Jeff Buckley - Live at Sin-é (1993)

Belachelijk dat deze bij de EP's staat (hoe kan ik nou maar 2 favoriete nummers kiezen?), maar dat terzijde..

Van Jeff Buckley is (postuum) al veel uitgebracht. Maar wat is nu echt essentieel voor de 'beginner'?
Uiteraard is dat 'Grace', het enige album dat hij in leven heeft uitgebracht. Dat is ook 'Sketches for My Sweetheart the Drunk', het tweede album dat hij niet heeft af kunnen maken. Ook 'Mystery White Boy' zou ik noemen, waarop je kunt horen hoe Jeff en zijn band live klonken. Maar dat is zeker ook deze prachtige dubbelaar 'Live at Sin-e'.

Misschien hoor je op dit album nog wel het meest de essentie van Jeff Buckley. Je bent alleen met Jeff en zijn Fender Telecaster. In een totaal ongedwongen (cafe setting) sfeer speelt hij ruim twee en een half uur de prachtigste nummers. Het is alsof hij in je huiskamer staat te spelen. De geluidskwaliteit is subliem (mooie reverb op gitaar en stem) en hij maakt een praatje over vanalles en nogwat tussen de nummers door. Na 2,5 uur is hij klaar (bedtijd), maar voor je gevoel had hij zo nog uren door kunnen spelen (overigens zijn er op youtube nog meer covers te vinden die hij in Sin-e speelde) Meer nog dan de nummer an sich is het deze sfeer waardoor dit een essentiële Jeff Buckley plaat is. Het is alsof je een connectie maakt met zijn ziel.

Het is zeker geen makkelijke plaat. Je hoort geen drums of andere instrumenten, en de nummers duren rustig 7, 9 of zelfs 11 minuten. Het zijn geen meezingers of bekende hits en het is soms bijna improvisatie wat je hoort. Bij de eerste luisterbeurten ergerde ik me soms aan zijn stem (ik lees hierboven al 'gejengel' en dat is ook precies waarom ik het in het begin moeilijk vond om hier doorheen te komen). Nu twee jaar later heb ik dat totaal niet meer. Het past bij het rauwe van deze plaat dat hij met zijn stem de grenzen opzoekt.

Het gaat hier echt om de covers. Er zijn wel vroege versies te vinden van nummers die later op Grace zouden komen ("Lover, You Should Have Come Over", "Mojo Pin", "Grace", "Eternal Life", "Last Goodbye" en "Hallelujah"), die zijn mooi, maar niet zo goed als de latere studioversies.
Juist de covers laten horen uit welke hoeken Jeff de inspiratie vandaan haalde. Bob Dylan, Nina Simone, Led Zeppelin, Edith Piaff, Van Morrisson of zelfs Nusrat Fateh Ali Khan. Maar als Jeff Buckley hun werk speelt is het onmiskenbaar van Jeff Buckley. Bijna niemand zingt ze met zoveel soul en passie. Soms is het mij net iets teveel improvisatie ("Night Flight", "Dink's Song", "The Way Young Lovers Do"), maar het zij hem vergeven.

Mijn favoriete covers: "Be Your Husband", "If You Knew", "Twelfth of Never", "Just Like A Woman", "Calling You", "If You See Her, Say Hello", "Je N'en Connais Pas La Fin", I Shall Be Released" en "Sweet Thing".

4,5*

Hmm... wou ik een stukje schrijven bij dit vriendelijke mini-album van 4 nummers en 27 minuutjes dat ik indertijd (1994) bij toeval tegenkwam en vanwege mijn enthousiasme voor Grace meteen kocht, zie ik hier dat het inmiddels is opgeblazen tot een dubbelalbum van 34 nummers en 157 minuten. Maar ja, van de man die bij leven en welzijn tot 1 volledig album plus wat EP's kwam staan er inmiddels ook maar liefst 24 titels op MusicMeter, dus van een alternatieve singer-songwriter blijkt hij inmiddels big business te zijn geworden. Aan de twee nummers die in aangeklede versie op Grace terecht zouden komen kun je horen dat Buckley ook in z'n eentje met alleen maar een Telecaster behoorlijk uit de voeten kon, want z'n zang blijft indrukwekkend-gecontroleerd zonder dat zijn gitaarspel daar onder lijdt, en op Je n'en connais pas la fin houdt hij het dan juist weer prachtig klein. Alleen halverwege het lange slotnummer vliegt hij echt uit de bocht wanneer in zijn DNA niet alleen de elastische stem van zijn vader blijkt te zitten maar ook diens voorkeur voor jazzy improvisaties middels vocale acrobatiek, en dat schiet mij bij zowel vader als zoon nog wel eens in het verkeerde keelgat (zoals hier). Al met al toch een prachtig intiem portret van wat deze man in z'n eentje kon, maar over wat de overige 130 minuten aan extra materiaal hebben opgeleverd kan ik dus geen oordeel vellen – ongetwijfeld van hetzelfde hoge niveau, maar het is raar dat dat dan niet onder een andere titel is uitgebracht, want mijn kleine EP verzuipt nu in het totaalplaatje.