Jeff Buckley - Live at Sin-é (1993)

Bij Jeff Buckley - Live at Sin-é (1993):

Raar dat er van dat hele concert maar 4 nummers apart zijn genomen. Of heeft dat een reden?

Er is een legacy edition waar volgens mij veel meer nummers opstaan van dat optreden

Inderdaad...

Ik heb die versie...

34 nummers !

Hier sta ik ook op.

Klopt, goed nummer ben jij.

Ik heb dus ook die Legacy Edition en die vind ik toch wel erg mooi! Met covers van o.a. Van Morrison, Bob Dylan en weet ik wie nog meer.

Misschien een idee om die Legacy edition van SinE ook toe te voegen? daar staan zoals gezegd maar liefst 34 tracks op en is dus in feite een totaal andere release dan deze EP...

Misschien wel verhelderend ja.

Er zijn maar 4 nrs opgenomen omdat dit Jeff voor Grace uitkwam alvast moest introduceren aan het publiek.

Zet die er maar zeker bij.
De legacy edition is gewoonweg fantastisch!

Inderdaad, de legacy moet er ook op. Gisteren nog beluisterd: zo ontroerend. If you knew vind ik echt briljant. Als je iemand mist is dat het nummer dat je moet beluisteren. Prachtig hoe hij die emotie overbrengt. Zo dat het pijn doet, melancholische pijn.

prachtig album, niet te geloven dat ik het voor 3euro heb kunnen kopen in de winkel

Over de Legacy Edition, ik heb 'm meer dan een week geleden toegevoegd, hij staat er helaas nog steeds niet op. Ik heb toen ook een box-set met alle EP's toegevoegd, ook hier niets meer van vernomen, beetje jammer.

Het is gelukt hij staat erop!!

Jeff Buckley - Live at Sin-é (2003)

Ik ben zeer grote Buckley fan en van al de vele (live)releases die al van deze jongeman verschenen zijn is dit mijn absolute lieveling!
Je krijgt Jeff met dit album puur op je bord. Zoals hij was en zoals zeer weinigen nog zijn: A true original.
Mooi, swingend, ontroerend, overdonderend,...

Werkelijk een prachtige compilatie uit een periode die Jeff zelf na aan het hart lag. Sin- è!

Kijk, eindelijk staat ie erop! Ik heb hem dan ook meteen in mijn top-10 getrapt, want wat is dit een schitterende live opname zeg! Kippenvel! Jeff speelt een hoop van zijn eigen songs, plus een aantal klassiekers, waaronder nummers van Van Morrison, Bob Dylan, Nina Simone e.a. Deze nummers zijn natuurlijk klassiekers, dus het 'verkrachten' van zo'n klassieker ligt natuurlijk vaak op de loer. Maar niet bij Jeff Buckley! Hij laat de songs in hun waarde en doet er bij sommige zelfs nog een schepje bovenop!
Voor mij is Dink's Song (traditioneel lied, ooit opgenomen door Bob Dylan) het hoogtepunt! Bob Dylan's versie van het nummer is bijvoorbeeld 5 minuten, waar Jeff er een nummer van 11 minuten van maakt! En hoe!

Aan het begin was ik hier ook behoorlijk aan verslingerd en raakte ik daardoor Grace een tijdje niet meer zo vaak aan. Maar tegenwoordig vind ik Grace toch echt ff beter dan deze verzamelaar. Het is erg goed gespeeld, Jeff Buckley zingt natuurlijk fantastisch en zijn covers zijn echt geweldig, maar toch heeft dit album een beetje een houdbaarheidsdatum en bij mij is ie enigzins verlopen Tis nog steeds goed, maar ik haal hem niet zo vaak meer uit het rek.

Hoogtepunten vind ik alle Dylan songs, Yeh Jo Halka Saroor Hai en Drown In My Own Tears.

Zojuist via Amazon besteld (15 eurootjes) en ben zeer benieuwd. ik had in Almere al een aantal nummers gehoord in een muziekzaak en was meteen verkocht. Helaas is de prijs van dit album in ons kikkerlandje nogal aan de hoge kant...
Ik wacht nog met stemmen...

De eerste keer dat ik deze opzette, dacht ik "Amai wat een gejengel".
Onlangs tijdens het studeren nog eens opgezet, en verdorie 2u en 37minuten aan studietijd verloren. Waauw, wat een talent!

Inderdaad Kryptex, dat had ik nou ook met 'dat gejengel'. Toch met wat weken en maanden ertussen, het album steeds de kans gegeven en ik moet zeggen dat ik vooral disc 1 absoluut fenomenaal vind.

Nusrat, He's My Elvis en Yeh Jo Halka Saroor Hai ?!?!

Waar slaat dat op, zingt Jeff Buckley dat zelf? (niet negatief bedoeld, ben gewoon benieuwd)

Nusrat, he's my Elvis is een monoloog en ja Yeh Jo Halka Saroor Hai zingt hij zelf.

