Tedeschi Trucks Band - I Am the Moon: I. Crescent (2022)

De band is druk bezig geweest met een gigantisch en ambitieus project: 4 albums met 4 speelfilms die er bij horen. Alles wordt in de loop van het jaar in tussenpozen uitgebracht. Totaal gaat het om 24 nieuwe songs, geïnspireerd door een oud Perzisch liefdes-epos, en is ook gebaseerd op de pandemie en de isolatie en eenzaamheid die daaruit volgde.

De muziek is zoals altijd genre-overstijgend en ik vermoed dat er veel invloeden ook uit de Midden-Oosterse muziek is bespeuren. Het nummer Pasaquan heb ik al reeds kunnen horen op één van Fireside Sessions-albums.

Ik heb deze en de andere 3 albums reeds in de pre-order staan. Het is ook mogelijk een boxset met allevier de albums te bestellen, maar die krijg je dan pas vanaf september, en zolang kan ik gewoonweg niet wachten.

Achtergrond / making of, deel 1:

https://youtu.be/DlxarMXtSFU

Achtergrond / making of, deel 2:

https://youtu.be/eY4jjCYdfMs

Achtergrond/making of, deel 3 en 4

https://youtu.be/uPyaUqe8oX0

https://youtu.be/c3jEAlxF0NU

Elk album van dit project heeft een eigen film. Elke song heeft eigenlijk een eigen film.

Deze wordt elke keer ongeveer 2 sagen voor de release van de plaat online gezet. In het geval van deze plaat is er morgen dus al een film uit, waardoor de liefhebber al vóór de release van vrijdag het album gehoord kan hebben.

Deel 1 dus deze week; een magistraal vervolg op het verhaal Layla, verteld in 2 uur muziek, verdeeld over 4 albums met 4 films.

Hier is de premiere te zien van de video:
https://youtu.be/I_smMxopFJs

Vrijdag de officiele release. Ik las dat ik tot september moet wachten (bedankt Adele), tot ik de lp in huis heb, maar gelukkig heb ik de plaat gekocht via Bandcamp en heb ik 'm dan tot die tijd digitaal en als download

Eerste, tweede en derde luisterbeurt zitten er al op, en dit is wel echt een ontzettend mooie plaat. De (lead)-zang is nog meer verdeeld dan ooit. Zo is Fall In een song met Mike als leadzanger, is I am the Moon een duet tussen Susan en toetsenist Gabe Dixon, die nog best aardig kan zingen ook.

Fall In heeft een oude blues/gospel-sfeer, terwijl Hear My Dear en I am the Moon wat rustiger zijn. Circles around the Sun is een mystieke song, met een ontzettend mooie zanglijn en waarlijk prachtige zang ook van Susan. Dit geeft mij direct kippenvel. Samen met de instrumental Pasaquan het hoogtepunt van deze plaat.

Pasaquan is een progressief rocknummer met invloeden uit de jazzfusion, blues, wereldmuziek etc. en laat als geen andere song hoe ontzettend virtuoos de instrumentalisten van deze band zijn. Hier en daar een knipoog naar Allman Brothers Band maar ook vooral doet het denken aan Derek Trucks Band van weleer.

Ik ben niet zo goed in uitgebreide recensies schrijven, maar ik verwacht wel dat deze plaat erg bekend gaat worden en dat deze opgepikt gaat worden door de users die wel uitgebreide recensies schrijven. Ik ben ook benieuwd of de Nederlands media deze plaat gaat oppikken.

Klinkt interessant!

En nu vandaag is de plaat officieel uit, dus kan ik het via Bandcamp in hoge resolutie draaien, en hij klinkt nog mooier dan ik dacht. Een plaat vol hoogtepunten.

I Am The Moon is misschien wel de mooiste ballad die ik in jaren heb gehoord. Prachtig duet tussen Susan en toestenist Gabe. Vooral het eindstuk is zo ontzettend mooi. Ik heb maar zo een gevoel hoe een song als deze live nog langer en intenser zal worden gebracht.

Voor mij zijn de twee mooiste songs I Am the Moon en het mysterieuze Circles 'Round the Sound met dat prachtige meerstemmige refrein, een nummer dat bouwt en bouwt en bouwt tot een schitterende climax. Het uitwisselen van solo's en het over elkaar heen buitelen van de hoornsectie, gitaar en orgel, roept om een lange jam in een live-setting.

En uiteraard Pasaquan, de instrumental, die geheel past in de geschiedenis van de band en haar leden, een mix van blues, jazz en rock, met elementen uit Coltrane, Allman Brothers en Cream. Prachtig.

