Behemoth - Opvs Contra Natvram (2022)

Reeds drie nummers hebben we al kunnen beluisteren en die schetsen gedrieën wat mij betreft een uiterst somber beeld voor de toekomst van Behemoth.
Op I Loved You At Your Darkest werd al eens een toegankelijkere kaart getrokken. Die lijn wordt hier voortgezet. En eingelijk zijn zowel Off To War!, Ov My Herculean Exile en The Deathless Sun na grofweg drie luisterbeurten alweer gewoon strontvervelend als ware het 3 nieuwe 538 zomerhitjes.

Off To War! heeft nog wel een leuke punkvibe waarmee gestart wordt, maar een overschot aan tierlantijnen en nietszeggende breaks maken het obstinate inborst al snel met de grond gelijk als een bataljon trekkers dat door een politiecordon beukt.

Ov My Herculean Exile start heel moeizaam ken vooral op het eind een paar sterke passages. Grootste bottleneck is opperhoofd Nergal die qua vocalen steeds meer op Fernando van Moonspell begint te lijken. Ook de koortjes zijn irritant.

The Deathless Sun is een definitieve knieval naar het grotere metalpubliek. Een overgeproduceerde hap-slik-weg-song met godbetert meezingbare passages. "Uncroyable" zou mijn lerares Frans van vroeger hebben gezegd, ware het niet dat zij hartstikke gereformeerd was. Behemoth goes Dimmu Borgir. Dit is volgens mij de Adam Darski die in allerlei Poolse talentenshowtjes opdook om helemaal Eric van Tijn te gaan. Bands moeten veranderen. En dat is prima, maar soms blijf ik achter.


Ik zie het eindresultaat met argusogen tegemoet.

Terug bij Nuclear Blast zo te zien maar het geluid is er niet beter van geworden. De diepe bass drumms hebben plaats gemaakt voor geen diepe bass drumms en zo voelt het aan als een vlakke brij. Het drumspel op de voorganger vond ik heerlijk gevarieerd en dat zal hier ook wel zo zijn echter, je moet het er echt tussenuit vissen. Maar dit is gebaseerd op de singles op spotify, dus hecht er niet teveel waarde aan.

De nieuwe Behemoth is een voortborduursel op I love you at your darkest. De band heeft van het succes geproefd (headliner op Bloodstock bijvoorbeeld) en is niet van plan om terug te gaan naar de trve blackened metal scene. En dat is hun goed recht.
Off to War maakt het wel wat bond met een gerecycelde riff en een hoop poespas eromheen en als dan ook nog eens het vlotte drumwerk even een break neemt wordt het wel wat gezapig. Gelukkig wordt dat aan het eind van de song wel weer recht getrokken maar zo hinkt de song een beetje op twee benen. En dat geldt eigenlijk voor het hele album. Het ingehouden gitaarwerk op voornamelijk de singles maakt het album wel toegankelijk maar tegelijk minder scherp. Ook bij once upon a pale horse blijf ik wat beduusd achter (Ik kan me toch niet indenken dat ze uiteindelijk met Volbeat op tour willen gaan?)
Gelukkig blijft het puike drumwerk wel weer overeind en zijn de gitaarsoloos weer erg uitdagend. En soms trekt het materiaal wel weer de sterke Behemoth kaart, alleen moeten ze wel wat uitkijken, want 2 x geel is ook rood.

De soep wordt niet zo heet gegeten als de eerste vrijgegeven nummers deden vermoeden. Ja, wat ik schreef over die tracks vind ik nog steeds. Toch valt het binnen de atmosfeer van het album best op zijn plek.

Dat komt ook dat tracks als het korte doch beestachtige Malaria Vvlgata en het meer bezwerende Disinheritance er strategisch tussengestopt zijn.

Evengoed kiest Behemoth voor een meer gelikt geluid dat net even iets verder reikt dan het voorgaande album. In principe vind ik dat wel jammer. Al vind ik juist het gothic getinte Once Upon A Pale Horse wel weer goed gelukt.
Niettemin ligt hier wel degelijk een bak kwaliteit op tafel om de nodige pret aan te beleven.

Ik ben nog niet direct overtuigd. Ik ben het met Edwynn eens dat ik de plaat beter vind dan waar ik in eerste instantie bang voor was. Maar echt overtuigd ben ik nog niet. Ik vind de plaat op het eerste gehoor wat rommelig over komen. De nummers pakken me nog niet echt bij de keel zoals 'The Satanist' en zeker 'I Loved You at Your Darkest' dat wel vanaf de eerste luisterbeurt deden. Nu vind ik laatstgenoemde plaat ook één van de allerbeste dark-metal platen die ooit gemaakt is, dus om die te evenaren is hetzelfde als van Metallica verwachten dat ze een tweede 'Master of Puppets' afleveren.
Gelukkig heeft Behemoth het voordeel dat ze al lang mee doen. Bands die lang meedoen hebben over het algemeen een dusdanige bak aan ervaring dat ze eigenlijk nooit door een ondergrens heen zakken. Dat doet Behemoth ook niet. Er staat op het eerste gehoor ook voldoende sterk materiaal op deze plaat. Van nummers als 'Malaria Vvlgata' en 'Once Upon a Pale Horse' krijg ik sowieso een grote glimlach op mijn gezicht. Misschien dat het een groeiplaat is, maar zo niet dan komt er echt wel een voldoende uitrollen, of hij net als de voorganger hoog in mijn jaarlijstje komt dat betwijfel ik.

