Paolo Nutini - Last Night in the Bittersweet (2022)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paolo Nutini - Last Night In The Bittersweet - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paolo Nutini - Last Night In The Bittersweet
Ik was tot dusver niet erg onder de indruk van Paolo Nutini, maar het na een stilte van acht jaar verschenen Last Night In The Bittersweet is een fantastisch album en niet alleen door de geweldige zang

Paolo Nutini heeft de tijd genomen voor zijn vierde album, maar pakt wel uit met zestien songs en ruim zeventig minuten muziek. Dat lijkt te veel of zelfs veel te veel, maar Last Night In The Bittersweet is een fantastisch album, dat door alle variatie in stijlen geen moment verveelt. Paolo Nutini koos tot dusver vooral voor de soul en de pop, maar op zijn nieuwe album is de rockmuzikant in hem wakker geworden en met succes. Last Night In The Bittersweet is in muzikaal opzicht een mooi en interessant album, dat nog een stukje verder wordt opgetild door de fantastische stem van de Schotse muzikant, die de noten hier en daar uit zijn tenen haalt. Een klassieker in de dop? Het zou zomaar kunnen.

Ik heb de muziek van de Schotse muzikant Paolo Nutini tot dusver echt volledig genegeerd, maar bij mijn eerste beluistering van zijn nieuwe album Last Night In The Bittersweet was ik direct verkocht. Achteraf bezien denk ik dat ik zijn vorige album, het in 2014 verschenen en door soul gedomineerde Caustic Love, niet helemaal op de juiste waarde heb geschat, maar het nieuwe album van de Schotse muzikant is nog een paar klassen beter.

Last Night In The Bittersweet is verschenen na een stilte van acht jaar en opent met het bijzondere Afterneath, dat met name door vocale uithalen ook zo op een album van Led Zeppelin had kunnen staan. Paolo Nutini doet me op de rest van het album niet vaak meer aan Robert Plant denken, maar hij laat wel zestien (!) songs lang horen dat hij een uitstekende zanger is.

Ik heb de vorige albums van de muzikant uit het Schotse Paisley er ook maar eens bij gepakt, maar met name zijn eerste twee albums zijn qua niveau niet te vergelijken met Last Night In The Bittersweet en ook Caustic Love doet me lang niet zoveel als het nieuwe album. Op zijn nieuwe album laat Paolo Nutini niet alleen horen dat hij een zeer getalenteerd zanger is, maar horen we ook de kwaliteiten van de muzikant en de songwriter Paolo Nutini.

Last Night In The Bittersweet is een verrassend veelzijdig album, dat meerdere genres verkent, maar het geluid op het album is behoorlijk consistent en beweegt zich in vrijwel alle tracks op het terrein van de rock, met uitstapjes richting soul en pop. Paolo Nutini heeft op zijn vierde album gekozen voor een tijdloos en mooi open rockgeluid. De open ruimte in dit geluid vult hij met zijn lekker rauwe en doorleefde stem, die fraai combineert met het vooral door gitaren gedomineerde geluid op het album.

Last Night In The Bittersweet bevat een aantal toegankelijke en redelijk rechttoe en rechtaan songs, maar Paolo Nutini durft op zijn nieuwe album ook te variëren en te experimenteren. Door de variatie klinkt iedere songs op het album in muzikaal opzicht weer net wat anders, maar ook in vocaal opzicht kan de Schotse muzikant meerdere kanten op.

Zeker wanneer Paolo Nutini de vocalen uit zijn tenen haalt maakt Last Night In The Bittersweet heel makkelijk indruk en horen we vooral de soulzanger Paolo Nutini, maar ook de wat meer ingetogen popsongs en de juist wat stevigere rocksongs op het album bevallen me steeds beter en ook deze songs vallen op door de geweldige zang van de Schotse muzikant.

Paolo Nutini heeft zich op de cover van Last Night In The Bittersweet laten afbeelden als een old school muzikant en het is er een die zijn klassiekers kent. Last Night In The Bittersweet citeert nadrukkelijk uit de archieven van de rockmuziek, met een voorkeur voor de jaren 70, maar Last Night In The Bittersweet klinkt zeker niet als een opgewarmde prak van lang geleden.

Ik was zoals gezegd direct onder de indruk van het nieuwe album van Paolo Nutini, maar de klasse van Last Night In The Bittersweet hoor je pas echt wanneer je het album vaker hoort. Ik schaarde Paolo Nutini tot voor kort onder de succesvolle maar niet bijster interessante jonge Britse muzikanten, maar op zijn nieuwe album hoor ik een singer-songwriter die het in zich heeft om een stapel klassiekers af te leveren. Of Paolo Nutini dit inderdaad gaat doen zal de tijd leren, maar het eerste album met klassieker potentie is er wat mij betreft. Erwin Zijleman

Ik heb het na al die wervelende recensies echt geprobeerd, maar kan me niet bekoren. Omdat het gewoon mijn smaak niet is geen cijfer gegeven, lijkt me eerlijk.

