Anderszijds vind ik dat net charmant omdat iedereen even waardevol is in de band. Enorm afwisselend.

En muziek mag of moet net ook wat lucht hebben ipv een arrangement dat propvol zit, denk ik dan.

Ook van dat laatste zou ik nooit het tegendeel willen beweren, maar voor mij persoonlijk was het dinsdag niet geheel in balans.

Sananda Maitreya in Leeds, Verenigd Koninkrijk

https://i.ibb.co/vvRLBv70/IMG-20251030-WA0008.jpg

Gisteravond dan eindelijk Sananda (voorheen Terence Trent D'Arby) gezien in een kleine zaal in Leeds. Al jarenlang op m'n lijstje. Ten tijde van z'n debuut Introducing the Hardline According to TTD een absolute wereldster die concurreerde met Michael Jackson, George Michael en Prince. Drie heren die ons helaas al ontvallen zijn. Sananda zelf beweert dat hij nog leeft omdat hij een ander pad koos, al dan niet noodgedwongen, want z'n tweede album flopte genadeloos, z'n derde Symphony or Damn bracht opnieuw succes, maar op een veel kleinere schaal, Vibrator deed het redelijk, maar met Wildcard! werd de weg in de obscuriteit ingezet, en Terence werd Sananda, en Sananda ging volledig z'n eigen weg, deed (doet) alles in eigen beheer en de bevrijding van de giftige muziekwereld deed hem goed, al bleef het succes definitief uit.

25 jaar geleden tourde hij het Verenigd Koninkrijk voor het laatst. Gisteren speelde hij met z'n Italiaanse band (Maitreya woont in Milaan) een set van ruim 2 uur, zowat alle hits kwamen voorbij, en de nodige deep cuts en album tracks van z'n meer recente albums (allemaal dubbelalbums met veel vullers maar ook veel sterke nummers).

De stem. Altijd al het grote wapen van Maitreya, en die is nog volledig intact. Verbazingwekkend hoe gemakkelijk hij het allemaal doet klinken, terwijl hij gitaar of keyboard speelt. Het hoofd is kaal tegenwoordig, er zijn/waren recent wat gezondheidsproblemen, maar Sananda had het erg naar z'n zin gisteren en oogde gelukkig. Hij is er nog en geniet van z'n leven. De band is strak en beheerst de wat stevigere rocknummers net zo goed als de klassieke ballads Sign Your Name en Delicate.

Natuurlijk ging het publiek uit z'n dak tijdens Wishing Well, Dance Little Sister en Billy Don't Fall, maar ook minder bekende nummers als O Divina, Dolphin en This Town werden goed ontvangen, met het fantastische Holding on to You als afsluiter.

De gemiddelde leeftijd van het publiek lag ergens hoog in de 40, wat dat betreft pasten Mevrouw Poles en mezelf er goed tussen. Het was een zalige avond, we hebben ons uitstekend geamuseerd, heerlijke muziek van een man waarover altijd gesproken wordt in de verleden tijd (ik doe het zelf ook), maar die volop in het heden staat, en nog altijd een puntgave show kan afleveren.

Setlist:

Set 1:
(Unknown instrumental)
I Saw Her
The Birthday Song!
It Ain't Been Easy
Delicate
Yuki Suzuki
Dolphin
This Side of Love
Billy Don't Fall
Wishing Well

Set 2:
Let Her Down Easy
Share Your Pain
This Town
O Divina
Let's Go Forward
Sign Your Name
Vibrator
Supermodel Sandwich
She Kissed Me
Dance Little Sister

Toegift:
Duchess
Holding on to You

Vorig weekend: Left of the Dial festival was binnen en buiten even stormachtig. Met de 150 acts op nog meer locaties dan vorig jaar, leek de keuze stress alleen maar groter, maar kan volmondig zeggen dat dit jaar de meest geslaagde editie tot nu toe was. 3 dagen lang was het een feestelijke ontdekkingstocht naar nieuwe bands in bijna elk denkbaar genre. Dit was mijn keuze, in volgorde van waardering:

