Pixies - Doggerel (2022)

Eerste single There’s A Moon On is vrij aardig. Een niks-aan-de-hand nummertje. Fijn in het gehoor.

Dit is geen link naar een artikel over Pixies maar de hoes van Marvin Gaye - M.P.G. (1969) - MusicMeter.nl

Oeps, sorry, proberen we het nog eens :

Pixies: "This is the most grim and dystopian it’s ever been in my lifetime"

Hoop op een goed album eerste nr linkt alvast goed

Dregs Of The Wine is nu ook al te beluisteren.

Pixies 2.0..... het zoveelste album alweer en ze liggen allemaal in elkaars verlengde. De gruizige randjes zijn er wat vanaf, het is best keurige alto-rock geworden, maar heel erg vind ik het niet.

De opwinding die ik eind jaren '80 ervoer is er al lang niet meer, niet zo gek natuurlijk want mijn leeftijd helpt ook niet echt meer mee om nog helemaal los te gaan op alternatieve schreeuwbandjes. En Frank kan schreeuwen, dat weten we.

Doggerel klinkt zoals gezegd dus als Indie Cindy , klinkt als Head Carrier, klinkt als Beneath the Eyrie. Elke twee, drie jaar een keurig rockplaatje van een band waar de jaartjes ook wel gaan tellen. Daarom is het prima als ze het allemaal een beetje terugschroeven. Black is het schrijven van catchy liedjes niet verleerd en nee, daar zit geen Monkey Gone to Heaven, Debaser of Gigantic bij.

Als je denkt dat nog te zullen gaan horen raad ik aan om de eerste paar albums gewoon nog eens lekker te luisteren.
Met Doggerel heb je een alleraardigst album in handen. Niets meer en niets minder. Mag je van de Pixies meer verwachten? Misschien als je het met Pixies 1.0 vergelijkt wel, maar de band zit in een andere fase. Netter, en keuriger. Wat mij betreft mogen ze, want deze versie past best prima bij aERo 50 plus

De meest voor de hand liggende persoon om Doggerel te bespreken ben ik niet. Waarschijnlijk het gevolg van een generatiekloof en veranderende muzikale voorkeuren. Begin jaren zeventig groeide ik onder andere op met art-, prog- en hardrock. Vervolgens werd met grote interesse de New Wave gevolgd.

Hierna verwaterde mijn interesse in rock allengs. Aan de grunge periode hield ik toen alleen het album MTV Unplugged in New York van Nirvana over. Uiteraard kende ik Pixies van naam, maar had voorheen nog nooit een noot van hun muziek gehoord. Als ik vijf sterren recensies op AllMusic mag geloven waren de eerste twee albums Surfer Rosa en Doolittle klassiekers. 24 gebruikers op AllMusic waarderen Doggerel tot nu toe met anderhalve ster gemiddeld, volgens mij ten onrechte.

Het is een album geworden met slim in elkaar zittende en aanstekelijke liedjes geworden. Dat bewijst het viertal uit Boston onder leiding van Frank Black meteen in de uistekende opener Nomatterday overduidelijk, waarvan het refrein meteen in je geheugen gegrift staat. Toch krijg ik het idee dat de band wat gezapiger or meer main stream geworden is in de loop der tijd. Dat maak ik tenminste op uit een regel in Vault of Heaven ; “I ended up in a kind of Dire Straits, but that’s okay.”.

Dat ik met die conclusie volgens mij wel juist zit, blijkt uit de recensie van Eric Walbeek op MusicMeter. Hij schrijft onder andere “De gruizige randjes zijn er wat vanaf, het is best keurige alto-rock geworden, maar heel erg vind ik het niet.”. In zijn eindconclusie kan ik mij volledig vinden; “ Met Doggerel heb je een alleraardigst album in handen. Niets meer en niets minder. “.

Hoe zeker is het dat daar ook daadwerkelijk de band mee bedoeld wordt? Is natuurlijk ook gewoon een standaard uitdrukking in de Engelste taal

Die uitdrukking kende ik niet, ondanks dat lijkt mijn conclusie toch te kloppen.

Dat blijft toch steeds allemaal klinken als een verzameling B-kantjes van The Pixies en Frank solo.

Tuurlijk, geen pixies zoals voorheen. Maar toch echt een fijne plaat afgeleverd. Vond de vorige net ff beter, maar deze klinkt toch ook echt fijn.

