Klaus Schulze - Deus Arrakis (2022)

Hoe is het mogelijk!! Toch nog een nieuw album van Klaus Schulze, een opvolger van zijn in 1979 verschenen album Dune. Deus Arrakis is wederom een eerbetoon aan Frank Herbert en Dune in het bijzonder. Een muzikaal epos, waarvan op zijn Bandcamp-pagina een fragment is te horen:

Deus Arrakis | Klaus Schulze - klausschulze.bandcamp.com

Het klinkt prachtig, sfeervol, maar bovenal goed. Op en top herkenbaar Schulze!

Blijkbaar kreeg hij nieuwe inspiratie voor het schrijven van nieuwe muziek geïnspireerd op Dune, mede door zijn samenwerking met Hans Zimmer aan de soundtrack van de vorig jaar uitgebrachte remake van Denis Villeneuve, getuige het nummer "Grains of Sand".

Des te bitterder is het bericht dat Klaus Schulze gisteren, op het moment van het plaatsen van dit bericht, na een lang ziekbed, toch nog plotseling en onverwacht is overleden. Wat inhoudt dat Deus Arrakis, naast zijn laatste studio-album, een einde van een tijdperk wordt.
Want één van de aartsvaders van de ontwikkeling van krautrock en electronische muziek in het algemeen, is niet meer. Na o.a. Conrad Schnitzler, Edgar Froese en Florian Schneider, is nu ook Klaus Schulze overleden.
Dat zal het uitbrengen van Deus Arrakis een dubbele lading met zich meegeven...

RIP Klaus Schulze

Klaus Schulze behoorde met de eerder overleden Edgar Froese en Florian Scheider tot een belangrijke groep muzikanten die van grote invloed zijn geweest op de ontwikkeling van de electronische muziek. Mijn kennismaking met Herr Schulze was in 1982 toen ik Live van de platenbieb leende. Rond die periode was ik helemaal into synthesizer muziek. Kraftwerk, Tangerine Dream, Klaus Schulze, Jean-Michel Jarre, Vangelis. Het ging er bij mij in als God's woord bij de ouderling. Fast forward naar 2022, 40 jaar later (wat vliegt de tijd!) luister ik er nog steeds graag naar. Even heerlijk wegdromen op de sferische klanken van deze artiesten.

Timewind, Moondawn en Mirage zijn de bekende klassiekers van Klaus Schulze. Maar ik kan The Dark Side Of The Moog (met Peter Namlook) en met name Silhouettes ook erg waarderen.

Ik kijk dus met belangstelling uit naar Deus Arrakis en realiseer me dat met zijn overlijden er nog maar weinig oorspronkelijke pioniers overblijven. Gelukkig hebben we de muziek nog.

Op Spotify opgeknipt in meerdere korte nummers, waarschijnlijk vanwege de royalties, maar dat mag de pret niet drukken.

Ben vooral bekend met het werk uit de jaren 70 en dit ligt daar prima in het verlengde van.

Een wat donkerder album , maar vind dit een van zijn betere albums van de laatste decennia.
Duidelijk K.S. muziek maar sfeervoller dan zijn vorige albums.
Ik ben zeer blij met dit laatste album van de meester.

Seth vind ik iets minder, maar inderdaad een erg sfeervolle laatste plaat.

Inderdaad een zeer sfeervolle plaat. Opvallend hoe ogenschijnlijk eenvoudig dit aansluit op zijn bekendere werk, maar tegelijkertijd volledig eigentijds klinkt. Ook de Dune-invloeden zijn duidelijk zichtbaar. Dit had zomaar onderdeel kunnen zijn van de score voor de Villeneuve-film die vorig jaar uit kwam.

Wat krijg je een mooi effect als je de hoes scrollt op je telefoon

Nonstop naar Deus Arrakis geluisterd in de auto op de terugweg van vakantie, 7 uur lang. Heerlijk melancholisch en existentialistisch. Eén krasserige track sloeg ik telkens over
Ik leerde Klaus Schulze kennen toen ik een CD kreeg van Dark Side of the Moog, een project van hem met Pete Namlook. Helemaal mijn ding, loodzwaar electronisch. Ik heb die serie indertijd niet geheel beluisterd, er was niet aan te komen. Wat zijn Duitsers toch goed in dit genre. Dat komt vast door hun eeuwenoude fascinatie voor filosofie. Ook een jaren 80 band als het onvolprezen Propaganda kon hiermee uit de voeten.

Seth vind ik het mooiste gedeelte. Ik denk dat de gemiddelde Schulze-fan dat het minste deel vindt.

