King Buffalo - Regenerator (2022)

Het is vandaag 12 juni, dus moeten wij nog héél even wachten op Buffalo nummertje drie. Dat wil zeggen: op het derde album en tevens de laatste uit een serie albums opgenomen tijdens de pandemie. Want King Buffalo heeft (natuurlijk) meer mooie platen gemaakt.

The Burden of Restlessness (2021), Acheron (2021) en Regenerator (2022) vormen dus een drieling, maar kunnen zeer zeker ook apart van elkaar bestaan met elk een eigen karakter en verhaal. Het titelnummer is reeds te beluisteren via Bandcamp en maakt het wachten op de resterende nummers (uiteraard) moeilijker dan ooit tevoren.

Ik bewonder de piepjonge band al vanaf het bijzonder mooie Longing to Be the Mountain (2018) en ontdekte daarna alle EP's en het eveneens sterke debuut Orion (2016) en het zijn allemaal, zonder uitzondering, prima platen. Platen waarvan ik dacht: "Hè, zijn ze maar met z'n drieën?"

Voor mij zijn het zelfs 'een beetje terug in de tijd' platen. Dat was een tijd, waarin de jeugd omhuld door wolken wiet- en tabaksrook, vaak wezenloos starend naar vloeistofdia's en met een tappie voor de neus genoot van de piepjonge bandjes van toen: Pink Floyd, Uriah Heep of van goede, ouderwetse bluesmuziek. Het waren de dagen dat ik van pappie en mammie helemaal nog niet uit mocht gaan en dat stiekem toch deed, ook al was dat op tijden dat de 'soos' overdag in het weekend open mocht zijn.

De band, bestaande uit zanger/gitarist/toetsenist Sean McVay, basgitarist Dan Reynolds en drummer Scott Donaldson, wordt nu al een van de belangrijkste stoner/psychedelische rockbands van deze tijd genoemd en terecht.

Ik ben dus reuze benieuwd welke richting King Buffalo mij nu weer in laat gaan.

Word vervolgd!

Vrijdag 22-7 op Valkhoffestival on Nijmegen

Hours

Yessss! De dansschoentjes kunnen weer uit de kast. Absolutely love this...

Zo, als Mammoth exemplarisch is voor wat komen gaat....
Echt een heel tof nummer!

Mammoth klinkt inderdaad erg gaaf. Een beetje een Pink Floyd-achtig basje, dikke fuzz-gitaar ála Atomic Bitchwax/Sasquatch. Het valt me op dat de productie erg clean is, en met name de drums erg netjes gemixt zijn. Hierdoor heeft minder een stonerrock-vibe, maar wel een classic rock-vibe. Ook wel een spacerock-gevoel krijg ik erbij, met name in de gitaarsolo.

De drums blijven in het gehele nummer wel erg kalm, maar ergens heeft dat ook wel weer wat. Leuk ook dat hammond(?) orgel.

Ook gelijk Hours maar opgezet, en die klinkt ook prima. Ik heb mijn stoner wel het liefst net even wat ruiger, met name in de drums, maar het is allemaal erg prima.

(de zang vind ik wel een beetje vlak en modern-proggish, maar volgens mij is dat juist wat mensen zo leuk vinden aan de band, sterker nog ik vind de zanglijnen erg IQ-ish).

Gelijk maar de twee promo-videos toegevoegd, zodat anderen dit makkelijker kunnen aanklikken en kunnen voor-luisteren.

Ik denk dat het vinyl eerder is uitgebracht gezien ik de mijne al van begin vorige week binnen heb. Prima plaat weer, mooie diversiteit met de vorige albums. Het wordt stilaan moeilijk om nog een favoriet aan te duiden bij deze band, stilaan 1 van mijn favoriete groepen!