Paar keer geluisterd..... wat ik hoor bevalt wel maar pakt me nog niet. Ik geef t album wel nog lekker de tijd.
Fijne stem fijn geluid.
Geef nog geen stem uit.

Wát een album. Eerder zeker vaker nummer van Paolo langs horen komen (natuurlijk Iron Sky, maar ook Candy en wat anderen). Op basis daarvan Caustic Love and Sunny Side Up geluisterd, maar naar mijn smaak niet genoeg om er sterren voor uit te delen. En toen was daar ineens Last Night in the Bittersweet. Met een eerste track welke gelijk in mijn straatje past, Led Zeppelin waardig. Waarna het album zo divers overgaat van het ene nummer naar het andere nummer (soms iets te ruw, maar ik vind dit zelf geen groot probleem). Last Night in the Bittersweet is er eentje waar je mij wakker voor kunt maken. De plaat nu een tijdje binnen, en vergeleken met de Spotify kwaliteit hoor ik steeds weer nieuwe dingen. De emotie in zijn stem bij bijvoorbeeld Everywhere, kippenvel. Maar ook het "poppy" Children of the Stars, en het magische Shine a Light, waanzinnig. Het hele album voelt als een soort "best of", de eerste keer dat ik het luisterde leek het alsof ik alle nummers al kende (en nee, ik heb de beste man nog nooit live gezien). Alsof je in een warm bad terecht komt. En nu, misschien wel de honderste keer dat ik het draai, blijft het zelfde gevoel. Voor mij naar een welverdiende 5 sterren, en grote kans voor mij ook het beste album van dit jaar (of er moet nog iets heel geks langs komen).

Geweldig album van een groeiende artiest. Zijn stem is heel bijzonder en verwacht je niet van deze man. Dat was al bij gelijk zijn eerste album over zijn nieuwe schoenen. Dit album is zo gevariereerd dat het lastig is om er gelijk een label op te plakken. De opbouw van Lose It is top. Doet soms aan Prince denken.

Zijn interview op YouTube zijn ook een aanrader, er gaat een hoop om in deze muzikale man.

Het is even geleden dat we iets van Paolo Nutini hebben gehoord. Sowieso een zanger die zich steeds opnieuw uit wist te vinden. Van het pophitje New Shoes tot aan het soulgerichte album Caustic Love. En nu 8 jaar later eindelijk weer nieuwe muziek van zijn hand. Dit album werd voorgegaan door de intense single Through the Echoes, maar dit album heeft veel meer te bieden. Aftermath opent het album met een soort rauwe uitbarsting van vocalen. Gevolgd door Radio, een prachtige hitgevoelige popsong. Dit is echt fijne muziek. Daarna die eerder benoemde intense single Through the Echoes. Dit is vocaal puur genieten. Acid Eyes is een mooie rustige song. Hiermee kunnen we wel spreken van een enorm sterk begin van dit album.

Na een korte interlude horen het wat vuigere, maar ook wat onbereikbaardere Lose It. Perified Love is ook net even anders van karakter met zijn meer rock-inslag. Everywhere brengt de intensiteit en rust weer wat meer terug. Die stem van Nutini is echt fanastisch, zo goed gezongen dit. Abigail gaat juist meer de folky kant op. Ook aan afwisseling duidelijk geen gebrek op dit album. Children of the Stars is een mooie rustige popsong. Waar Heart Filled Up juist terug gaat naar de folk, wat ontspruit in wat meer muzikaal geweld. Shine a Light is gewoonweg een goede poprock-song. Waar hij bij Desperation juist weer meer de groove op zoekt. Julianne dan als mooie pianoballade. Het sereen, breekbare Take Me Take Mine is prachtig. Gevoelige muziek maken doe je dus zo. Afsluiter Writer dan. Een meer folky singer-songwriter song. Mooie stemmige afsluiter van een heel geslaagde plaat Nutini. Materiaal voor eindejaarslijstjes.

Lijzig? Nee! Lang? Ja nou je het zegt.
Een paar 'mindere' nummers voegen m.i. niet zoveel toe; bv Petrified in love. Children of the sun en Desperation.
Hoe dan ook voor mij het mooiste/ bijzonderste album van de afgelopen paar jaar.
Through the Echoes, Acid Eyes, Everywhere, Abigail, Take me take mine, Writer op 1!!! Album. Kom op lieve mensen dit is geniaal. *****