Computer uit Vancouver, Canada: Hopeloos matige bandnaam maar muzikaal topnivo met een overduidelijke link naar Black Midi of Black Country, New Road (1ste versie). Dus experimentele Rock met jazz invloeden en een mentaal getormenteerde zanger. Ben Lock heeft dezelfde zang en motoriek als Geordie Greep en Isaac Wood, en vond het geweldig om te zien hoe hij zijn ongrijpbare gedachtes de vrij loop laat. Croonend of met schreeuwzang. Het verschil met die andere bands is de toegevoegde electronica.

Basht. is overgekomen uit Ierland en melden net zoals bijna alle band voor het eerst in Europa te zijn. De reputatie van Left ofthe Dial als premium springplank groeit per editie. De 4 gasten bewijzen waarom, Ierse Roots, behendige song- writting, jeugdige flair bewijzen dat je niet verplicht vernieuwend hoeft te zijn, om indruk te maken. Al 2 ruim gevulde EP’s en ook op het podium is het genieten.

Saint Clair: Jonge band vanuit London maar met Ierse roots. Ze waren recent nog zoekende naar hun sound, maar de enige streambare singel, is al alweer afgevoerd van de setlist. Prima song maar het moest beter en dat is hoorbaar gelukt, want de nieuwe songs hebben veel meer dynamiek (in de richting van Radiohead). Zanger Toby durft songs breekbaar stil te leggen, om direct daarop alles open te trekken in zang en gitaaruithalen. Hiervoor kom ik naar LotD, om die progressie bij een jonge band te zien en horen. Word vervolgd, want hoorde dat er gewerkt word aan een hele EP. Andere pré is Beth de female drummer, instant nog een troef.

Bleech 9:3 Bij hun 2de show in de Doelen zat de stemming er al snel in, want hun eerdere gig had al indruk gemaakt. Deze Ieren leveren energieke rock in de buurt van Wunderhorse, met de gitarist als ultieme aanjager.

Curser @ Perron: Zo overtuigend lekker kan vintage postpunk klinken, met de juiste doses energie, en strak speelplezier.

Kwam meerdere bands tegen met een vergelijkbaar geluid in de DreamPop met shoegaze details. Ain’t heeft dan het krachtigste geluid en bovendien zangeres Hanna met de mooiste stem. PEBBLEDASH de best in het gehoor liggende songs, met ook nog weerhaakjes om het avontuurlijk te houden. Green Gardens de fijnst klinkende gitaarloopjes en NightSwimming was zo rustgevend dat er daarna weer behoefte was aan nieuw gitaargeweld.

In de fraaie paradijskerk hoorde ik nog folk van Zac Lawrence galmen, maar een van de opmerkelijkste kleine gigs was in het Theater. Zach Thompson, de zanger van DeadLetter deed’n solo singersong setlist maar dan wel met aanvullende begeleiding van een Cello en fluit. De songs en stories waren verhalend zoals ook met band en tegelijk met de relativerende verontschuldiging dat ie z’n shirt aan zou houden. Zeer overtuigend om dezelfde persoon zo’n verschillende performances te zien geven.

Gisteren Radiohead in de Movistar Arena in Madrid gezien. Was de derde keer dat ik ze zag, en eigenlijk nogal een teleurstelling. Het geluid was echt verschrikkelijk afgesteld, waardoor alle liedjes met meer gitaarwerk een soort vormeloze brei werden. The Bends, Bodysnatchers en 2 +2 = 5 klonken echt bijzonder slecht. Een vriend van me grapte dat Jonny Greenwood de oproepen tot boycot ten harte had genomen door zijn versterker uit te zetten. Daar stond tegenover dat het altijd tof is om je muzikale idolen aan het werk te zien, en de meer akoestische liedjes (Reckoner, Pyramid Song Weird Fishes en Nude met echt geweldig zangwerk van Yorke) klonken wel heel goed. Maar of het de 105 euro waard was... Hoop dat de band dit nog kan fixen voor de rest van de tour.