Der Hauch des Lebens vind ik de beste. Allemachtig spiritueel, dat klaterende getingel op vooral part 3, en daaaronder die zware onderstromen naast de in- en uitademende melodie. Dit album verdient veel meer aandacht. Zoals het kalmerend is en een accepterend gevoel geeft, zou het opgenomen moeten worden op muziekles op school, mocht dat nog bestaan

Het laatste album van een artiest die bijzonder veel heeft betekent voor de electeonsehe muziek is in meijn ogen eeen soort afschiedsbrief schijven die niet gelezen gaat woden. Toch waag ik een poeging. Immers de gebruikers van Musimeter leven voort met de gedachtengang van dat Klaus Shuze Het album Deus Arakis is een vervog te noemen van het alum Dune uit 1979 wat gebaeerd wats op de duin trolgie va Frank Herbert. Het hoesotwerp sluit zich daarbij mooi aan.

Kaus Scchulze die als één vsn de pioniers was van electronise muziek gold Neeft een nalatenschap acchtgelaten om u tegen te zeggen begin jaren tachig van de voege eeuw was daar de discuusie onder de fans dat Shulze de wge was kijt geraakt.Iets dat ik realtiveer tot de de boog kan niet alijd gespannen staaan. In delfde perioede mampte Schule met een drnk en rookversalving . Na gesopt te zijn miet zijn slecthe gewoontes. . Vogde er o pnieuw eeen reeeks van intersante albums die het bluisteren meer dan waard waren. Tot en met dt laatse album van de Johan Cruif van de electronishe muziek. Met een gevoel van weemod begin ik dan ook aan deze besprieng om nooit meer een neiuwe noot van Shulze te mogen gaan beluistern.
Na deze inleideng voglt er dan ook een gedeankwaardg moment de laatste mziek aan te horen van de godvader van de electroniche mziek. Met een trieste toon naar een perioede van weleer start het eerse deel. Mooi govende tonen die maij aan Timewind doen denken herken ik de meester die mijn hand pakkt om me een prettig verhaal te gaan trakteren. Die pettige lijn word cecontnueerd op het tweede del van het lange stuk. Haast romige tonen weet Schule uit zijn spullen te toveren. De oren krijegen hemelse muziek te verweken. Het derde deel zet deze goede sfeer door. Hel lukt Schule opneiuw mij te laten zweven naar gebiden in de kosmos waar nog gen mens is geweest. Een gevoel van in een vavium techt zijn gekomen valt mij ten deel. Die sfeer wodt nogeens vertserk in het korte deel vier vna de compostie. Een wrme gloed aan tonen is wat de luidsreekers te verwerken kijgen. Waarmee het Ocaris gedeelte een waardig slot krijgt. Seth part 1 begint met de nodige kraak en piep geluuiden die doen denken van een ver streenstel afkomstig te zijn. Seth Part 2 roept een malanchoscie sfeeer op of dat Schulze zijn naderende einde aavoelt. Eeen trieste orkestraite is wat de oren bereikt. Seth Part 3. stem deereentengen wat volijkheid uit. Wat toe te schriven vat aa net huppelpatroon van de muziek. Seth Part 4 roept daarentgen een desaolte melancholishe sfeer op wat mede toe te scherinven vat aan het droeve cellospel van Wolgang Tiepold en de warme bassen die er zijn te horen. Het is droefhaeid allom. Seth Part 5 stemt wat hoopvoller ondanks de cello van Tiepeld. Schuzle speelt een enigzins vrolijk spel op zijn spullen. Steh part 6 klinkt wat zweverig de cello van Tiepld geeft warmtte aan het stuk. De orkestratie van Schulze geet het stuk warmte. Seth Prt 7 berngt mij dan weer in droeve sfeer de cello van Tiepold roept een droeve sfeer op. Warme hert Seth gedeelte een moi ende kent.
bij zonder is dat het laatse Schulze albam aflsuit met Der Hauch des Lebens wat in het Nederlans iiet betekend als eean vleuge het leven. Kennelijk had Schulze zijn overleiden nog niet verwaht, Of zou ij de tttel bedacht hebben in een sfeer van ironiie. Hoe het ook zij het is een geeheim geworden dat in zijjn kist is meegeaan. Der Hauch des Lebens Part 1 begint in een amient achtige sfeer het doet wat denken in en ver universum tercht gekomen te zijn. Der Hauch des Lebens part 2 Trket die sfeer mooi door in gedachten zie ik brokken ruimtestof zweven in ontmeetbare ruimte. Het levan moet asl het ware nog ontaaan. Part 3 begint wat zokend maar eenmaal opgang is ean prima suk van de meester te horen. Nog een keer triekt Shulze het blik open van een prema sfeermaker te zijn er sapt nog een hoop lven in de brouwerij uit. Der Hauch des Lebens part 4 begit met orkestrale tonen, wat verder zijn er wat zwevigig tonen te horen of Kalus Shulze wil zeggen mjn aadse leven zit er op, maar mijn gedachten leven voort. Deze track stopt vrij abrupt wat het geschetse beeld nog een versterkt. Rest mij hier te tiiken Klaus Schule bedankt voor alle mooie muzik. Een buiging lijkt mij wel op zin paalts.

Mioe wrodn

geod suk

Gaat het goed met je Gerard? Jouw aanbeveling valt zo wel op. Inderdaad, goed stuk.

Bedankt voor je compliment en het gaat goed met me.