Behemoth moet wat mij betreft wel oppassen dat het niet een soort Moonspell wordt inderdaad.

Behemoth heeft met The Satanist en vooral I Loved You at Your Darkest van het succes en grote(re) publiek geproefd, en timmert met dit nieuwe album verder aan de weg richting de sterren. Daarmee komen ze wel steeds verder van hun roots te staan, wat op zich geen probleem hoeft te vormen, want de twee vorige albums zijn gewoon enorm sterk, met zowel productie als songmateriaal van hoog niveau.

Dit Opvs Contra Natvram is in wezen enkel in titel nog een beetje kvlt, want voor het overige teren de Polen mijns inziens iets te nadrukkelijk op hun succes. The Deathless Sun, Ov My Herculean Exile, Disinheritance... Gedestilleerd uit dezelfde ingrediënten, maar minder scherp afgekruid. Edwynn heeft het hierboven over soep die niet zo heet gegeten moet worden als ze wordt opgediend, en dat klopt, maar wat mij betreft geeft dit me een wat flauwe nasmaak. Malaria Vvlgata, een uitzinnige, vuige splinterbom, is de uitzondering die de regel bevestigt.

Toch kan ik niet ontgoocheld zijn, want de doorgezette koers van de band valt te begrijpen (er moet brood op de plank komen, nietwaar?), en Nergal en kompanen zijn ondertussen zulke onderlegde vaklui dat ik hen niet gauw met iets matigs zie afkomen.

3,5 sterren

Stiekem wel lollig hoe ook hier de eeuwenoude black metal discussie weer op gang komt: oh nee het is niet meer trve en kvlt.

waar lees je dat dan?

Die mis ik ook even. Dat aspect (true of niet true) leeft toch totaal niet meer?

Dat leeft nog zeker wel.

Maar niet in dit topic.

Ja joh, ik dacht dat dat iets van eind jaren 90 was en inmiddels passé is. Toen vond ik het overigens al een zinloze discussie.

Ha, dan ben je al een poosje niet meer op bm fora geweest. Nu met gastjes die de jaren 90 niet eens hebben meegemaakt. Satyr had er pas nog een mooie opmerking over.

En voor de goede orde: Behemoth anno nu is not done in die kringen.

Dat klopt inderdaad. Ik volg de black metal scene al járen niet meer. Dat is voor mij iets van vroeger, maar toen vond ik die discussie al zinloos en zonde van mijn tijd.

Los van de imagodiscussie vind ik het nog altijd de meest creatieve metalstroming. Maar das verder niet voor hier.

Ik lees op MuMe vooral dat Behemoth steeds meer een knieval doet naar de wat meer gelikte en orchestrale/theatrale kant om het grote publiek dan wel aan te boren dan wel te behagen, in black metal kringen is dat niet erg trve. De voorganger vond ik ijzersterk.

dat is niet het oogpunt waaruit ik het beschrijf. Dat ze steeds gelikter gaan klinken, is volgens mij een gegeven. En dat is prima maar ik zie wel problemen met de originaliteit. Zo vond ik Bartzabel van het vorige album een uitstekend nummer maar had het volgens mij net zo hard op Irreligious van Moonspell kunnen staan. Dergelijke momenten tref ik hier ook weer aan. En dat is jammer en onnodig want Nergal is creatief genoeg. Ik begrijp dat men een beetje afwil van de Nile-achtige metal van weleer. The Satanist was een voorlopig hoogtepunt en dan is het tijd om nieuwe wegen te verkennen.

Enne... trve is Behemoth al sinds Grom niet meer natuurlijk.

Na het lezen van de comments hier word ik toch nieuwsgierig naar het vorige album. Die had ik destijds overgeslagen, omdat ik een beetje verzadigd was wat Behemoth betreft. Na het uitbrengen van The Satanist kwam ik ze namelijk echt overal tegen en dat is zeker geen klacht, ik heb echt steengoede shows gezien in die paar jaar.
Maar goed, even on topic blijven.
De eerste luisterbeurt van de nieuwste plaat was mij totaal niet bevallen, het klonk als saaie eenheidsworst.
Heb het album nu voor de 2e keer opstaan en gelukkig komt de ervaring en daarbij horende kwaliteit al meer bovendrijven. Zeker de helft is meer dan de moeite waard.