Vandaag:

Marissa Nadler + AmenRa, Tivoli (Ronda), Utrecht

Het halve optreden van Marissa gezien. Tussen dergelijke folky artiesten en mij wil het nooit lukken, zo ook met Marissa.
AmenRa: degelijk als altijd, aan het einde steeg het op. De setlist kan echter wel eens wat vernieuwing gebruiken, wanneer komt er weer eens een nieuwe Mass uit?

Silver Needle. Golden Nail
Razoreater
Salve Mater
Aorte. nous sommes du même sang
Plus près de toi (Closer to You)
De evenmens
A Solitary Reign
.Terziele.tottedood
Am Kreuz
Diaken

Vrijdag 07-11: King Gizzard & The Lizard Wizard - Brabanthallen, Den Bosch
Afgelopen vrijdag was ik eindelijk weer bij een show van King Gizzard, en in dit geval was het een show met een orkest (Sinfonia Rotterdam) erbij. Locatie keuze voor de Brabanthallen vond ik wat vreemd gekozen, want de Mainstage is een sfeerloze loods. Logistiek bij entree was ook niet helemaal lekker geregeld.

De set bestond uit twee gedeeltes. Het eerste gedeelte speelden ze hun laatste album Phantom Island integraal. Niet de meest energieke nummers uit hun catalogus maar ik vond het wel tof om het zo met een heel orkest erbij te horen. Vooral afsluiter Grow Wings and Fly was heerlijk. Daarna korte pauze zodat het orkest wat rust kon pakken denk ik. Voor King Gizzard geen rust, want die gingen gewoon 15 minuten lekker jammen en Evil Death Roll er doorheen knallen.

Tweede gedeelte van de set bestond uit allerlei nummers uit het uitgebreide catalogus waaraan het orkest een extra laagje toevoegde. Ik moet toegeven dat de toevoeging van het orkest in het tweede gedeelte niet altijd goed te horen was en daarom soms wat overbodig. De outro van Crumbling Castle met alleen het orkest was dan wel weer fantastisch! Verder ging het zoals bij alle King Gizzard concerten goed los en blijft het wat mij betreft de beste live band van het moment.

Maandag 10-11: Turnstile, AFAS Live, Amsterdam
Gelijk maandag erachteraan naar Turnstile in de AFAS. Misschien wel de band met de grootste buzz van dit jaar, en dat is te merken aan de uitverkochte AFAS. Vanaf opener Never Enough gaat de zaal van voor tot achteren los. In tijden een zaal niet zo los zien gaan, erg tof om te zien. De band zelf was ook in topvorm en kan makkelijk een zaal van zo'n formaat aan. Niet te veel opsmuk, maar op de juiste momenten mooie show toevoegingen.

Wat je zegt over de orkestarrangementen herken ik wel. Bij sommige bands werkt het fantastisch, maar bij anderen raken de details wat verstopt in de mix. Crumbling Castle alleen door het orkest klinkt dan juist weer heel indrukwekkend.

zZz heeft na tien jaar weer een nieuw album uit en toert door het land.
In de DB's Utrecht speelde ze een set met oude en nieuwe nummers.

14-11-26- Swans- Nobel Leiden
Toegegeven, het is mijn eerste keer swans. En ik ben blij dat ik vooraf gewaarschuwd ben dat Swans live één van de luidste bands is op aarde. Want na 1 nummer heb ik toch maar oordoppen in gedaan.
Intens, overdonderd en mystiek zijn de 3 gedachtes die me na het concert het meest zijn bijgebleven.
Enige minpuntje is dat ze ''maar'' 5 nummers speelden, waarvan 2 ''onbekende'' nummers. Ik had liever meer van hun discografie live gehoord. Maar dit mocht de pret niet drukken.
A little god in my hands was meesterlijk en paradise is mine OMG.
The end of forgetting duurde mij ''iets'' te lang maar was ook erg intens.

