Eric Clapton - Journeyman (1989)

Valt me vies tegen. Old Love, Bad Love en Before You Accuse Me zijn goed de rest mwha. nee niks voor mij dit

Ik vind dit een redelijk album .
''Pretending'' en ''Running on faith'' zijn ook best aardig .
En ''Old love '' blijft gewoon prachtig en relaxed .
''Bad love'' is wel leuk om 1 keer per jaar te horen .
Wel een appart intro .
2*

Before You Accuse Me
Old Love
Running on Faith
Bad Love
en Pretending
zijn mooie nummers.

Géén slechte Clapton, dit maar de productie klinkt me erg gepolijst, zie het liever wat ruwer;
Vandaar : 3 sterren !

Running on faith, Hard times, Old love en Lead me on zijn prachtig de rest klinkt te eighties. Behalve Before you accuse me die klinkt niet eighties maar de versie van Unplugged is vele malen mooier

Zeker! Alleen vind ik Bad Love wat gekunsteld: een poging om een tweede Layla te schrijven, zoals Clapton zelf eens aangaf. Ook Hard Times en No Alibis waardeer ik wel. Jammer dat ze afgewisseld worden door de dieptepunten Anything for your Love en Lead Me On.

Ik heb dit altijd een waanzinnige plaat gevonden, en nog steeds. Punt uit!! Running on faith, Old love, Pretending en het waanzinnige I do anything for your love zijn in de tijd uitgegroeit tot echte Clapton klassiekers, ook is zijn gitaarspel deze plaat prominent aanwezig, wat de kwaliteit uiteraard nog meer opkrikt. Onbegrijpelijk dat bovenstaande recenties matigjes zijn, deze plaat behoort zeker tot zijn 5 beste solo platen!!

aha, eric sloeg back met een zeer goed album , old love en bad love , zeer mooi

old love zou uitgroeien tot een fantastisch live nummer , zeer goeie eric

Aardig albumpje, niet veel bijzonders eigenlijk. Pretending klinkt wel erg simpel moet ik zeggen.... erg eighties en zo'n zeurrefrein. Before You Accuse me zie ik wel als een van zijn betere songs.

Paar mooie klassiekers die de mindere nrs doen vergeten.
Ik kan de soul en inspiratie wel ontdekken en de bassist is ook top.

Goed album, luistert lekker weg, maar kan het helaas niet aan met "Behind The Sun" wat ik echt een fantastisch album vindt.

Ik vind dit echt een super album! Eric Clapton sleept me altijd heel makkelijk mee in z'n emoties en ik kan altijd gelijk begrijpen wat hij voelt in zon nummer en waarom ie het nummer zo geschreven heeft, de accenten die hij legt.

Ik vind zelf Anything for you love en No alibis echt geweldig en er bovenuit steken.
Dat komt omdat ik Bad Love, Before u accuse me, pretending, Running on faith en Old Love allang grijs gedraaid had voordat ik dit album kocht.

Een Claptonplaat die een beetje op 2 gedachten hinkt . De eigentijdsere stijl en een beetje terug naar de roots .
Desondanks een plaat die aardig in balans is . Slowhand is in prima doen en zijn gitaarpartijen zijn bijzonder smaakvol .
Weinig echt zwakke plekken , lekkere nummers en de catchy afsluiter Before u accuse me is een feest der herkenning .
Running On Faith , Bad Love , Pretending en No Alibis zijn eveneens prima te noemen .

Dit album valt mij niet tegen. Zeker bad love en No Alibis zijn goede songs

Op "Journeyman" laat Eric Clapton een goed uitgebalanceerde mix horen van zijn wat meer mainstream rockgeluid en zijn roots, de blues. Waar ik op "Behind the Sun" de invloed van de mainstream en de gladde jaren 80 productie de overhand vind hebben, is "Journeyman" in mijn ogen een echte stap voorwaarts. Het liefst hoor ik Clapton onvervalste blues spelen, maar "Journeyman" bevat een mooie symbiose van rock/pop en blues. Het nummer "Hard Times" laat naast invloeden uit de blues ook flarden jazz horen. Daarnaast staan op "Journeyman" bekende nummers als "Pretending", "Bad Love" en "Running on Faith". Een ander hoogtepunt vind ik ook "Old Love" waar Clapton weer heerlijk op soleert. Het afsluitende bluesy "Before you Accuse Me" is een einde in stijl van een prima plaat.

Veel mensen hebben het al gezegd, en ik deel die mening. Dit is een album met twee gezichten, het hinkt op twee gedachten. Ik vind de nummers die teruggaan naar de roots van Clapton uitstekend, maar de nummers in de typisch jaren tachtig stijl bevallen me minder.

Het maakt het album divers, maar ik vind dat hier eigenlijk een nadeel. Op mij komt het wisselvallig over. Ik kan ook niet genieten van bijvoorbeeld Pretender. Geldt ook voor Breaking Point en Lead On Me. Running On Faith vind ik wel prachtig, evenals Old Love. En zo zijn er wel meer. Bad Love is - afgezien van het treurige intro - een prettig nummer. Before You Accuse Me ook, al vind ik dat er meer van had kunnen worden gemaakt. Iets meer afwisseling had het nummer goed gedaan. De herhalingen van het refreintje vind ik wat veel. Maar als geheel wel goed geslaagd. Hard Times krijgt van mij een gele ster.

Maar het album als geheel vind ik wat onevenwichtig, te weinig een eenheid, en daadoor niet over de hele linie boeiend. Er zijn wel wat skipmomenten, waardoor ik het album, ondanks de aanwezigheid van erg goeie nummers, niet heel erg vaak zal opzetten. Drie sterren vooralsnog. Misschien toch nog een kleine groeikans, maar dat zal de tijd uitwijzen.

Clapton heeft met Journeyman een album gemaakt ,waarbij hij laveert tussen hitparade en zijn blues roots.Een gewaagde keuze die hem geen windeieren heeft gelegd.Er is voor de puriteinse Clapton liefhebber genoeg te genieten en hij wist een ietwat ander publiek aan te boren met de rest van dit materiaal.Nu zal ook wel hebben meegeholpen dat er een stoet gastmuzikanten mee doet waar een paard de hik van krijgt.Nu is dat niet altijd de garantie voor een superplaat,en dat is nu dus ook niet het geval.Een degelijk album waarbij Clapton bij tijd en wijle laat horen dat hij nog steeds een prima gitarist is.3 en halve ster voor deze.

Aardig album. Alleen Hound dog had hij niet op moet nemen, Elvis Presley moet hij geen concurrentie aan doen. Elvis had een prachtige zangstem, daar kan Clapton nooit tegenop.

Leuk dat Hound Dog hier aan Elvis wordt toegekend maar het origineel is toch echt een 12 bar blues van Big Mama Thornton, Claptons cover is daarop gestoeld en hij doet dat uitstekend. Voor de rest een prima album, covers van Ray Charles en Bo Diddley komen ook voorbij. Luistert lekker weg, het kan in mijn optiek echter niet tippen aan No Reason to Cry en From the Cradle.

De Deluxe Edition is uit met geremasterde tracks + 4 bonustracks:
- Higher Power
- Border Song
- Forever
- That Kind of Woman