MSG - Universal (2022)
mijn stem
17 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atomic Fire
-
Emergency (3:49)
-
Under Attack (4:37)
-
Calling Baal (0:39)
-
A King Has Gone (4:53)
-
The Universe (4:20)
-
Long Long Road (4:17)
-
Wrecking Ball (4:08)
-
Yesterday Is Dead (4:01)
-
London Calling (4:30)
-
Sad Is the Song (4:37)
-
Au Revoir (3:30)
-
Turn Off the World * (4:45)
-
Fighter * (4:11)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
43:21
(52:17)
Links
Last.fm
2
geplaatst: 21 augustus 2022, 09:38 uur
Mijn muziekmaatje op de middelbare school was een groot fan van Michael Schenker. Wie tegen 1980 in de heavy rock rolde, kon ook niet om deze gitarist heen. UFO’s liveplaat Strangers in the Night (1979) had zijn status definitief gevestigd.
Hij kocht dan ook de platen die Schenker vervolgens met MSG maakte en ik luisterde mee. De gitarist was de crème de la crème van de sologitaristen met zijn vingervlugge maar ook melodieuze stijl, wat hem onderscheidde van alle andere gitaristen.
De vriend is helaas helaas niet meer onder ons. Naar Schenker luisteren verbindt mij altijd weer een beetje met hem. Ik voel me zelfs een soort van verplicht om de carrière van de Duitse gitarist te volgen. Maar ook uit eigen interesse: hoe vergaat het dit voormalige wonderkind?
Er valt een interessante biografie over hem te schrijven, de man maakte vele ups en downs mee. De laatste jaren wil hij bij zijn passies blijven: muziek maken met vrienden. Dat hij er veel heeft en dat ze veel talent hebben, blijkt ook op Universal, de laatste van de Michael Schenker Group. Alhoewel het tevens Schenker en vrienden betreft, is wel degelijk sprake van een vaste band, met onder andere de Nederlandse bassist Barend Courbois. Dat had mijn muziekmaatje mooi gevonden!
Het album bevat stuk voor stuk sterke songs, ingebed in de traditionele songstructuren. Verrassend is het zelden, maar hij soleert nog steeds als de beste, daar zit geen enkele sleet op.
Goede songs, prachtig soleerwerk vol melodie en snelheid, maar desondanks zal ik deze plaat weinig tot niet draaien. De oorzaak hiervan is de stem van Ronnie Romero. Beste en zeer gewaardeerde Ritchie Blackmore, Adriaan van den Berg, Michael Schenker en anderen die deze getalenteerde uitzendzanger inhuurden: deze nederige maar eigenwijze fan heeft helemaal níets met de klankkleur van de man. Geforceerd rauw, het werkt op mijn zenuwen.
Dan wordt het lastig luisteren naar Universal. Gelukkig voor mij zijn er dan vrienden van Michael. Op A King has Gone zingt Michael Kiske, op The Universe deels Gary Barden, op Wrecking Ball Ralf Scheepers. Opeens trek ik het wél, sterker nog, het is zwaar genieten!
Helemaal fijn is dat toetsenist Tony Carey ook een vriend van Michael is, hij speelt op twee nummers. Goed om de Amerikaan te horen die op Rainbows klassieker Rising (1976) speelde, nu wederom in een fraai instrumentaaltje dat doet denken aan de kleine twee introminuten van die plaat.
Dan mag ik sterren geven. Oei. Het worden er drie. Wie geen last heeft van Romero-allergie kan daar rustig één of meer aan toevoegen.
Hij kocht dan ook de platen die Schenker vervolgens met MSG maakte en ik luisterde mee. De gitarist was de crème de la crème van de sologitaristen met zijn vingervlugge maar ook melodieuze stijl, wat hem onderscheidde van alle andere gitaristen.
De vriend is helaas helaas niet meer onder ons. Naar Schenker luisteren verbindt mij altijd weer een beetje met hem. Ik voel me zelfs een soort van verplicht om de carrière van de Duitse gitarist te volgen. Maar ook uit eigen interesse: hoe vergaat het dit voormalige wonderkind?
Er valt een interessante biografie over hem te schrijven, de man maakte vele ups en downs mee. De laatste jaren wil hij bij zijn passies blijven: muziek maken met vrienden. Dat hij er veel heeft en dat ze veel talent hebben, blijkt ook op Universal, de laatste van de Michael Schenker Group. Alhoewel het tevens Schenker en vrienden betreft, is wel degelijk sprake van een vaste band, met onder andere de Nederlandse bassist Barend Courbois. Dat had mijn muziekmaatje mooi gevonden!
Het album bevat stuk voor stuk sterke songs, ingebed in de traditionele songstructuren. Verrassend is het zelden, maar hij soleert nog steeds als de beste, daar zit geen enkele sleet op.
Goede songs, prachtig soleerwerk vol melodie en snelheid, maar desondanks zal ik deze plaat weinig tot niet draaien. De oorzaak hiervan is de stem van Ronnie Romero. Beste en zeer gewaardeerde Ritchie Blackmore, Adriaan van den Berg, Michael Schenker en anderen die deze getalenteerde uitzendzanger inhuurden: deze nederige maar eigenwijze fan heeft helemaal níets met de klankkleur van de man. Geforceerd rauw, het werkt op mijn zenuwen.
Dan wordt het lastig luisteren naar Universal. Gelukkig voor mij zijn er dan vrienden van Michael. Op A King has Gone zingt Michael Kiske, op The Universe deels Gary Barden, op Wrecking Ball Ralf Scheepers. Opeens trek ik het wél, sterker nog, het is zwaar genieten!
Helemaal fijn is dat toetsenist Tony Carey ook een vriend van Michael is, hij speelt op twee nummers. Goed om de Amerikaan te horen die op Rainbows klassieker Rising (1976) speelde, nu wederom in een fraai instrumentaaltje dat doet denken aan de kleine twee introminuten van die plaat.
Dan mag ik sterren geven. Oei. Het worden er drie. Wie geen last heeft van Romero-allergie kan daar rustig één of meer aan toevoegen.
1
geplaatst: 22 december 2023, 20:23 uur
RonaldjK schreef:
Op JijBuis staat sinds 8 december een interview met Schenker, die zeer openhartig is en vooral in de eerste helft zijn leven met de gitaar verheft tot filosofische bespiegelingen. In de tweede helft vertelt hij waarom hij zo ver mogelijk wegblijft van zijn broer Rudolf en hoe hij zijn vrijheid ontdekte en veroverde.
Vond het een boeiend verhaal, ver voorbij de gewone muziekbespiegelingen. Over levensfilosofie, vrijheid en gebondenheid. Snap nu beter wat hij met zijn spel bedoelt.
Op JijBuis staat sinds 8 december een interview met Schenker, die zeer openhartig is en vooral in de eerste helft zijn leven met de gitaar verheft tot filosofische bespiegelingen. In de tweede helft vertelt hij waarom hij zo ver mogelijk wegblijft van zijn broer Rudolf en hoe hij zijn vrijheid ontdekte en veroverde.
Vond het een boeiend verhaal, ver voorbij de gewone muziekbespiegelingen. Over levensfilosofie, vrijheid en gebondenheid. Snap nu beter wat hij met zijn spel bedoelt.
Prima, maar ik wil meningen weten over dit album , niets meer en niets minder
* denotes required fields.
* denotes required fields.