Pixies - Doggerel (2022)

Pixies 2.0..... het zoveelste album alweer en ze liggen allemaal in elkaars verlengde. De gruizige randjes zijn er wat vanaf, het is best keurige alto-rock geworden, maar heel erg vind ik het niet.

De opwinding die ik eind jaren '80 ervoer is er al lang niet meer, niet zo gek natuurlijk want mijn leeftijd helpt ook niet echt meer mee om nog helemaal los te gaan op alternatieve schreeuwbandjes. En Frank kan schreeuwen, dat weten we.

Doggerel klinkt zoals gezegd dus als Indie Cindy , klinkt als Head Carrier, klinkt als Beneath the Eyrie. Elke twee, drie jaar een keurig rockplaatje van een band waar de jaartjes ook wel gaan tellen. Daarom is het prima als ze het allemaal een beetje terugschroeven. Black is het schrijven van catchy liedjes niet verleerd en nee, daar zit geen Monkey Gone to Heaven, Debaser of Gigantic bij.

Als je denkt dat nog te zullen gaan horen raad ik aan om de eerste paar albums gewoon nog eens lekker te luisteren.
Met Doggerel heb je een alleraardigst album in handen. Niets meer en niets minder. Mag je van de Pixies meer verwachten? Misschien als je het met Pixies 1.0 vergelijkt wel, maar de band zit in een andere fase. Netter, en keuriger. Wat mij betreft mogen ze, want deze versie past best prima bij aERo 50 plus

De meest voor de hand liggende persoon om Doggerel te bespreken ben ik niet. Waarschijnlijk het gevolg van een generatiekloof en veranderende muzikale voorkeuren. Begin jaren zeventig groeide ik onder andere op met art-, prog- en hardrock. Vervolgens werd met grote interesse de New Wave gevolgd.

Hierna verwaterde mijn interesse in rock allengs. Aan de grunge periode hield ik toen alleen het album MTV Unplugged in New York van Nirvana over. Uiteraard kende ik Pixies van naam, maar had voorheen nog nooit een noot van hun muziek gehoord. Als ik vijf sterren recensies op AllMusic mag geloven waren de eerste twee albums Surfer Rosa en Doolittle klassiekers. 24 gebruikers op AllMusic waarderen Doggerel tot nu toe met anderhalve ster gemiddeld, volgens mij ten onrechte.

Het is een album geworden met slim in elkaar zittende en aanstekelijke liedjes geworden. Dat bewijst het viertal uit Boston onder leiding van Frank Black meteen in de uistekende opener Nomatterday overduidelijk, waarvan het refrein meteen in je geheugen gegrift staat. Toch krijg ik het idee dat de band wat gezapiger or meer main stream geworden is in de loop der tijd. Dat maak ik tenminste op uit een regel in Vault of Heaven ; “I ended up in a kind of Dire Straits, but that’s okay.”.

Dat ik met die conclusie volgens mij wel juist zit, blijkt uit de recensie van Eric Walbeek op MusicMeter. Hij schrijft onder andere “De gruizige randjes zijn er wat vanaf, het is best keurige alto-rock geworden, maar heel erg vind ik het niet.”. In zijn eindconclusie kan ik mij volledig vinden; “ Met Doggerel heb je een alleraardigst album in handen. Niets meer en niets minder. “.

Een cijfer komt wel na een paar draaibeurten, maar het eerste gevoel wil ik wel even kwijt. Vanaf dag 1 dat de ep Come on Pilgrim in de winkel lag ken ik Pixies. Het eerste concertje in Eindhoven was legendarisch. Volledig weggeblazen door een snelle bak herrie die zonder visuele poeha op het publiek werd afgevuurd. De kleding die ik toen droeg bleef nog maanden natrillen in de kast. Sindsdien nagenoeg alles gekocht en de nodige shows gezien. Wat ik en vele liefhebbers jammer vinden is dat ik de energie die er live nog altijd is niet of nauwelijks terug te horen op een nieuw album. Uptempo beat, jengelende gitaren en de soms hysterische zang van BF. Het heeft de Pixies groot gemaakt en ze kúnnen het anno 2022 nog steeds. Je wacht op de explosies zoals het nummer Crackity Jones maar die komen niet (meer). Live gaat het publiek bij die momenten uit z’n dak, dus ze weten wat de fans willen. En tóch komt het niet. Waarom niet?
Slecht album? Neen, dit is geen slecht album, maar het gemis aan energie zorgt bij mij wel voor een soort teleurstelling waardoor ik Doggerel waarschijnlijk na een korte tijd nauwelijks meer ga draaien. Dan maar weer met veel plezier de moshpit ervaren op 5 maart in Utrecht.