Ha,ha,hij bedoelt daar dat hij gevaar loopt en als de band met diezelfde naam iets niet is dan is het gevaar

totaal onbelangrijke band geworden... Helaas. het had gewoon nooit meer verder moeten gaan na 1991.
En dat stuk van de NME vind ik een beetje moeilijk te interpreteren. Is Frank Black nu gewoon op de hoogte van wat er in de wereld speelt en doet de NME gewoon alsof ze het niet begrijpen ondat dat zo hoort? Of is Frank Black gewoon een schaap en klaagt hij maar weet ie het ook allemaal niet meer en doet de NME alsof hij iets heel belangrijks zegt.. Moeilijk moeilijk.

Laat die mensen gewoon lekker muziek maken. Ik vind het mooi dat ze dat nog steeds doen en ook nog touren. Ook ik ben groter liefhebber van hun vroegere werk, maar slecht is het allemaal niet. Zag ze voor het laatst in ‘88 ofzo maar heb weer een kaartje gekocht.

Een cijfer komt wel na een paar draaibeurten, maar het eerste gevoel wil ik wel even kwijt. Vanaf dag 1 dat de ep Come on Pilgrim in de winkel lag ken ik Pixies. Het eerste concertje in Eindhoven was legendarisch. Volledig weggeblazen door een snelle bak herrie die zonder visuele poeha op het publiek werd afgevuurd. De kleding die ik toen droeg bleef nog maanden natrillen in de kast. Sindsdien nagenoeg alles gekocht en de nodige shows gezien. Wat ik en vele liefhebbers jammer vinden is dat ik de energie die er live nog altijd is niet of nauwelijks terug te horen op een nieuw album. Uptempo beat, jengelende gitaren en de soms hysterische zang van BF. Het heeft de Pixies groot gemaakt en ze kúnnen het anno 2022 nog steeds. Je wacht op de explosies zoals het nummer Crackity Jones maar die komen niet (meer). Live gaat het publiek bij die momenten uit z’n dak, dus ze weten wat de fans willen. En tóch komt het niet. Waarom niet?
Slecht album? Neen, dit is geen slecht album, maar het gemis aan energie zorgt bij mij wel voor een soort teleurstelling waardoor ik Doggerel waarschijnlijk na een korte tijd nauwelijks meer ga draaien. Dan maar weer met veel plezier de moshpit ervaren op 5 maart in Utrecht.

Het waren fantastische jaren, 1987 tot 1991. Ik ontdekte ze met Surfer Rosa, nog altijd mijn favoriete Pixies album. Heb ze diverse malen live gezien. Daarna (Frank) Black Francis nog een tijdje gevolgd. Maar dat werd van kwaad tot erger. De reünie concerten waren dan wel weer vermakelijk. Maar wat er in de 21e eeuw is uitgebracht, doet wat mij betreft afbreuk aan de legendarische status van de band. Kim Deal had dat goed gezien. Het probleem is volgens mij niet zozeer dat er geen energie van de muziek af spat. De bandleden zijn inmiddels een dagje ouder. Het werkelijke probleem is dat ze hetzelfde kunstje continu herhalen. We zijn inmiddels drie decennia verder en het muzikale landschap is totaal veranderd. Het gebrek aan vernieuwing, iets wat je bij artiesten als Radiohead en Steven Wilson wel ziet, zorgt er in ieder geval voor dat ik bij nieuwe albums afhaak. Ook dit album kan ik helaas niet waarderen. Maar ik ben er op 5 maart wel bij, want zoals 4addcd schrijft zijn ze live nog altijd erg goed.

Maar Kim Deal ging ipv bij Pixies bij de Breeders. Zijn die nog wel vernieuwend dan? Ik heb die niet zo gevolgd sinds de jaren 90. Sowieso lukt het de meeste bands niet om na een paar goede albums nog betekenisvolle albums te maken. Dat is maar voor een paar weggelegd. Intussen staan er op de laatste 4 albums nog wel een paar goede songs waar we nog wat mee kunnen. Dat is mooi meegenomen.

Ik vond dit album tijdens de eerste beluistering best goed. Pixies blijven naar mijn mening sinds hun doorstart meer dan deftige albums uitbrengen en deze vind ik misschien zelfs nog hun beste.
Ik zit absoluut niet te wachten op een nieuwe Doolittle, dat kan je ook niet verwachten van een band 30 jaar later.
En zoals velen het al aangeven, live zijn ze nog steeds messcherp. De laatste keer dat ik ze zag speelden ze een set van ongeveer 35(?) nummers.