Holy smokes. Deze shit is supervet. De melodieën, de muzikanten, de stemmen… en dat slotnummer…damn

Het gemiddelde liegt er inmiddels niet om. Deze plaat slaat echt aan.

Allemachtig wat een sfeer, wat een composities, wat een stemmen, wat een melodieën. Kortom: wat een plaat. Dit is echt één van de betere platen uit 2022 die ik heb gehoord. Deze zal nog een aantal keer de revue passeren om er echt een score aan te kunnen koppelen, maar mijn voorgevoel zegt dat een topscore niet is uitgesloten. Morgen meteen de cd maar bestellen, met waarschijnlijk de overige drie cd's van dit project er meteen bij.

Dit is trouwens ook een fijne plaat om zo op de avond te luisteren, heerlijk genieten!

Ik kan de smaak van bovenstaande muziekliefhebbers over het algemeen best waarderen. Maar in dit geval niet zo.

Er wordt prima gemusiceerd. Sound en productie dik in orde. Maar de songs spreken mij gewoon niet zo aan. Kortom: aardig album, en ik zal deze beslist nog wel eens beluisteren. Maar niet bijzonder.

Er komen nog 3 delen van dit magistrale kunstwerk aan, wie weet raken daar de nummers je meer van.
Of het is gewoon je ding niet. Dat is ook allemaal gewoon heel erg mogelijk.

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de puzzelstukjes op z'n plaats vallen binnen het kader van de andere drie delen, maar het is natuurlijk eerst afwachten tot die gereleaset worden.

Ik vind het idd ook vrij onevenwichtig als album maar bij vlagen heel mooi.

Dan ben ik wel benieuwd naar wat je ziet als onevenwichtig. Teveel stijlen?

Ja. En niet echt een symbiose.

Ik snap je.

Ik heb alleen dat gevoel niet. Ik vind de vijf songs heel goed bij elkaar gezocht. Het is ook nogal wat als je 20+ songs hebt, en dan die eerste cd moet gaan vullen. Met name de eerste song van deze plaat vind ik ijzersterk gekozen. Het begin van deze cd is ook het begin van de cd.

Heb je trouwens de speelfilm gezien die bij dit deel hoort? Misschien valt de samenhang dan meer op. Maar ja, dan moet je wel weer de muziek horen/luisteren.

Das geen straf, toch?

Wat een gezapige nummers, brrr. De melodieën vind ik niet zo sterk, saai soms zelfs. De andere zangers spreken me niet aan.
Ben bang dat het streven om 4 platen van dit project te maken het effect heeft dat er geen enkele selectie heeft plaatsgevonden. Kan ook zijn dat de inspiratie een beetje op is. De vorige live plaat waarbij ze Layla integraal naspeelden vond ik ook al een beetje een zwaktebod.

Tsja, ik denk ook niet dat Tedeschi Trucks Band voor iedereen iets is.
Wat de één gezapigheid noemt, noemt de ander mooie muziek. Het is wat het is.

Tedeschi Truck Band is echt wel wat voor mij hoor. Ken alle platen en heb ze vaak live gezien. Laatste keer was in Eindhoven, de tour van Signs was dat volgens mij. Maar deze plaat van hun bevalt me gewoon minder.

De plaat is wat zweveriger, wat psychedelischer, ook mysterieuzer. Ik heb ze nog nooit live gexien, maar ga dit jaar wel nasr ze toe. Ik kan wel zeggen dat ze één van mijn lievelingsbands zijn. Maar dat zeg ik over tientallen bands.

Ik heb wel van Tedeschi Trucks Band via Nugs heel veel liveplaten gekocht. Dan haal ik toch weer in, dat ik ze niet eerder live zag.

Deze plaat is (op dit moment) op Musicmeter als beste plaat van 2022 beoordeeld. Dat vind ik voor (een voor Musicmeter) onbekende band best gaaf te noemen. Hiermee heeft de plaat toch de populairdere platen van bekendere artiesten voorbij gestreefd.

Ik wil je goede bui niet verpesten, Mssr Renard, maar het systeem waarop die toplijst gebaseerd is, is volkomen ridicuul. Er wordt alleen gekeken naar het stemgemiddelde, terwijl eigenlijk het stemgemiddelde vergeleken moet worden met het aantal stemmen. Op progarchives wordt dit ook gedaan, naar mijns inzien de meest logische manier om een dergelijke lijst samen te stellen.