De schoonheid van het vernederen, Pixies komt er probleemloos mee weg. Man, wat blijft Debaser toch een krachtige meestertrack. Frank Black die hongerig oproept om vernederd te worden, en Kim Deal die het vuurtje liefelijk nog eens opstookt. BAM! Doolittle slaat in als een bom. Vrienden confronteren mij al eerder met de surfpunkrockabilly van Surfer Rosa, maar het zou nog een tijdje duren voordat het kwartje valt.

Jaren later ben ik getuige van een vervelend solerende Frank Black die in Nijmegen schijt aan het publiek heeft, het drumstel seksueel mishandelt en mij verdoofd een illusie armer de zaal laat verlaten. De kleine dictator wijst zijn collega bandmaatjes al jaren eerder totaal onverwachts de deur. Ruw, zonder vooraankondiging, zonder begrip en zonder inlevingsvermogen, keihard respectloos. Exit Pixies verhaal, een gehoopte reünie was een kapotgescheurde droom, zonder bestaansrecht en zonder overlevingskans.

Toch loopt het allemaal anders, Kim Deal heeft haar fifteen minutes of fame met het succesvolle Breeders, waarmee ze die cultstatus overstijgt en een nieuw verworven publiek aanspreekt. Zou het jaloezie zijn, arrogantie, of past ze gewoon niet meer in het vervolgverhaal? Inderdaad, het onmogelijke wordt mogelijk. In 2014 verschijnt Indie Cindy, een volwaardige Pixies plaat, met Frank Black, gitarist Joey Santiago, drummer David Lovering en Paz Lenchantin in de vervangende rol van Kim Deal. En ondanks dat laatstgenoemde een prima aanwinst is, ontbreekt die maniakale passie, het hevig ontvlammende vuur en het ongecontroleerde gecontroleerde van het eerdere werk.

Die status van baanbrekende vernieuwers is door het nostalgische geweten vervangen, overschreeuwd door de meer succesvolle volgelingen, scorende op andermans roem. Och, wat maakt het uit, Pixies zijn weer terug, en zijn zeer geliefd bij de bezoekers van zomerfestivals en concertzalen. We zijn dolgelukkig met die doorstart. Head Carrier en het depri duistere Beneath the Eyrie volgen, de vooruitstrevendheid definitief door een ingecalculeerd luistervriendelijkheidsgehalte vervangen. Een prima rockband, waarbij langzaamaan die opdringende vraag steeds vaker de kop opsteekt. Was het niet beter geweest om na Trompe le Monde een dikke punt achter Pixies te zetten, de eer aan zichzelf houdende?

9 juli verschijnt echter There’s A Moon On op single. De donkere stemmigheid heeft veel raakvlakken met het gitzwarte jaren tachtig postpunk geluid, waardoor duidelijk wordt dat Pixies de uitgestippelde lijn van Beneath the Eyrie doortrekt. Frank Black schreeuwt nog steeds zijn stuk gezongen longen uit zijn lijf, maar er heerst vooral verbitterdheid en gedempte wanhoop in zijn stem. Voor mij is deze single een gegronde reden om de aanloop naar Doggerel in de gaten te houden.

Het herhalend marcherende Dregs Of The Wine ontwikkelt zich ook heerlijk explosief tot een duistere powerrocksong. Hollywood is dood, de filmscrips en muzikale originele genialiteit zijn vervangen door plastic gemuteerde wangedrochten. Disney World is een in verval rakend Haunted House, geconsumeerd door Coca Cola en McDonald’s consumpties. De ijzige door merg en been gaande oerkreet van Paz Lenchantin laat de Día de Muertos schimgeesten in Dregs Of The Wine ontwaken, en ook het neerslachtige Vault of Heaven kent vlagen van die oude herkenbare sound. De uitgerangeerde space cowboys zijn figuranten in hun eigen spaghettiwestern decor, waarin de waanzin van weleer de overmacht heeft en Pixies weer standvastig op de kaart zet.