Trouwens, wat mij wel opviel was het onsympathieke karakter van Michael Gira. Continu zijn bandleden aanwijzingen geven en zich voordoen als een schoolmeester. Geen idee of dit echt puur een act is of niet, maar dit viel mij op. Wel een eindbaas blijft Michael, daar niet van.

In de toekomst zou ik wel graag een wat uitgebalanceerde setlist zien, met meer nummers van meer albums.
Maar god, wat was dit goed. Het samenspel van de band was uitmuntend en je komt echt in een soort vreemde hypnose.

Dan was ie in een goede bui.

Zijn zat verhalen dat Gira boos wordt op zijn bandleden, de geluidsman of mensen in het publiek.

Dat laatste was ook het geval haha. Apart karakter heeft die vent.

Was weer tof Swans + Jessica Moss // Doornroosje Nijmegen
telefoon in de zak. Maar voordat dat gezegd werd toch een paar plaatjes.

Was de 4e keer dat ik Swans zag. Ik zag een mildere Gira t.o.v. zijn mede muzikanten.
Ging het in Leiden ws toch minder naar zijn wens.
Dit doet hij trouwens vaker Juul1998B

Wel is nog steeds de bezwering sterk aanwezig. Het klinkt allemaal ontzettend goed op elkaar ingespeeld, en de opbouw blijft verrukkelijk.
Luister heel graag hiernaar. En Birthing (al speelde ze daar maar 1 nummer van) blijft mijn plaat van het jaar, tot nu.

Jessica Moss was ook erg goed. Ze vertelde aan het begin, ik speel een half uur. Nou dat was naar mijn gevoel heel vlug voorbij, hele enerverende opbouwende set.

Dus top avondje.]

Zaterdag 15 november live gezien in Doornroosje: Swans.

Het was de tweede keer dat ik Swans live zag (de eerste keer was ooit op BKS, maar daar weet ik, om redenen waar ik verder niet over zal uitweiden, weinig meer van). Gek hoe dat werkt: bij sommige bands ben je na tien minuten al verveeld, andere (zoals Swans) kunnen in tweeënhalf uur zes nummers spelen en je tóch voortdurend bij de les houden. Liefde, seks, God, dood: alles kwam voorbij, inclusief bij vlagen manische voordracht van ome Michael. Kortom: geslaagde avond, en de rit naar Nijmegen dubbel en dwars waard.

****

(Voorprogramma helaas gemist...)

Gisteren Kingfishr in Paradiso, 1 groot feest! De mannen speelden vantevoren al een gewonnen wedstrijd, en lieten dat ook blijken. Publiek en band in topvorm. Baal nu dat ik voor vanavond geen kaartje heb gekocht

múm speelde in De Helling Utrecht. Deze IJslandse band heeft na 12 jaar weer een nieuw album.
Een prachtig concert waarbij ze veel van het album Finally We Are No One speelden.

New Model Army zet in Grenswerk Venlo op de kaart.

Het is alweer bijna twintig jaar geleden dat ik New Model Army live aan het werk zag. Een indrukwekkende avond, omdat meer dan de helft van de zaal gevuld was met de “The Family”, fans uit het Verenigde Koninkrijk. Trouw volgden ze als rondtrekkende nomaden de band, als religieuze commune die elk nummer woord na woord meezongen. Een amicale gebeurtenis die je ook bij het gelijkgezinde Levellers ervaart. Het grote verschil is dat Levellers ondertussen naar de achtergrond verdwenen is en New Model Army nog steeds springlevend is.

Justin Sullivan is een ruwe anarchistische poëet met zijn hart op de juiste plek. Hij heeft nooit zijn punkideologie verloochend en de bijna zeventiger staat nog steeds achter de visie die hij al vanaf de jaren tachtig uitdraagt. Zo is het uit deze tijd afstammende Before I Get Old nu een wrange terugblik op het leven, waaruit blijkt dat de angsten bangelijk dicht bij de waarheid liggen.