Het is bijvoorbeeld heel gek dat Marillion met een gemiddelde van 4,13 en 206 stemmen lager staat dan I am the Moon met een gemiddelde van 4,15 (slechts 0,02 hoger) en 24 stemmen. Die verhouding klopt simpelweg niet.

Op progarchives werkt het niet zo, maar op progarchives werkt het zo: stemmen met een recensie wegen zwaarder dan stemmen met recensie. Ik zit al sinds 2006 (http://www.progarchives.com/Collaborators.asp?id=10894) op die site, en het is een goed systeem, terwijl op Metal Archives het nog strenger is. Daar kun je simpelweg niet stemmen zonder recensie.
Daardoor is het een minder frauduleus systeem

Terwijl ik dit tik, kunnen bijvoorbeeld meerdere users deze plaat binnen een minuut een 0,5* geven en deze omlaag stemmen. Dat is het nadeel van deze site. Voordeel is dat je wel kunt bulk-stemmen bij platen die je al lang kent, maar gewoon geen zin hebt om een stukje te tikken.

Verder heeft dit niets met een goede bui of wat dan ook te maken, en mag jij best een potje breken voor de nieuwe Marillion, als je dat wilt, maar ik vind het gewoon een goed teken dat dit soort muziek dus blijkbaar toch wel aanslaat op Progmeter (musicmeter). Want een band als Marillion met 206 stemmen terwijl Tedeschi Trucks Band slechts 24 stemmen heeft, is dat niet ook een beetje ridicuul?

Hoedanook gaan albums pas de toplijsten in ná 20 stemmen, en dat vind ik een uitstekend systeem. Zo werkt het al sinds 2006, en iedereen vindt dat volgens mij prima.

Dat progarchives iets anders werkt was me onbekend. Ik wilde er in ieder geval duidelijk mee maken dat de manier waarop de toplijst hier op MuMe is samengesteld, niet deugt. Ik had liever een systeem gezien waarin het aantal stemmen wordt verrekend met het stemgemiddelde, zodat je beide factoren mee laat tellen.

Verder hoop ik niet dat ik je de indruk heb gegeven 'een potje te willen breken' voor de nieuwe Marillion. Ik ben namelijk niet zo weg van Marillion en voel mij ook niet genoodzaakt hun nieuwe album te beluisteren. De nieuwe Marillion stond toevallig op plaats twee in de toplijst, heeft veel meer stemmen dan dit album van de Tedeschi Trucks Band en het gemiddelde is 'slechts' 0,02 punten lager.

Ik ben het eens met je laatste opmerking. Zoals reeds gezegd: ik ben niet zo weg van Marillion en ik prefereer vaak de wat obscuurdere, onbekende progbandjes boven de grote proggers. Ik zou bijvoorbeeld liever het debuut van Hidria Spacefolk willen luisteren dan het nieuwe album van Porcupine Tree, om maar een voorbeeldje te geven.

Ben niet echt een liefhebber van deze band, want doorgaans (heel) goed gemusiceerd, maar belegen sound. Deze plaat daarentegen: wauw. Warm geluid en een originelere sound dan ik van ze gewend ben. De stem van Tedeschi is fantastisch, het zijn de songstructuren en de manier waarop het wordt ingekleurd die anders zijn (ben geen enorme kenner van hun backlog) en die bevallen echt prima. Deze ga ik nog vaker draaien.
N.B. vind II veel meer 'classic' Tedeschy Trucks en die is mijns inziens dan ook minder.

Prachtig. Mooi hoe een boek uit oud Perzië met een warm gedicht de basis vormt voor vier albums. Dan wel een beetje zonder dat het vier albums van rond de 35 minuten worden in plaats van een dubbelalbum.

Southern rock vermengd met soul, keurig in een eigen stijl. Tedeschi zingt goed, maar soms mag de vibrato in de stem iets minder. Mooi dat andere zangers ook de solozang krijgen, bijv in Fall in. Trucks laat horen waarom hij wereldgitarist is: zuiver, spelend alsof het niets is. Zijn slidegitaarspel mooi afgewisseld met strakke slaggitaar.

Slotnummer Pasaquan: hemelsgeweldig goed instrumentaal nummer. Heerlijk de dubbele drums, heerlijk de stuwende organ, de bas leid de anderen, allerbest de gitaarpartij van Trucks. Een stuwende mix van southernrock, soul en een scheutje jazz. Heel strak hoe Trucks op het eind terugkeert in zijn ritme in het begin van het nummer.

Een heel mooi, warm en goed album.