Terence Trent D'Arby - Symphony Or Damn (1993)

Stiekum een hele fijne plaat zeg! She Kissed me heeft veel Lenny Kravitz gevoel, maar is het beste nummer van de plaat en Delicate is schitterend.
Hier een daar wordt het album voor mij ontsierd door de (zogenaamd moderne) beats, maar de vocalen van TTD zijn bijna nog beter dan op zijn debuut.

Toch niet zo pakkend als ik de 2 voorgangers vind. (Eindelijk zaterdag in een kringloop gevonden)
Do you love me like you say en Delicate prima singles, maar She kissed me zakt al wat af. (al hoor ik Terence 1000x liever rocken dan Lenny K)
De eerste helft bevat verder uptempo rocky nummers die wel swingen maar ook niet echt eruit spatten, alleen Neon Messiah en Penelope Please hebben net wat meer.
Vanaf Turn the page gaat het blad inderdaad om en verdwijnt de muzikale begeleiding erg naar de achtergrond en krijgen we wat smeekbedes. Succumb to me dan wel sterker dan Let her down easy.
Pluspunt is wel dat het album totaal niet lijkt op Introducing en Neither fish nor flesh en weer een hele andere hoek ingaat.

NAV aanschaf van de Juvenilia box de plaat op de speler liggen, en ik kan beamen dat het wel zeker een remaster betreft. Ik hoor in Delicate ineens gitaar partijtjes naar voren komen die ik nooit eerder hoorde. Zo grappig, omdat ik het nummer zo goed ken, dacht ik, gaat er nou een telefoon? of staat er nog een radio aan?

Die box is mooi, goed vormgegeven en prachtig verzorgd. Ik heb de originele LP ook liggen, en daar zit als toevoeging een 7 inch single bij, om zo de ontbrekende nummers een plekje te geven. Dit is een mooie 2 LP, waar alles gewoon op staat.

Alle 4 de platen zijn mooi verzorgd en klinken werkelijk fantastisch.

Een paar maanden geleden kreeg ik hier op MM een tip van lennon: 17 oktober treedt Terence Howard (voorheen bekend als Terence Trent D'Arby) op in het muziekgebouw Eindhoven.

Artiestennaam van Terence is sinds begin deze eeuw trouwens Sananda Maitreya.

Ik was toch wel heel benieuwd........ Zo'n veertig jaar geleden draaide ik de albums Introducing The Hardline en Vibrator vaak en zijn latere albums uit de vorige eeuw heb ik best wel regelmatig gestreamd.
Het werk dat deze eeuw onder de nieuwe naam is uitgebracht kende ik niet.

Dus gisteren naar Eindhoven. Zaal voor iets meer dan de helft gevuld, vooral met generatiegenoten van Sananda en mij. Denk dat er helemaal niemand onder de veertig bij was en het grootste deel van het publiek was zeker vijftig plus.

20:15 uur aanvang concert en je ziet een deel van het publiek een beetje beduusd kijken......... Best wel uptempo nummers....... Gelukkig voor dit publiek was het volume op acceptabel niveau gezet door de techniek, gehoorbescherming was niet nodig. Na drie kwartier, klokslag 21:00 uur, fluistert Sananda "we zijn zo terug", gaat het zaallicht aan en verdwijnt de band. Dit zag ik niet aankomen........ Pauze.

Groot deel van de zaal gaat richting de drank. Ik vang een gesprek tussen twee dames op: "voor mij hoeft die Guns & Roses herrie niet zo" zegt de een, met een beteuterd gezicht, tegen de ander.
Om 21:30 uur wordt het concert voortgezet. Sananda neemt plaats achter de piano en zet een schitterende akoestische versie van Let Her Down Easy in. Nog mooier dan de laatste track op dit album. Mijn avond is geslaagd! Later volgt van dit album ook nog Delicate (prachtig, prachtig, prachtig). Ook Castilian Blue komt voorbij.

Tot 22:30 uur wordt er gestaag doorgespeeld, af en toe een prachtige ballad, soms weer even "Guns & Roses" (die vergelijking slaat nergens op, maar ik hou hem er wel in natuurlijk).

Opvallend is het feit dat Sananda nog exact hetzelfde klinkt als in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Een prestatie op zich voor een zestig plusser. Tussen de nummers door fluistert hij af en toe iets naar het publiek, maar hij praat zo zacht dat ik er vrijwel niets van heb verstaan.

Het publiek slaat het meest aan wanneer het werk van Introducing The Hardline wordt gespeeld, maar tot mijn genoegen komen er ook wel een paar tracks van Vibrator voorbij.
Als een na laatste track wordt Dance Little Sister ingezet en dat is het moment dat met name de Sisters in het publiek zich uit de stoeltjes verheffen om deze titel eer aan te doen.
Nog een nummer hierna en dan zwaait de band en verdwijnt.

Een heel groot deel van de zaal spoed zich naar de uitgang. Mijn lief en ik blijven nog even staan, hopend op een toegift. Uiteindelijk komt die er, na een minuutje of tien: Holding On To You. Een deel van het nog overgebleven publiek gaat naar voren om, staand voor het podium, tijdens het nummer een handje te kunnen geven aan hun held uit vervlogen tijden. Ik blijf op mijn plaats en aanschouw het geheel met een grote glimlach. Soms is het heerlijk om even terug te gaan naar de tijd dat je eind twintig/begin dertig was.

Denk trouwens dat hij onder de naam Terence Trent D'Arby veel meer publiek zou trekken, maar blijkbaar heeft hij die behoefte niet (meer).
Vanavond staat Sananda in Paradiso. Zal hij deze iconische tempel ook naar zijn hand gaat zetten? Denk het zo maar wel.......

PS: lees zojuist een recensie in Maxazine (platform zegt mij niets). De schrijfster heeft het concert heel anders beleefd. Ze vond het o.a te hard qua volume. Vreemd…. Ach ja, recensies…. Het is ook maar een mening

Mooi Chet, bijna een jaar geleden had ik zowat dezelfde belevenis in Leeds:

Gisteren ... gezien!

Ga die man (en z'n band) zien, beste mensen!