Prachtig is dat nummer. Ik had geen idee dat Jeff zo veel bewondering voor Nusrat Fateh Ali Khan had, totaal verschillende muziekstijlen, maar de beleving is hetzelfde. Nusrat is geen vreemde voor mij, vooral mijn vader kan erg van hem genieten en ik ben ook bekend met zijn werk. Yeh Jo Halka Halka Saroor Hai kende ik ook, en was vrij verbaasd om dat hier zo te zien staan. Het gekke is dat ik op een manier Jeff anders ben gaan zien. Door onze (deels) gemeenschappelijke affectie voor qawwali en Nusrat voelde ik me meer tja, in contact met Jeff? Het maakte hem wat minder onaantastbaar, de afstand tussen zijn muziek en mijn beleving ervan werd kleiner toen ik Jeff tijdens die monoloog over Nusrat hoorde praten. Alsof ik wist wie Jeff Buckely was, alsof ik hem kende en dat slechts omdat ik hem begreep. Hij spreekt veel woorden, 98%, verkeerd uit maar dat maakt niet uit. Tijdens zijn vertolking van Yeh Jo Halka Saroor Hai keek ik voor me uit en glimlachte en op een moment voelde ik me zelfs gelukkig. Mooi nummer.

Vreemd dat de Legacy edition bij de livealbums is verwijderd. En nu weer is ondergebracht bij deze EP met 30 bonustracks. Het zijn in mijn ogen 2 afzonderlijke releases, waarbij de Legacy edition natuurlijk helemaal geen EP is. Kortom, rare beslissing.

Wat raar dat deze genialiteit maar nét boven de 4 sterretjes uitkomt. Een geweldige artiest (zoniet de beste ooit) in een kroeg met zijn gitaar. Alles wat hem uniek maakt kun je op de volledige versie horen. Zijn ongelooflijke elastische stem, zijn humor, spontaniteit. Goede muziek past bij een bepaalde stemming, maar dit? Als ik verdrietig, gelukkig, drukjes, relaxed ben...altijd!

Je hebt eigenlijk wel gelijk Jan uit Berlijn, dit is een tijdsdocument om met hart en ziel te koesteren. Jeff Buckley op z'n best. Wat een talent, quasi onovertroffen. Puurder dan 'be Your Husband' vind je ze bijvoorbeeld niet.

Moet hier eigenlijk dringend nog eens naar luisteren, veel te lang links laten liggen.

One of a kind. Wat is dit goed.
Nu het hele album nog eens beluisteren. Wow!

Belachelijk dat deze bij de EP's staat (hoe kan ik nou maar 2 favoriete nummers kiezen?), maar dat terzijde..

Van Jeff Buckley is (postuum) al veel uitgebracht. Maar wat is nu echt essentieel voor de 'beginner'?
Uiteraard is dat 'Grace', het enige album dat hij in leven heeft uitgebracht. Dat is ook 'Sketches for My Sweetheart the Drunk', het tweede album dat hij niet heeft af kunnen maken. Ook 'Mystery White Boy' zou ik noemen, waarop je kunt horen hoe Jeff en zijn band live klonken. Maar dat is zeker ook deze prachtige dubbelaar 'Live at Sin-e'.

Misschien hoor je op dit album nog wel het meest de essentie van Jeff Buckley. Je bent alleen met Jeff en zijn Fender Telecaster. In een totaal ongedwongen (cafe setting) sfeer speelt hij ruim twee en een half uur de prachtigste nummers. Het is alsof hij in je huiskamer staat te spelen. De geluidskwaliteit is subliem (mooie reverb op gitaar en stem) en hij maakt een praatje over vanalles en nogwat tussen de nummers door. Na 2,5 uur is hij klaar (bedtijd), maar voor je gevoel had hij zo nog uren door kunnen spelen (overigens zijn er op youtube nog meer covers te vinden die hij in Sin-e speelde) Meer nog dan de nummer an sich is het deze sfeer waardoor dit een essentiële Jeff Buckley plaat is. Het is alsof je een connectie maakt met zijn ziel.

Het is zeker geen makkelijke plaat. Je hoort geen drums of andere instrumenten, en de nummers duren rustig 7, 9 of zelfs 11 minuten. Het zijn geen meezingers of bekende hits en het is soms bijna improvisatie wat je hoort. Bij de eerste luisterbeurten ergerde ik me soms aan zijn stem (ik lees hierboven al 'gejengel' en dat is ook precies waarom ik het in het begin moeilijk vond om hier doorheen te komen). Nu twee jaar later heb ik dat totaal niet meer. Het past bij het rauwe van deze plaat dat hij met zijn stem de grenzen opzoekt.

Het gaat hier echt om de covers. Er zijn wel vroege versies te vinden van nummers die later op Grace zouden komen ("Lover, You Should Have Come Over", "Mojo Pin", "Grace", "Eternal Life", "Last Goodbye" en "Hallelujah"), die zijn mooi, maar niet zo goed als de latere studioversies.
Juist de covers laten horen uit welke hoeken Jeff de inspiratie vandaan haalde. Bob Dylan, Nina Simone, Led Zeppelin, Edith Piaff, Van Morrisson of zelfs Nusrat Fateh Ali Khan. Maar als Jeff Buckley hun werk speelt is het onmiskenbaar van Jeff Buckley. Bijna niemand zingt ze met zoveel soul en passie. Soms is het mij net iets teveel improvisatie ("Night Flight", "Dink's Song", "The Way Young Lovers Do"), maar het zij hem vergeven.

Mijn favoriete covers: "Be Your Husband", "If You Knew", "Twelfth of Never", "Just Like A Woman", "Calling You", "If You See Her, Say Hello", "Je N'en Connais Pas La Fin", I Shall Be Released" en "Sweet Thing".

4,5*