Ben ik het allemaal mee eens hoor, maar zou toch jammer zijn als het vuur langzaam gaat doven met als excuus dat ze ouder worden. Ze herhalen zichzelf nu iets teveel, en dan vooral de minder scherpe kant. Had ik zelf toch graag anders gezien, ondanks dat Doggerel best genietbaar is.

Daar zit mijn enige kritiek punt. Ik vind de wat meer toegankelijke kant zonder scherpe randen niet erg. Dat was toen, en ik was nog jong en beleefde het anders. Ik kijk daar met plezier op terug.

Maar deze variant is eigenlijk een beetje onveranderd sinds de doorstart. Voor nu komen ze daar bij mij prima mee weg want ik vind dit best een fijn album (op alle vlakken weinig van doen met 'vroeger'), maar hierna weer zo eentje is dan wel een dovend vuur aan het worden vrees ik. Het is nu wel steeds meer van hetzelfde.

Voor mij geldt niet zo zeer de hang naar het oude (zou ik een Doolittle dat in 2022 uitkomt net zo waarderen als in 1989??), maar meer de herhaling van zetten de laatste paar albums.

Pixies klinken hier nog aardig goed hoor. Meestal worden ''oude'' bands naarmate de tijd vordert minder. Dit is bij Pixies totaal niet het geval.
Toegegeven, sommige nummers zijn op de automatische piloot maar voor het overgrote deel zetten ze hier toch echt een sterk album neer hoor.
Het begint al bij de eerste twee nummers die de toon zetten. Het album zwakt imo wel een klein beetje af op het einde maar dit is ze vergeven

Ik word wel een beetje gek van het idee dat Pixies altijd hetzelfde doen, maar dan gezapiger en minder energiek. Dat zie ik ook bij recensies in Nederland en België. In Engelse recensies zie ik dat minder terug.

Luisteren die mensen naar dezelfde plaat? Ze doen hier juist totaal iets anders: Pagan Man, Thunder and Lightning, Who's more sorry now, Lord has come back today, Haunted House. Dat zijn allemaal liedjes die verwijzen naar Neil Young, Fleetwood Mac, Tom Petty. Zelfs met The Catholics maakte Black Francis niet zulke classic rock.

Het stond ook in het persbericht: we gaan nu voor nummers van 3 minuten, "cinematic" en "orchestrated" en niet meer "punky". Daarnaast was BF bezig met een countryalbum met Guided By Voices-gitarist, maar vroeg de producer of de nummers toch voor de Pixies konden worden gebruikt. Dat hoor je.

Dit kun je met geen mogelijkheid vergelijken met Doolittle of Surfer Rosa. Het is wel suf dat de gitarist Joey Santiago dit album Doolittle Senior noemt. Dan roep je het over jezelf af.

De rest van de nummers klinken naar Beneath The Eyrie (mijn favoriet van de nieuwe bezetting) maar dan wat minder gelaagd. Een stuk opener.

Ik vind het fijn om nog nieuwe nummers van Black Francis te horen en de concerten zijn heel goed. Paar nieuwe nummers erbij om uit te kiezen. Mooi. Een solide 7 voor Doggerel.

Goed punt!
Kim maakt juist keer op keer dezelfde plaat. Dat vind ik niet erg, want ik hou van haar stijl.
The Breeders maken met All Nerve, Mountain Battles en Title TK toch ongeveer hetzelfde als ze met Pod deed. Allemaal met opnames van Steve Albini ook. Last Splash en Pacer en haar solo-singles zijn een beetje anders, hoewel ze daar ook met Albini werkt.

Frank Black heeft - for better or for worse, wat mij betreft for better - met Pixies, Catholics en diverse anderen echt veel meer geëxperimenteerd dan zij.

Ik vind de eerste 3 à 4 nummers zo goed. Jammer dat er teveel middelmatige nummers op het album staan.

Het is een keer mooi geweest.

Ik heb je dit nu bij 3 verschillende bands die nieuwe albums hebben uitgebracht zien zeggen.
Komt er ook nog een uitleg of blijft het bij ''het is een keer mooi geweest''. Ben namelijk best benieuwd waarom je dit maar 1* geeft.

Hij heeft gewoon een verkeerde instelling.

Ik vind het met de Pixies nog lang niet “mooi geweest” zolang ze degelijk tot goede muziek blijven maken zoals op deze plaat. Ik vond de vorige ook dik prima trouwens. Het is natuurlijk niet wereldschokkend en de urgentie spat er al een poosje niet (meer) vanaf. Maar ze “leveren” nog wel (zoals van Gaal dat zou omschrijven) en live zijn ze ook nog steeds de moeite waard wat mij betreft.