Zijn Pixies dan helemaal terug? Jazeker, maar dan wel in een 2.0 variant, en misschien moeten we ons daar maar gewoon bij neerleggen, dan kun je onbevooroordeeld onbevangen van Doggerel genieten. Die ironische zelfspot van Nomatterday is heerlijk. In het net naast de pot pissende Don’t piss in the fountain zinsdeel zeikt de wildplassende Frank Black tegen het opportunistische van de hedendaagse rockidolen. De gefrustreerde antiheld, gemeend ziekelijk jaloers op de jongere garde. Het cynisme als onuitputbare voedingsbron, de vergiftigende zaadjes herkauwend en brutaal uitspugend. Paz Lenchantin verkeerd in vampiristische bloedvorm en legt een rochelende basbasis neer waaroverheen een gemeen strijdende Joey Santiago de achterhaalde spookbeelddemonen van Frank Black verjaagd. Het is dat Paz Lenchantin niet dat erotische geile van de sensuele Kim Deal bezit, anders was Nomatterday weldegelijk een moordende floorkiller.

Is Frank Black tegenwoordig in de heer? Welnee, de The Lord Has Come Back Today ballad heeft betrekking tot de nieuwe normalisatie, het afsluiten van de mondiale pandemie ellende. De hereniging met het spreekwoordelijke Achter de Wolken Schijnt de Zon gevoel. Pagan Man adoreert juist dat verblindende hemellichaam. Trotseren de avontuurlijke surfrockers voorheen nog de rusteloze golven, tegenwoordig bekijken ze op gepaste afstand het gevaarlijke schouwspel. Een tikkeltje veilig als een licht verkoelend zomerbriesje, ook lekker, maar niet meer echt verfrissend.

Natuurlijk staan er ook een paar misstappen op, Get Simulated heeft de kracht van een uitgedroogde viagra zaadlozing. Fier overeind staande, maar op het moment supreme ingehouden nadruppelend. Thunder and Lightning is prima, maar leunt erg op oudere beter uitgewerkte ideeën. Who’s More Sorry Now? heeft die onderhuidse spanning, maar wordt zorgvuldig afgestraft en klein gehouden. Het is dat Joey Santiago zichzelf hierdoor niet laat afschrikken, en er het nodige kenmerkende gitaargeweld op los laat waardoor het ruimschoots de middenmoot overstijgt.

De puristen zullen het nieuwe werk schijnbaar vervloeken en afdoen als de zoveelste poging om het uit de kluiten gewassen Frankensteinmonster te reanimeren. Waarschijnlijk haken ze al halverwege af, en missen ze hierdoor die overtuigend sterke Doggerel titelstuk afsluiter, waarop ze het onontdekte dansbare werkterrein van de fluisterende nineties Madchester rage verkennen. Die Summer Of Love revival gooit jaren geleden abrupt voor Pixies de deur naar het nieuwe decennium dicht. Het zal nog een tijdje duren voordat de band uit Boston in navolging van de grunge, noise en gitaarrock die erkenning als voorprogramma van de jaren negentig mag terug eisen.

Zelf ben ik uiterst tevreden met Doggerel en heb mij er allang bij neergelegd dat je nooit meer een tweede Doolittle of Surfer Rosa kan verwachten. De geesten uit het verleden bewaken de songtracks en leggen er griezelige spookaccenten op. Hierdoor krijg je de indruk dat de voorheen zo kenmerkende astronautreizen tegenwoordig in het licht van de volle maan plaatsvinden. Halloween is in zicht, laten we de pompoenen vermorzelen, party time!

Pixies - Doggerel | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

+1. Ook ik vind dit helemaal niet zo beroerd, als hier en daar omschreven. Natuurlijk, vergelijken met eind jaren ‘80, begin jaren ‘90 is zinloos. Maar als ik die bas hoor huppelen in ‘Nomatterday’ moet ik toch glimlachen.