Def Leppard - Diamond Star Halos (2022)

Def Leppard, ik vind het vreselijke muziek. En toen zag ik in een interview staan dat ze Alison Krauss hebben weten te strikken om twee nummers mee te spelen op hun meest recente plaat, dus toen werd ik toch wel nieuwsgierig. Nu beperkt Krauss zich op Lifeline eigenlijk alleen tot de koortjes, allemaal weinig spannend, dus het is eigenlijk alleen This Guitar waar ze nog iets toevoegt, en zelfs daar wil het allemaal de middelmaat niet echt ontstijgen. Maar goed, middelmaat is nog altijd twee niveaus hoger dan wat Def Leppard op eigen kracht weet te halen, want het is allemaal niet best wat ze hier doen. Het ene cliché na het andere en bedroevende teksten. Nee, dit laat ik in het vervolg weer graag aan me voorbijgaan...

Waarom zou iemand als ik, die koppig het debuut van Def Leppard hun beste plaat vindt, naar hun laatste album luisteren? De redenen zijn drieledig: nieuwsgierigheid, gitarist Vivian Campbell en met name het feit dat de journalisten van Classic Rock Magazine het vorige maand tot album van 2022 verklaarden. Hierboven lees ik tegengestelde verhalen bij MuMe-schrijvers. Wie heeft gelijk?
Vooropgesteld dat ik géén liefhebber ben van hun populairste MuMe-album Hysteria (1987, 217 stemmen met een gemiddelde van 3,64). De albums daarvoor krijgen op MuMe stapsgewijs meer stemmen met bovendien een hogere waardering; na Hysteria zakt het in. Dit Diamond Star Halos heeft op dit moment 21 stemmen met een gemiddelde van 2,83, de op twee na laagste. Wat horen ze toch in Londen hierin?

Eerst wat betreft de composities. Na enkele draaibeurten moet ik zeggen dat het niet tegenvalt. Opener Take What you Want is best lekker; U Rok Mi (met het soort spelling waar Slade ooit mee begon) verrast heel aangenaam met z’n akoestische blues in het eerste deel, daarna klinkt weer het typisch dichtgesmeerde Leppard waarmee ik niet veel heb; mijn prijsnummer is ballade Goodbye for Good this Time, wát een mooi liedje! Bij het intro van All we Need denk ik even naar U2’s Pride te luisteren, waarna een aardig nummer volgt dat inderdaad klinkt alsof The Edge te gast is.
De twee duetten met zangeres Alison Krauss bevinden zich in de poprockhoek: This Guitar en Lifeless zijn perfect voor Amerikaanse poprockradio met lichte bluesinvloeden maar ook een drumcomputertje. Ze blijven bij mij niet hangen. Hetzelfde gebeurt me met steviger nummers die op zich best aardig zijn, maar als dan who-ho-ho-koortjes klinken, haak ik subiet af; SOS Emergency is er zo één.

Wat betreft de gitaarsolo’s: ik was benieuwd naar Campbell, dit vanwege diens verleden bij Dio, toen hij en ik veel jonger waren - maar ook Phil Collen is een goede sologitarist die bovendien lekkere bluesinvloeden inbrengt.
Ik weet niet wie welke solo speelt op Diamond Star Halos, maar sporadisch wordt dat heerlijk gedaan. Check maar eens de akoestische (!) solo in Goodbye for Good this Time en de uittro’s van Open your Eyes en From Here to Eternity. Alleen jammer dat die laatste twee véél te snel worden weggedraaid. Waarom mag het niet even spetteren?
De gitaarsolo is het ondergeschoven kindje; Leppard klinkt als een makke versie van aor. Zonder toetsen maar mét vaak dichtgesmeerde gitaren (zij het niet zo erg als voorheen Mutt Lange produceerde) en hier en daar wat digitale fratsen. Over het geheel beleef ik het zoals Joe Elliot in Lifeless zingt: “I thought we had something, but I wanted more.” Live krijgen ze hopelijk meer ruimte.

De hoge waardering in Londen snap ik dus niet, maar omdat ik drie sterren geef, gaat het MuMe-gemiddelde toch iets omhoog. Prijsnummers: vooral Goodbye for Good this Time en in iets mindere mate de afsluiter From Here to Eternity.

Leuk om te lezen. Ze komen idd erg sympathiek over en no nonsense. Ben een groot fan vanaf Pyromania vooral. Luister vooral ook naar de titeltrack van Hysteria. Goodbye for this time van deze plaat nog even geluisterd, wel aardig trackje idd nog, maar kan mi toch niet in de schaduw staan van hun beste werk. Onder dat beste werk schaar ik het fenomenale Paper Sun van Euphoria. Brian May gaf ooit in een interview toe dat hij "weggeblazen" werd toen hij die track voor het eerst hoorde.