menu

Neil Young - "I'm Happy That Y'all Came Down" (2022)

Alternatieve titel: Live at the Los Angeles Music Center Dorothy Chandler Pavilion February 1, 1971

mijn stem
4,04 (12)
12 stemmen

Canada
Folk / Rock
Label: Shakey Pictures

  1. On the Way Home (3:26)
  2. Tell Me Why (3:15)
  3. Old Man (3:30)
  4. Journey Through the Past (3:02)
  5. Cowgirl in the Sand (6:01)
  6. Heart of Gold (4:14)
  7. A Man Needs a Maid (4:30)
  8. Sugar Mountain (8:46)
  9. Don't Let It Bring You Down (2:39)
  10. Love in Mind (2:53)
  11. The Needle and the Damage Done (2:18)
  12. Ohio (3:28)
  13. See the Sky About to Rain (3:41)
  14. I Am a Child (3:26)
  15. Dance Dance Dance (2:31)
totale tijdsduur: 57:40
zoeken in:
avatar van harm1985
4,5
geplaatst:
Heeft een haast legendarische status onder bootleggers; niet in de laatste plaats omdat de intro van Sugar Mountain een stukje van het nummer You and Me van Harvest Moon bevat. In tegenstelling tot de bootleg, waarvan de originele tape verloren is gegaan, is dit geen zogenaamde 'audience recording, maar gebasseerd op een professioneel opgenomen Multitrack:

https://youtu.be/wjqUJJwh1dw

avatar van Stijn_Slayer
Om met een boze rustie te spreken: "They all sound the same."

avatar van johans
Nou, nou. De ruim tien minuten durende versie van Sugar Mountain is wel degelijk interessant. Neil zit op zijn praatstoel.

avatar van johans
geplaatst:
Zoals de die/hard fans denk ik wel weten dat de snippet van You and Me tijdens dat optreden verbonden aan het nummer I am a Child.

avatar van johans
geplaatst:
de officiele bootleg is weer een tegenvaller. In het nr. met de leukste anekdotes (sugar mountain) is zwaar geknipt. De eerste 2,30 minuut voordat het nr. begint is weggeknipt. Het voordeel van deze opname is dat we dat irritant lachje (van mogelijk de taper) niet horen. 1 voordeel.

4,0
geplaatst:
In de afgelopen dagen heb ik intensief de drie recentelijk uitgekomen bootlegs mogen beluisteren. De verschillen zijn significant, ondanks het feit dat het Chandler Pavilion concert en Royce Hall grotendeels dezelfde setlist bevatten. Royce Hall wint het echter op een aantal punten. "I'm Happy That Y'all Came Down" (Dorothy Chandler) klinkt warmer, maar ook minder open. Tevens mis ik bij bepaalde songs een zekere energie. Echter, een paar versies van (inmiddels klassiekers) springen er uit: Cowgirl in the Sand - erg sfeervol, Don't Let It Bring You Down, Ohio, Love In Mind en See the Sky About to Rain.
Desalniettemin kies ik dan voor Royce Hall, tenzij "I'm Happy That Y'all Came Down" aantrekkelijk geprijsd voorbij komt. Is het dan minder geslaagd? Nee, want de verschillende bootleg releases laten een diverse kant van Neil Young horen. De avonden verschillen immers qua tempo, energie en tuning vaak enorm van elkaar. Het is dus vooral een kwestie van smaak: welke Neil Young wens je te horen? Ik ga dan voor de energieke Young, met bravoure zoals op Royce Hall en Massey Hall. The Young Shakespeare, Cellar Door, Carnegie Hall en Dorothy Chandler Pavilion kunnen voor de ander dan weer te prefereren zijn. Voor elk wat wils. Mooi dat we iets te kiezen hebben.

avatar van gastheerg
4,0
geplaatst:
Vrijdag 6 mei jl. verschenen drie reeds eerder aangekondigde offciele bootlegs van deze eigenzinnige muzikant. Van alle drie had ik een pre-order gedaan en de eerste is een dezer dagen binnengekomen.
Het gaat hier om het laatste concert van de solo tournee die Neil in februari 1971 heeft afgerond. Van dit concert zijn tientallen bootlegs gemaakt met zeer uiteenlopen titels. Een kleine opsomming:

At The Los Angeles Music Center - TMQ 1971
Coming Home - TMQ 1971
I'm Glad Y'all Came Down - Rubber Dubber Records 1971
I'm Happy That Y'all Came Down - Collectors Record 1971
Live On Sugar Mountain: February 1, 1971 - White Cover Folks 1971
Live On Sugar Mountain: February 1, 1971 - Skylonda 1971
Young Man's Fancy Los Angeles - Contra Band Music 1971
Live At The Los Angeles Music Center - AER Records 1972
'Neil' Live - Ditolino Records
Young Man's Fancy - Zerocks
Young Man's Fancy - Verzyl

Zoals je ziet een mega populaire bootleg waar heel veel mensen veel geld aan hebben verdiend behalve ome Neel zelf. Daar is sinds afgelopen vrijdag dus verandering in gekomen.
Met als titel Dorothy Chandler Pavilion 1971 maakt het album nu onderdeel uit van de officiële bootleg serie kortweg OBS genaamd.

De setlist bestaat uit een vijftiental nummers waarvan ongeveer de helft nog niet op een album was verschenen toen dit concert werd gehouden. Dus de bezoekers aan dit concert werden verwend met veel nieuw materiaal.
Het concert is van 1 februari 1971 en Harvest - waar Neil vier nummers van speelt - zou pas een jaar (ook op 1 februari) later verschijnen. Neil speelt ook twee nummer die pas op Time Fades Away (1973) zouden verschijnen en het nummer "See The Sky About To Rain" vinden we pas op het album On The Beach uit 1974.