Dat New Model Army een punkachtergrond heeft hoor je in het venijnige Christian Militia terug, waar de bas als een regelrechte punkrochel klinkt en ze debuutalbum Vengeance vol in the picture plaatsen. Justin Sullivan is nog steeds die rebel, vechtend voor gelijkheid en die het milieuvraagstuk aan de kaak stelt.

Vanwege de nasleep van een knieblessure van drummer Michael Dean wordt de tournee van New Model Army in 2024 voortijdig stopgezet. Met de belofte dat ze een jaar later dat concert in Grenswerk inhalen, zijn ze nu weer present. Versterkt met de aanwezigheid van de nieuwe toetsenist Nguyen Green zal dit zeker weer een memorabele avond worden. Laatstgenoemde staat bijna onzichtbaar en onwennig achter gitarist Dean White wat op achtergrond opgesteld. Buiten Justin Sullivan is het vooral de brede getatoeëerde bassist Ceri Monger die met zijn opgeschoren langharige rode coupe onbewust de aandacht opeist. Wat een geweldenaar is dat toch.

Eerst wordt de avond nog door het Ierse psychedelische rockgezelschap Preyrs met de charismatische woest bewegende frontvrouw Amy Montgomery geopend. Ze zetten een indrukwekkende set neer met als hoogtepunt de Nina Simone cover Sinnerman. Maar goed, ik kom uiteraard voor New Model Army. Na anderhalf jaar treden ze dan eindelijk voor de eerste keer in Venlo op. Op de vraag wie er daadwerkelijk uit Venlo afkomstig is, gaan aarzelend een zevental handen omhoog.

Het aandeel van de oorspronkelijke “The Family” is ook niet zo heel groot. Grenswerk ligt in het grensgebied en het merendeel van de bezoekers is uit Duitsland afkomstig. Dat geeft verder niet, in de knusse kleine zaal kan hij iedereen bereiken, de mensen onder in de zaal, maar ook het publiek wat van boven toekijkt. Lachend zegt hij dat het de taak van New Model Army is om Venlo op de kaart te zetten.

Het optreden is op papier de voortzetting van de Unbroken tour, al beaamt Justin Sullivan dat daar na anderhalf jaar niet echt meer de nadruk op ligt. First Summer After gaat in principe over de herstart na het corona tijdperk, maar beschouw ik nu eerder als de terugkeer op het podium. Slechts vier tracks van Unbroken passeren vanavond en van de in dit verlengde liggende sterke voorganger From Here komt zelfs niks voorbij. Het wordt gewoon een mooie avond met recente tracks, wat oudere songs, de publieksfavorieten en heel erg oud werk. De setlist is grotendeels bekend, de verrassing ligt elke avond bij de nummers die tijdens de toegift gespeeld worden.

Tijdens de semi akoestische opener Snelsmore Wood is het publiek nog rustig. Dat veranderd al snel als vervolgens het stevige Another Imperial Day wordt ingezet. Dit spookachtige geluid sluit mooi bij de sfeer aan. Net voordat New Model Army het podium betreedt gaat het volume van het geluid opeens omhoog, en een halverwege de set gaan plotseling tijdens de uitvoering van een nummer de grote zaallampen aan. Gelukkig kijkt New Model Army net zo verbaast als de menigte in de zaal. Normaal is dat een teken dat het optreden voorbij is, wat nu zeker niet het geval is.

De moshpit zal vervolgens continu in beweging blijven, al blijven deze keer de menselijke piramides met het grote handgebaar achterwege. New Model Army is nog steeds relevant. De wereld staat in brand en de angstcultuur regeert vanwege een veelvoud aan oorlogen en ander machtsmisbruik. Niet vreemd dus dat het toepasselijke Here Comes the War en het zeer huidige aan Amerika verbonden 51st State gespeeld worden. Justin Sullivan heeft er zin in. De felheid van vroeger is getemperd, en in principe zeggen de lyrics van de tracks meer dan genoeg. Daar ligt specifiek de aandacht op, al is de vocale overdracht nog net zo krachtig als in de hoogtijdagen.

