Woody Shaw - Stepping Stones (1978)

Na beluistering van dit spetterende live concert heb ik net zo'n idiote grijns op mijn gezicht als de heren op bovenstaande hoes.

Dit is wel echt een fantastische liveplaat. Ik zag een video van dezelfde line-up, maar dan een andere date (ergens in Frankrijk): The Woody Shaw Quintet in France 1979 - Complete 90 min set (Live video) - YouTube

Met Woody Shaw (cornet, flugelhorn), Carter Jefferson (tenor en sopraan sax), Onaje Allan Gumbs (piano), Clint Houston (bas), Victor Lewis (drums)

Dit album is ongelofelijk moeizaam tot stand gekomen en staat model voor de struggles waar Woody op weg naar de top mee te maken kreeg. Het kwintet werd door Columbia vrij snel na de opnames van Rosewood de studio weer ingestuurd om Stepping Stones op te nemen. In de studio hadden ze de beschikking over nog meer gastmuzikanten dan op Rosewood al zo overdadig aanwezig waren geweest, maar het werkte voor geen meter. Iedereen leek een off day te hebben en aan het eind van de voor Columbia best prijzige dag stond er niks nada noppes op tape. Toen iedereen een beetje bekomen was van het pure chagrijn, kwam er iemand op het idee om met z'n vijven nog effe te gaan jammen in de Village Vanguard, zo'n beetje de stamkroeg van deze 5 muzikanten. Dat werkte zo goed, dat de volgende dag verschillende opname apparatuur is aangebracht en Stepping Stones alsnog is opgenomen, zij het als live album. De rest is geschiedenis, want wat een fantastische live date is dit geworden.

Huh? Zijn wij nou tegelijk Woody Shaw aan het luisteren Michiel? Dat is wel een beetje eng....

Ik heb de verzamelbox The Complete Columbia Albums Collection, waar deze en een bonus CD met nog meer Village Vanguard opnames in zit. Echt een aanrader die box, want zoals je kunt lezen bij de verschillende albums vanochtend, stijgt mijn waardering voor het gebodene per draaibeurt. Ik zit tegelijkertijd wat verhalen uit het bijgeleverde boekje te delen hier. Enjoy!

Kijk, dat zijn de verhalen die we willen lezen. Ik vind dit een ijzersterke liveplaat en ik bedacht mij vanochtend nog: 'ik vertrouw band/acts niet die geen liveplaten uitbrengen'. Woody Shaw vertrouw ik tenminste want hij is live beter dan in de studio.

Ik las ook ergens dat het (met name in de jaren '80) voor de jazz-acts een sport werd om live-platen uit te brengen om te bewijzen wat ze konden. Juist omdat de studiotechnieken (overdubben, extra partijen inspelen etc.) zo ver vorderden (leuk voor Mike Oldfield en Vangelis).

Woody en co. bewijzen hier maar eens te meer hoe belangrijk een live-optreden is om het beste in elkaar naar boven te halen.

We hebben met de jazz-community hier op MusicMeter gewoon even een Shaw-week. Niks mis mee, en man, man, man, wat is er veel te ontdekken in zijn uitgebreide oeuvre.

Was het niet Woody Shaw die eind jaren '80 zo ongelukkig aan zijn eind kwam, door onder een metro te vallen?

De beste live albums van Woody Shaw vind ik zijn samenwerkingen met Louis Hayes en Freddie Hubbard. De druk van het bandleider zijn was Woody begin jaren '80 teveel geworden, waardoor hij met zijn band is gestopt, maar meerdere duo albums met Hayes en Hubbard behoren tot het beste dat live op de plaat is gezet van alledrie de heren.

Klopt. Woody is zo'n beetje zijn hele volwassen leven drugsverslaafd geweest. Na zijn terugkeer uit Europa was hij ernstig verzwakt. De avond voor het ongeluk is hij nog door Max Roach met een limo opgehaald zodat Woody Max' concert kon bijwonen in de Village Vanguard. Max heeft Woody na het optreden geld gegeven om weer thuis te kunnen komen, maar dat heeft ie niet aan een taxi besteed, waarna hij later in de nacht / vroege ochtend tegen een tram aanliep, waarschijnlijk een beetje high of bezopen. Bij het ongeluk is hij zijn arm verloren, waardoor hij niet meer kon spelen. 5 maanden later was hij dood.

Discogs is hier een beetje onduidelijk over. Bovenstaande hoes is van de oorspronkelijke LP release uit 1978. De reissue op CD heeft een andere hoes en ook een andere setlist. It All Comes Back To You is op CD vervangen door het beter in het geheel passende All Things Being Equal Are Not (12:05). Verder is de CD uitgebreid met Escape Velocity (11:14) en Blues for Ball (17:12). Ik heb dan ook nog een bonus CD met nog 5 composities uit dezelfde Village Vanguard sessies. Ik ga proberen een correctie door te voeren....

Mijn favoriete Woody vind je overwegend in de jaren '70 voor Contemporary en Muse.

Woody Shaw - Blackstone Legacy (1970) - MusicMeter.nl is echt een beest van een album. Niet heel erg toegankelijk maar persoonlijk vind ik deze beter dan Miles' eigen Bitches Brew dat veel bekender en populairder is. Experimentele plaat met een fantastische band. Draaien op hoog volume.

Woody Shaw - The Moontrane (1974) - MusicMeter.nl en ook zeker Woody Shaw - Love Dance (1975) - MusicMeter.nl zijn ook geweldige platen. Heerlijke uitdagende postbop met namen zoals Billy Harper, Onaje Allan Gumbs, Azar Lawrence, Cecil McBee en Joe Bonner.

Mijn favoriete live plaat kwam vrij recentelijk nog uit: Woody Shaw - Live Volume One (2000) - MusicMeter.nl

Deze nu ook op lp, en wat wordt er toch fantastisch gespeeld.

Ik heb een hoes met een serieuze Shaw op de voorkant en een stoer gebreid vest aan. Bijna filosofisch kijkt hij je aan.