As I Lay Dying - An Ocean Between Us (2007)

Snoeiharde metalcore op z'n best. Hierbij vallt de beperktheid van genregenoten wel erg op, zo vind ik een ATR wel erg matig hierbij vergeleken. August Burns Red, moet ik zeggen, zit wel heel erg dicht in de buurt vind ik.
4*, omdat ie zo lekker wegluisterd en headbangen verplicht is bij deze plaat.
Mijn favoriet is Wrath Upon Ourselves, omdat het reffrein ijzersterk is.

Echt wel een bijzondere sound voor een christelijke band. Dit hoor je Elly en Rikkert toch niet doen. Technisch erg sterk. Vind alleen de refreintjes over het algemeen een beetje nichterig, past er niet helemaal bij voor mijn gevoel. Maar ach, nu is dit toch al een album dat ik slechts incidenteel zal beluisteren.

Het valt me op dat ze in veel zinnen de klemtoon niet juist uitspreken (bv. het woord "waited" in "Oceans Between Us"). Dat valt de meeste mensen natuurlijk niet op als je zo onverstaanbaar schreeuwt, maar als je er op let is het best vervelend.

De titeltrack "An Ocean Between Us" is gaaf gedaan, met strakke overgangen.
"Forsaken" is tekstueel echt geweldig mooi.
"Departed" is echt een geweldig strak gespeeld instrumentaaltje.
"This Is Who We Are", weer een sterke tekst in een jasje van keihard gitaarwerk.

Hoe klinkt een christelijke band muzikaal gezien?

Och dat verschilt. Maar wat ik probeer aan te geven is dat christelijke bands over het algemeen genomen een wat tammere indruk maken. Wat dat betreft springen bands als deze er wel uit.