Na een overtuigende zeven kwartier aan fraai doorsnee New Model Army materiaal verlaat de band het podium. Dat die toegift er komt, is wel duidelijk. Het is echter de vraag welke nummers er gespeeld worden. Kiezen ze voor Purity? Vagabonds? White Coats? of toch Stupid Questions? Vandaag valt de keuze op de nieuwere, maar relatief onbekendere grunge van Coming or Going. Het onovertroffen Green & Grey volgt gelukkig ook nog en Vengeance, waar alles mee begon, mag het geheel uitluiden. De missie van New Model Army is geslaagd, ze zetten vandaag Venlo op de kaart.

New Model Army zet in Grenswerk Venlo op de kaart | Written in Music - writteninmusic.com

Aan energie geen gebrek vanavond in de AFAS. Godnondeju wat kunnen ze toch lekker rocken van Wolf Alice

Wolf alice was meesterlijk idd! Boven verwachting

Zaterdag was Moon Safari voor het eerst in 12 jaar weer in Nederland. Omdat dit een van de weinige bands is waar zowel mijn vrouw als ik van kunnen genieten, trokken we bij uitzondering eens samen naar Zoetermeer. Voor een band die zo lang niet meer live in Nederland had gespeeld, vond ik de zaal maar matig gevuld. Zeker gezien de kwaliteit van het gebodene... Maar de mensen die er wel waren, hadden een memorabele avond. Zowel muzikaal als vocaal was het weer genieten. Natuurlijk was niet elke noot loepzuiver, maar er waren zoveel momenten waar de samenzang en het samenspel tot metersdik kippenvel leidde bij mij. Het was voor mij ook voor het eerst dat ik de band zag met drummer Mikael Israelsson. Wat een beest is dat zeg. Het gaf de muziek van de band, die soms (ik weet het criticasters) ook best wel 'zoet' en 'poppy' kan zijn een 'edge' die het met de vorige drummer niet had. En tot mijn verrassing kon ook hij zingen. Sowieso opvallend dat ook bassist Johan Westerlund en gitarist Pontus Akesson een lead vocal hadden op een nummer. Sommige mensen kunnen echt alles. Hoogtepunten waren er legio. De geweldige nummers 'a kid called panic' en 'heartland' bijvoorbeeld. Maar ook het emotionele 'between the devil and me' waarin de jarenlange afwezigheid door de problemen van toetsenist/zanger Simon helder wordt en het prachtig gezongen 'lover's end pt 2'. Of the epische tour-de-force 'teen angel Meets the Apocalypse'. Meest hebben we genoten van 'Mega Moon', het nummer waar alles in samenkomt. Muzikaal gaat het alle kanten op, van melodieus tot krachtig, een vleugje Queen, prachtige harmonieën en prachtige solo's. Geweldig en indrukwekkend. Om na de diepe buiging nog een keer te schitteren met de traditionele a capella afsluiting van Constant Bloom. Hopelijk kost het niet weer een decennium voor ze terugkeren met nieuw werk en een nieuw concert.

chevy93: Ja eens. De gehoopte verbetering heeft zich inderdaad ingezet (hetgeen ook werd ge-acknowledged door de bassist Theo Ellis); meer routine en gemak op het podium, zonder dat het op enig moment 'routineus' werd. Ze stonden er in een goede energie. Bijzonder hoe veelzijdig de stem van Ellie kan zijn, hoe het van zacht kirrend tot een indrukwekkende krijs kan ontvouwen en dat die stem naar het einde toe niets aan kracht inboet (en fijn dat de drummer en de ingeleende toetsenist de nodige koortjes konden inkleuren). En ook fijn dat Theo Ellis een stukje showmanship - de interactie met het publiek - oppakt. Wel heftige contrasten tussen het snoeiharde "Yuk Foo / play the greatest hits" en b.v. een zeer mellowe 'the sofa' - en de poppy kant is in de tijd alleen maar sterker geworden, maar dat is alleen maar mooi, dat ze niet vast te pinnen zijn op één stijl.

