Joey Tempest - Joey Tempest (2002)

Ik vind het wel een goed album, maar komt door zijn manier van zingen een beetje depressief over. Mijn favorieten zijn nr. 1, 3, 4, 5 en 8

Zo goed als zijn solodebuut is dit plaatje zeker niet, echter ook niet veel beter als voorganger; Azalea Place. Dat album was redelijk vlak en toonde de meest introspectieve kant van Tempest. Dit schijfje richt meer de blik naar buiten en is wat fijner geproduceerd. Desalniettemin is het geen groots album, het stemmige Sometimes kan mij wel bekoren maar de eerste helft van de schijf kabbelt maar voort zonder je echt in te pakken. Dat heeft ook te maken met de keuzes die Joey maakt. Op zijn eersteling bestonden zijn nummers uit een mix van akoestisch materiaal, een scheutje folk, een schepje soul en een vleugje blues. Dit plaatje schuift richting de singer songwriter pop en dat maakt het allemaal wat alledaags. Always on the Run is pas weer de volgende song met een lekkere zanglijn en dito arrangementen. Outside Heaven is het volgende nummer dat ook indruk maakt, een prima compositie, gedragen door Joey's zang. Vervolgens gaat het weer mis met een irritant niemendalletje als Magnificent. Dreamless kan ook niet verhullen dat de song is gebouwd rondom een wel erg simpel refrein. De laatste twee nummers zijn ook al geen echte oorwurmen. Nee, jammer genoeg (en ik hoop het mis te hebben) had en heeft Joey zijn kruit verschoten na zijn eerste worp, een magere voldoende zit er dan ook net in.

Deze heb ik niet eens meer aangeschaft. Azalea place stelde me destijds zo teleur na het prachtige A place to call home (waar blijft die vinyl release?!?!?) dat ik Joey uit het oog verloor. Met pijn in het hart. Want alles waaraan hij zijn medewerking verleend zal op de één of andere manier altijd speciaal voor me blijven. Dit derde solo album moet ik dus eigenlijk toch nog een kans geven. Al vrees ik, afgaande op bovenstaande recensie, dat het geen onverdeeld succes zal worden.

Op basis van de reacties op deze pagina begon ik met weinig verwachtingen aan dit album. Maar wat een lekkere plaat is dit zeg! De sound gaat weer wat meer richting (Amerikaanse) softrock, dus het klinkt meteen wat vertrouwder.

Het album schiet goed uit de startblokken met 3 topnummers: 'Forgiven', 'Loved by Me' en 'Sometimes' liggen lekker in het gehoor, hebben een rockrandje en zijn gewoon sterkte tracks.
'Losers' heeft een wat vreemd begin en eind en ook de coupletten zijn matig, maar het refrein is dan weer sterk. 'Superhuman' is een prima midtempo song, net als 'Always on the Run'.
'Outside Heaven' en 'Magnificent' zijn wat doorsnee, maar het catchy 'Dreamless' is dan weer lekker.
'Every Universe' is weer wat kleurloos, maar 'Falling Apart' behoort tot mijn favorieten met zijn sterkte refrein. Het album eindigt met de prima ballad 'Don't Change'.

Deze derde worp is niet zo goed als zijn debuutplaat, maar toch zeker een geslaagd album in mijn ogen.

Als een artiest halverwege de carrière een album naar zichzelf noemt, duidt dat er vaak op dat wordt teruggekeerd naar de kern. In het geval van Joey Tempest, in 2002 nog ex-zanger van Europe, vaart hij op zijn derde soloalbum genaamd Joey Tempest een rockkoers. Daarmee is het beduidend steviger dan op voorganger Azalea Place van vijf jaar eerder, waar hij de singer-songwriter was. Wel melodieus en ietwat melancholisch, waarbij hij wegblijft van hardrock.
Op Joey Tempest werkt hij met een band: van het Zweedse duo DeadMono spelen zowel Fredrik Rinman als Malcolm Pardon; de eerste gitaar en (schaarse) toetsen en de tweede bas. Brit Adam Lamprell (o.a. ex-Bryan Ferry Band) speelt gitaar en de Zweed Jörgen Wall drums.

Het album opent voortvarend met Forgiven; is het autobiografisch? Een sterke tekst over loutering en verder gaan. Met Loved by Me en Sometimes vervolgt het iets kalmer en even sterk.
Dan verflauwt mijn aandacht: de bliepjes van Losers maken het bedachtzamer, muziek á la U2 op Pop. Superhuman heeft dan weer een basis op akoestische gitaar. De tempo's zijn omlaag gegaan. Totdat Magnificent klinkt, uptempo met sterke melodie en hetzelfde lukt bij Dreamless. Daarna is het weer bedachtzamer.
Verschil met het debuut is dat hier een groep klinkt in plaats van een grote groep gastmusici van uiteenlopende aard. Verschil met de voorganger is dat Joey Tempest veel vaker uptempo is.

Het album verscheen in oktober 2002, het jaar waarin de leden van het Europe van 1989-1992 werden ontslagen van een tien jaren lang durende claim van de belastingdienst. Vanaf 1999 zochten de leden elkaar weer op: oudjaarsdag 1999 een kort optreden (hier de beelden met zowel John Norum als Kee Marcello op gitaar), in 2000 bij een veiling van memorabilia van Europespullen. In oktober 2003 maakte Europe bekend weer terug te zijn, waarmee dit tot de dag van vandaag Tempests laatste soloalbum blijft.
En Kondoro0614, overmorgen komt een nieuwe Michael Schenker uit getiteld My Years with UFO met onder andere Joey Tempest als gastzanger. Tijd voor mij om de muzikale reis door het land van UFO te vervolgen: op naar Misdemeanor.

Met zijn solodebuut maakte Tempest indruk op mij. Niet eens zozeer vanwege het gebodene, die plaat is allesbehalve inventief, dwars of grensverleggend.
Nee, Joey maakte een charmante en haast aandoenlijke plaat waarbij hij vrijelijk wat invloeden uit andere genres in zijn songs liet doorsijpelen.
Daarnaast wist hij zonder geluidsmuur achter zich op een introverte manier door het songmateriaal heen te gaan, hij deed dat met verve.

Opvolger Azalea Place vond en vind ik een moeilijke schijf, nergens komt de plaat echt tot leven.
Op zijn laatste soloplaat doet het materiaal dat wel alleen klinkt het mij allemaal te braaf, te veel pompeuze poprock, waarbij minder oog is voor details of andere muzikale invloeden.

Slecht is de plaat allerminst, maar zeker op de 2e helft van de schijf kakt het album flink in. Songs als Magnificent, Dreamless of Every Universe klinken mij saai en eentonig in de oren.
Nee, enkele prima tracks daargelaten, schuif ik van Joey alleen zijn debuut nog wel eens in de lade, die plaat tovert altijd wel een glimlach op mijn gezicht.

Klopt RonaldjK, ik was die plaat gisteren toevallig al tegengekomen. Ik ga hem zeker luisteren, en kijk uit naar je vervolg van UFO.