MSG - Universal (2022)

Naamdansende Duitser, Bezige Bij de laatste jaren en mijne "moat", mijn favoriete gitarist. Nieuw album met voornaamste zanger Ronnie Romero, maar ook met gastbijdragen van Michael Kiske, Ralf Scheepers en good old Gary Barden. En nog meer schoon volk, klik maar eens op de tweede link. Laat maar komen, Herr Schenker!

MSG - Emergency (Official Music Video)

MSG announce new studio album “Universal”!

Hoes is weer een "specialleke".

heb bardienst op 3 mei, dan treedt hij op in de Boerderij

Tweede (lyric) video is ook beschikbaar: MSG - A King Has Gone (Official Lyric Video).

MacAuley speelt hier geen rol van betekenis, net zo min als op het vorige album maar gaat wel mee op de Europese tour. Aber... aber.. warum?

Toen hij in UFO zat vond ik UFO beregoed. Na zijn vertrek kon UFO mij niet meer bekoren!

Dan ben je wel aan je trekken gekomen het laatste half uurtje gisteravond. Maar naast het ouwe spul kwamen toch ook de twee nieuwe singles van dit album voorbij. Goed gedaan door McAuley, viel me niks tegen.

Schenker moet echt weer eens een heel album met McAuley opnemen. Beste zanger die hij ooit ter beschikking heeft gehad vind ik. Jammer dat hij op dit album compleet ontbreekt. Luister het album nu en klinkt verrassend goed. Nummer met Kiske is echt fantastisch zelfs. Barden kon al nooit echt goed zingen en er is, logischerwijs, na al die jaren niet veel veranderd. Romero doet z'n ding en klinkt op de meeste nummers gelukkig acceptabel. Ik zag echter live beelden van ik meen Graspop voorbij komen en daar klonk hij gewoon vals op sommige momenten. In mijn ogen een vrij overschatte zanger maar ik zal wel in de minderheid zijn met die mening.

Mijn muziekmaatje op de middelbare school was een groot fan van Michael Schenker. Wie tegen 1980 in de heavy rock rolde, kon ook niet om deze gitarist heen. UFO’s liveplaat Strangers in the Night (1979) had zijn status definitief gevestigd.

Hij kocht dan ook de platen die Schenker vervolgens met MSG maakte en ik luisterde mee. De gitarist was de crème de la crème van de sologitaristen met zijn vingervlugge maar ook melodieuze stijl, wat hem onderscheidde van alle andere gitaristen.
De vriend is helaas helaas niet meer onder ons. Naar Schenker luisteren verbindt mij altijd weer een beetje met hem. Ik voel me zelfs een soort van verplicht om de carrière van de Duitse gitarist te volgen. Maar ook uit eigen interesse: hoe vergaat het dit voormalige wonderkind?

Er valt een interessante biografie over hem te schrijven, de man maakte vele ups en downs mee. De laatste jaren wil hij bij zijn passies blijven: muziek maken met vrienden. Dat hij er veel heeft en dat ze veel talent hebben, blijkt ook op Universal, de laatste van de Michael Schenker Group. Alhoewel het tevens Schenker en vrienden betreft, is wel degelijk sprake van een vaste band, met onder andere de Nederlandse bassist Barend Courbois. Dat had mijn muziekmaatje mooi gevonden!
Het album bevat stuk voor stuk sterke songs, ingebed in de traditionele songstructuren. Verrassend is het zelden, maar hij soleert nog steeds als de beste, daar zit geen enkele sleet op.

Goede songs, prachtig soleerwerk vol melodie en snelheid, maar desondanks zal ik deze plaat weinig tot niet draaien. De oorzaak hiervan is de stem van Ronnie Romero. Beste en zeer gewaardeerde Ritchie Blackmore, Adriaan van den Berg, Michael Schenker en anderen die deze getalenteerde uitzendzanger inhuurden: deze nederige maar eigenwijze fan heeft helemaal níets met de klankkleur van de man. Geforceerd rauw, het werkt op mijn zenuwen.

Dan wordt het lastig luisteren naar Universal. Gelukkig voor mij zijn er dan vrienden van Michael. Op A King has Gone zingt Michael Kiske, op The Universe deels Gary Barden, op Wrecking Ball Ralf Scheepers. Opeens trek ik het wél, sterker nog, het is zwaar genieten!
Helemaal fijn is dat toetsenist Tony Carey ook een vriend van Michael is, hij speelt op twee nummers. Goed om de Amerikaan te horen die op Rainbows klassieker Rising (1976) speelde, nu wederom in een fraai instrumentaaltje dat doet denken aan de kleine twee introminuten van die plaat.

Dan mag ik sterren geven. Oei. Het worden er drie. Wie geen last heeft van Romero-allergie kan daar rustig één of meer aan toevoegen.

Op JijBuis staat sinds 8 december een interview met Schenker, die zeer openhartig is en vooral in de eerste helft zijn leven met de gitaar verheft tot filosofische bespiegelingen. In de tweede helft vertelt hij waarom hij zo ver mogelijk wegblijft van zijn broer Rudolf en hoe hij zijn vrijheid ontdekte en veroverde.

Vond het een boeiend verhaal, ver voorbij de gewone muziekbespiegelingen. Over levensfilosofie, vrijheid en gebondenheid. Snap nu beter wat hij met zijn spel bedoelt.

Prima, maar ik wil meningen weten over dit album , niets meer en niets minder

Snap ik, laat ik dan mijn mening over dit album (aug '22) verbinden aan dat interview: Schenker vertelt o.m. dat hij niet naar andere rock luistert om zo zijn eigen expressie te bewaren.

Pas ik dat toe op dit album, dan valt op dat daar inderdaad zijn eigen herkenbare stijl klinkt, die mengeling van melodie en snelheid. De Schenkersound.
Nadeel is dat hij dat hij in zijn UFO-jaren en begin jaren '80 met MSG nog uitgesponnen muziek maakte, in tegenstelling tot nu met de standaard couplet-refrein-solo-structuur. Ik mis juist het avontuur waar hij zo passievol over vertelt. Stond er op dit Universal maar één nummer met een lange, lange solo van epische lengte...

En wat vind jij van dit album, The Wep?