The Limiñanas gaf een mooie show in de Helling Utrecht.
Een lange trip met mooie visuals. De gitarist Keith Streng ook lid van de Fleshtones ging aardig te keer en sprong over het podium heen.

17 november Mumford & Sons Ziggo Dome Amsterdam

Opmerkelijk genoeg was het me in de voorverkoop niet gelukt om een kaartje te bemachtigen. Maar gelukkig kreeg ik een week van tevoren in de doorverkoop wel een kaartje te pakken. Het was inderdaad helemaal vol en de sfeer zat er vanaf het begin goed in. Ik had een mooie plek op de eerste ring en ik had mazzel want er werden ook, pal voor m'n neus, een paar nummers op een klein podium in de zaal gespeeld.

De oudere nummers met de banjo blijven toch het leukste om te horen, hoewel de nieuwere nummers zoals Caroline me niet tegenvielen. Nog een mooi Mumford-voetbalshirt gekocht, dus ik ging met een tevreden gevoel naar huis.

22 november Jonathan Jeremiah Carré Amsterdam

Achteraf spijt dat ik niet twee avonden naar Jonathan Jeremiah was gegaan, want het was echt een topoptreden! Hij was echt heel erg in z'n hum en er kwamen ook lekker veel oude nummers langs. Een zaal als Carré is heel erg geschikt voor de muziek van Jonathan, die zich sowieso prettig voelt in Nederland.

Jonathan had een achtkoppige band bij zich en als een echte troubadour wist hij het publiek anderhalf uur lang mee te krijgen. Het was een geweldige en intense avond.

25 november Jamiroquai Ziggo Amsterdam

Blij verrast dat Jamiroquai weer eens ging optreden en gelukkig had ik een kaartje kunnen bemachtigen. Ik had van tevoren al gezien dat het optreden maar liefst 2,5 uur zou gaan duren. En dat bleek ook zo te zijn en dat was eigenlijk best wel lang. Want het was wel één groot funky discofeest (ook al door het voorprogramma), de sfeer was geweldig en de stem van Jay Kay was ook nog prima, maar de muziek kent niet heel veel variaties.

De hoeden van Jay waren wel gevarieerd, regelmatig werd het hoofddeksel gewisseld, en dat was natuurlijk wel weer mooi om te zien. Maar een half uurtje minder concert had ik ook wel prima gevonden. De afsluiter was de hit Virtual Insanity en om 11.20 had ik de trein naar Rotterdam. Om me heen allerlei meiden die naar Lorde in AFAS waren geweest en de nummers van dat concert nog eens nazongen. Het was een prima avond, maar enigszins gesloopt kwam ik uiteindelijk thuis.

Gisteren Kraftwerk gezien in de AFAS live. Geweldige audiovisuele ervaring. En een erg ontvankelijk publiek, misschien wel het meest gevarieerde publiek dat ik tot nu toe bij een concert heb gezien, zowel qua leeftijd als qua afkomst.

Dat was een drukke concertmaand zo te zien:)

De variatie qua leeftijd viel ons ook op. En inderdaad een geweldige ervaring.
Setlist ook uitstekend met ongekend veel klassiekers.

Vond eigenlijk alleen het blokje Tour de France iets te lang duren en Airwaves vond ik niet zo. Verder perfecte setlist, met perfecte afsluiter.

Kraftwerk kan ook van de bucketlist af.

Afgelopen dagen voor het eerst naar een Marillion weekend geweest. Wat een fantastische dagen waren dat. Vooral het concert op zondag en op dinsdag horen bij de beste die ik ooit meegemaakt heb.