Amon Amarth - The Great Heathen Army (2022)

Op de terugweg van Wacken Open Air, waar de band een verrassingsoptreden gaf ter promotie van die album, was dit nieuwe album een prima begeleider. Het is, zoals Edwynn al aangeeft, een pretentieloos album dat precies datgene biedt dat je van deze band verwacht: lekker doorstampende heavy/power metal met een grunt. Lekker om tijdens een festival op mee te blèren met een pul bier in de hand en af en toe thuis een paar nummer van op te zetten.

Elk album van AA heeft wel een aantal uitschieters. Op dit album is dat voor mij Saxons And Vikings, dat boven het maaiveld uitkomt. Als geheel is het album echter te voorspelbaar om de moeite te zijn van het aanschaffen.

Amon Amarth zet nog verder een stapje achteruit, en speelt op safe. Dat is niet erg maar, voor de doorgewinterde fan verwacht je misschien weer een keer een piek naar de hoogtijden van de band. Je zag het van te voren al aankomen, en het kwam daardoor dus ook niet als een verassing. En dan blijf ik er bij dat deze band met 'Deceiver of the Gods' zijn laatste adem heeft uitgeblazen. Men was al niet te spreken over 'Jomsviking' die ik persoonlijk nog wel erg leuk vond maar, de laatste twee prenten zijn gewoon niet meer wat het ooit was. En wat me nog steeds in de weg zit is dat men ook met de covers toch echt de mist in gaan, wellicht had de band een ander idee over de albumhoes, het is een kleine smet op deze plaat.

Daarbij zijn de meeste songs leuk om te horen, al is het volgens het AA boekje en totaal niks verfrissends en nieuws. Voor mij was het nummer 'Saxons and Vikings' de verassing van het album, en al vanaf de eerste luisterbeurt viel dit nummer mij erg op. Leuk gedaan ook. Alleen meer positiefs heb ik niet te vertellen over dit album, kan ik zo ook niet opbrengen. En dat vind ik toch wel een beetje spijtig.

Amon Amarth beschouwde ik toch een aantal jaar als één van mijn favoriete bands, en hoewel de oude muziek legendarisch vet blijft en ik altijd nog blijf opzetten (en zelfs in mijn top 10 voor komt) is dit album gewoon niet goed. Althans, niet goed? Niet binnen het verwachtingspatroon en binnen de discografie die deze band kent. Toch blijft de band een plekje in mijn hart houden, zodoende dat ik ook gewoon in oktober bij de liveshow met Machine Head ben.

Routineus, nogal ongeïnspireerd album dat bij vlagen tot leven komt. Zo is de track Saxons And Vikings, met een toepasselijke gastrol van Biff Byford, erg leuk. Een waardeloze meezinger als Heidrun drukt de pret dan helaas weer flink. De rest van het songmateriaal is degelijk maar weinig spectaculair, met te weinig uptempo beukers en vooral veel midtempo middelmaat.