The Rolling Stones - Live at the El Mocambo (2022)

Eindelijk ook uit het seal gehaald, na hem van de week ontvangen te hebben (gekozen voor de Japanse SHM versie).
Klinkt erg goed, ondanks dat ik op diverse Stones forums klachten hoorde over een echo in het geluid (niks van gemerkt) en dat het clubgevoel er uit was gehaald, ook daar kan ik mij totaal niet in vinden.
Ik denk dat dit toch wel de beste officiële live opname van de Stones is in jaren, deze release is waar de meeste fans toch al die tijd op hoopten, lijkt mij?
De bootlegs waren al tof, maar hopeloos incompleet en nu eindelijk dit in de best mogelijke kwaliteit te kunnen beluisteren is een geweldige ervaring.
Mijn enige klacht, de kitscherige hoes even buiten beschouwing gelaten, is dat het luisteren naar deze opname te snel om ging, maar geen nood: snel weer opzetten.

Al heel lang een zeer gewilde liveregistratie van The Stones uit maart 1977.
Een klein voorproefje is er al te horen op het in 1977 uitgebrachte Love you Live en het is wat mij betreft het beste van die wat rommelige live plaat.
Zeer terecht dat dit besloten concert uiteindelijk een officiële release heeft gekregen.
De mannen zijn gretig, geïnspireerd, ondanks dat er wel een druggy/ alcohol vibe rond hangt.
Jagger bijvoorbeeld is erg praterig voor zijn doen. Wat mij ook opvalt is dat de band wat minder gehaast speelt; The Stones kregen op een gegeven moment de neiging bepaalde songs nogal speedy te spelen, iets wat overigens weer terug keert op Still Life, maar dat terzijde.
Hier staan ze gewoon lekker te spelen en is het gewoon tof dat er geplukt wordt uit vooral Black & Blue.
Een studioalbum die gemengde kritieken kreeg, maar uiteindelijk vind ik het één van hun betere 70's albums.
Dat losse sfeertje van die plaat is ook op El Mocambo waar te nemen en wellicht dat de intieme sfeer i.p.v een inmense grote hal een rol speelt.
Er worden tevens wat oude bluesjes gespeeld en dat zit als gegoten.
Perfect is het allemaal niet, maar daar staan The Stones ook niet om bekend, maar wel de energie, de passie en de onbetwiste herkenbaarheid.
Veel afwisseling, lekker gitaarwerk en Bill en Charlie in uitstekende vorm.
Woodie en Keef zijn goed op elkaar ingespeeld en hoewel ik het vertrek van Mick Taylor nog altijd als erg jammer beschouw, is het tijdens dit concert in ieder geval geen echt gemis.
Ronnie Wood speelt de solo's prima, minder frivool, maar het kenmerkt waar de groep toen voor stond.

Een aangename plaat en terecht dat dit album een hoge waardering heeft.

Ik heb the Brussels affair nog maar eens afgedraaid om tot een vergelijk te komen. Welke is nou de beste? Bij Brussels is de setlist ijzersterk met al die klassiekers tussen 68 en 73 maar ik vind Mocombo veel lekkerder klinken. Wat relaxter en het spel van Ron Wood past veel beter dan Mick Taylor die misschien een vloeiender techniek heeft. Ik ben eerlijk gezegd nooit zo van onder de indruk geweest van Mick Taylor. Uitstekende bluesgitarist maar te soepel en te beschaafd voor de Stones. Wood heeft meer attitude en aan zijn geluid zit meer een ruw randje en is bovendien veelzijdiger en kan ook met slidegitaar overweg. Afijn persoonlijke mening he.
Welbeschouwd vind ik de Stones live sowieso iets meer hebben dan de studioplaten. Dan maakt deze live at the Mocombe eigenlijk voor mij de beste Stonesuitgave. En dat zomaar anno 2022. Ik heb in mijn top 10 gezet.

Goed optreden, maar wat een slechte mix zeg! Vergelijk dezelfde songs die op 'Love You Live' staan eens met dit (bvb. 'Cracking Up')? Op LYL klinken de El Mocambo nummers strak, direct en in your face, zoals je verwacht vanuit een kleinere club. Maar deze versies zitten vol opgepompte galm/reverb, eerder een stadion akoestiek dan wat je van een cluboptreden verwacht. Waarom toch? Maakt het toch al rommelige Stones geluid nog vermoeiender.

Ik heb al wel eens vaker het commentaar gehoord dat er te veel liveplaten van The Rolling Stones uitkomen. Als iemand die The Grateful Dead tot één van zijn all-time favoriete groepen heeft, dan vind ik dat eerlijk gezegd allemaal wel meevallen. Ik vind het dan ook gewoon tof om een groep in verschillende periodes van hun carrière te horen en bij deze registratie in de El Mocambo is dat dus 1977. Wat wel meteen opvalt, is dat de heren hier duidelijk zin hadden om nieuw materiaal te spelen en niet meteen terug te grijpen op hun klassieke tracks. Vandaar dus bijvoorbeeld geen Paint It Black of Gimme Shelter en daardoor is dit misschien een liveplaat die ik momenteel niet op waarde kan schatten. Ik vind het an sich erg tof trouwens dat ze niet op veilig spelen qua setlist, maar het is niet wat ik verwacht wanneer ik een concert van de Stones opzet. Het klinkt allemaal wel lekker, de band is duidelijk in vorm en hebben veel plezier in en toch… Toch word ik er niet warm of koud van. Ik wil deze registratie echter nog niet volledig afschrijven. Ik vermoed dat ik me gewoon nog wat meer moet onderdompelen in het imposante oeuvre van de rollende stenen en nadien nog eens naar de El Mocambo moet terugkeren. Misschien dat het kwartje dan wel valt. Al ga ik van Little Red Rooster nooit gelukkig worden, maar dat terzijde. Zelfs de Grateful Dead kunnen me daar zelden mee bekoren.