Hier de volledige setlist met de albums/singles waar ze officieel voor het eerste op verschenen.

On The Way Home (Buffalo Springfield, Last Time Around, 1968)
Tell Me Why (After The Gold Rush, 1970)
Old Man (Harvest, 1972)
Journey Through The Past (Time Fades Away, 1973)
Cowgirl In The Sand (Everybody Knows This Is Nowhere, 1969)
Heart of Gold (Harvest, 1972)
A Man Needs A Maid (Harvest, 1972)
Sugar Mountain (b-side The Loner, 1969)
Don’t Let It Bring Me Down (After The Gold Rush, 1970)
Love In Mind (Time Fades Away, 1973)
The Needle and the Damage Done (Harvest, 1972)
Ohio (CSN&Y, 4 Way Street, 1971)
See The Sky About To Rain (On The Beach, 1974)
I Am A Child (Buffalo Springfield, Retrospective, 1969)
Dance Dance Dance (Crazy Horse, Crazy Horse, 1971)

Wie naar de setlist kijkt en al wat live albums van Neil heeft zal dit een overbodig album vinden. Dat is het ook. Voegt nauwelijks wat toe. Toch smullen fans zoals ik van de kleine verschillen tussen deze opnames en die van een paar maanden eerder of juist van die van een paar maanden daarna.

Sommige mensen kunnen de stem van Neil niet verdragen. Ik kan er echter geen genoeg van krijgen. Dit soort concerten mogen van mij de hele dag opstaan. Probleemloos draai ik vier, vijf, zes van dit soort albums achter elkaar.

Vroeger had ik de nodige bootlegs van vooral TMQ en meestal op dat zuurstok kleurige vinyl. Matige tot slechte kwaliteit en heb het ook allemaal van de hand gedaan. Ik draai dat gewoon niet meer. Als puber vond ik het echter mega interessant, maar ik laat geen platen in de kast staan die ik toch niet draai. Zeker niet als verzamelaars ook nog eens absurde bedrage voor dat soort bootlegs neerleggen.

De geluidskwaliteit van deze officiële bootleg is dik in orde en wie nog geen live album van Neil uit deze periode heeft doet hier geen miskoop aan. Ja er zijn wel betere maar met dit album is niks mis mee.
Voor de hoes is de afbeelding "gepikt" die onder andere gebruikt is voor de de bootleg I'm Glad Y'all Came Down van Rubber Dubber Records.
Leuk detail is dat zelfs de ringwear is overgenomen. Dat was natuurlijk een fluitje van een cent om dat met Photoshop weg te werken. Omwille van de authentieke sfeer is voor dit aardige detail gekozen.

Toch is de conclusie dat het een zwaar overbodig album is en ben er dan ook erg blij mee

avatar van Twinpeaks
4,0
geplaatst:
Meer van hetzelfde , maar hetzelfde blijft goed. Als Young fan , wil ik altijd alles compleet hebben , en het is dat mijn vrouw deze cadeau heeft gedaan tegen full price , anders had ik ze later pas aangeschaft. De tijd van de volle mep betalen ben ik zelf al wat jaartjes voorbij . Het gebodene is niet heel bijzonder , de verschillen zitten hem in de nuances . Zoals Marjet ook al aangaf, de een gaat voor dit , de ander voor dat.
Ik ben er blij mee, hij kabbelt lekker mee, maar het is niet zo dat ik opveer . Gewoon goed is de kwalificatie die ik aan dit album zou hangen. Dat zijn 4 sterren dus.

avatar van harm1985
4,5
geplaatst:
Meer van hetzelfde, dat klinkt zo negatief. Om het en essentiële release te noemen, is dat dan correct? Ja en nee. Tot op zekere hoogte zou je kunnen zeggen dat Massey Hall, Young Shakespeare, Royce Hall en Dorothy Chandler uitwisselbaar zijn. Maar ja, Massey Hall was nu eenmaal het eerste en 'dus' is de rest overbodig?

Ik ben het daar niet mee eens, wat mij betreft zitten er genoeg nuance verschillen tussen de vier concerten in om ze individueel de moeite waard te vinden. Zo is deze Sugar Mountain minstens net zoveel de moeite waard als die op Royce Hall en Young Shakespeare. Het is voor mij ook het moment dat Young los komt.

The Needle and the Damage Done lijkt ook wel met meer overtuiging gespeeld dan op Royce Hall.

Wat dit album en ook Royce Hall en Young Shakespeare aantonen is dat Massey Hall geen éénmalig ding was. Young opereerde de hele tour op zeer hoog niveau en als dit album of welke van de andere 3 dan ook destijds was uitgebracht had het een legendarische status gekregen. En als dit album was uitgebracht in plaats van Massey Hall, dan hadden we over Massey Hall gezegd wat we nu over de andere 3 zeggen.

Wat het ontbreken van de praatjes betreft, bij een dedicated luisterbeurt mét koptelefoon toegevoegde waarde, op CD, in de woonkamer met verstoring vanuit de omgeving, niet per se een gemis.

Waarom dan toch geen 5 sterren? Dat zit hem in de nuances, maar het is meer een 4.5 voor de vorm, want het verschil is geen 0.5 ster tussen deze en Massey Hall.

avatar van Cor
4,5
Cor
geplaatst:
Nagenoeg zelfde setlist als 'Royce Hall', uitvoering wel wat anders van kleur. Maar het eindoordeel blijft hetzelfde.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:49 uur

geplaatst: vandaag om 22:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.