Het altijd lastige tweede album. Het australische Thornhill heeft het er ook moeilijk mee. De intense, gelaagde metalcore van het debuut heeft hier plaats moeten maken voor een meer open, toegankelijk geluid, met vooral veel zwoele zang à la Chino Moreno van Deftones. Het songmateriaal is zeker niet slecht, maar weet over de hele linie minder te boeien dan het debuut. Het is ook allemaal wat minder woest en pakkend. Benieuwd hoe de band zich verder gaat ontwikkelen...