Yep... de zangpartijen van Sean McVay komen enigszins stoïcijns en lichtelijk onderkoeld over. Zodat het eigenlijk nauwelijks opvalt. Misschien is de klankkleur van zijn stem ook wel wat aan de saaie kant voor sommigen. Maar ik vind het wel een goede combinatie in deze. Een soort van tegenwicht. Alleen dat IQ-ish hoor ik er niet in. Peter Nicholls - ik neem aan dat je deze zanger van IQ bedoelt - zingt met veel meer pathos en stopt ook meer variatie in zijn zang. Ik vind Sean ook meer een zanger die ik zou willen onderbrengen in vakje Jonas Renkse (Katatonia): "Aanwezig doch nergens irritant". Al vind ik Jonas een fijnere zanger en hij raakt ook meer de gevoelige snaar.
Bij mij althans.

Geen idee waarom ik dat zo voelde. Ik volg(de) IQ al sinds Are You Sitting, dus ben bekend met zowel Paul als Peter, en ben liefhebber van beiden (beiden rete-theatraal inderdaad), maar misschien bedoel de post-Dark Matter, toen Peter en co. steeds meer opschoven richt alt./nu-prog.

Saai vind ik geen leuk woord voor de zanger van King Buffalo, vlak en monotoon misschien? Maar zijn gitaar-'tone' en zijn sololicks zijn heerlijk.

Ik denk niet dat ik ooit zo ondersteboven raak als jullie, maar ik waardeer de band hoog, en juich de interesse in stoner alleen maar toe. En ook als zijn drums wat ingetogen, het groovet lekker. Wie ging er hier ook alweer van dansen?

Ikke!

Aan de luisterlijst voor vandaag toegevoegd; zin in...

Lekker dit zeg, wat een ontdekking! Deze band is voor mij helemaal nieuw. De afgelopen dagen heb ik mij al ondergedompeld in de vorige albums. Nu deze dus openingstrack zet gelijk al de toon, heerlijk!

En gelijk maar op vinyl besteld samen met The Burden of Restlessness, want tjongejonge wat ben ik van deze band aan het genieten. Die gitaarlicks/riffs met die dromerige zang, ik ben verkocht!

Herkenbaar, dat heb ik ook sinds The Burden of Restlessness...

Voor mij ook de eerste kennismaking met deze band en het klinkt erg lekker! Mommoth en de opener vallen direct op. Het Pink Floyd basloopje is duidelijk te herkennen. Lekker!

Ik ben heel benieuwd naar het nieuwste werk van deze, tot nog toe, zeer consistente werk. Alle albums en EP's van deze band kunnen me bekoren, met The Burden of Restlessness als uitschieter naar boven. De singles vond ik prima, maar wisten me niet letterlijk en figuurlijk weg te blazen. Misschien lukt dat wel binnen de albumcontext. Van 't weekend maar eens draaien dus.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: King Buffalo - Regenerator - dekrentenuitdepop.blogspot.com

King Buffalo - Regenerator
Het is King Buffalo niet gelukt om in 2021 drie albums uit te brengen, maar drie uitstekende albums in ruim een jaar is ook een topprestatie en ook Regenerator is weer een fantastisch album van de Amerikaanse band

Mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse band King Buffalo was vorig jaar een toevalstreffer, maar het was er wel direct een van jaarlijstjes niveau. Het geweldige The Burden Of Restlessness kreeg eind vorig jaar een fraai vervolg met het minder stevige Acheron en krijgt nu ook nog gezelschap van album nummer drie, Regenerator. King Buffalo klinkt op haar nieuwe album weer wat compacter en melodieuzer, maar blijft met een veelheid aan invloeden ook zichzelf. Met Regenerator voltooit de Amerikaanse band een prachtige trilogie, die doet uitzien naar veel en veel meer.

De Amerikaanse band King Buffalo was in het eerste jaar van de coronapandemie zo productief dat het van plan was om in 2021 maar liefst drie albums uit te brengen. Het werden er uiteindelijk ‘slechts’ twee, maar het waren wel twee hele goede albums. The Burden Of Restlessness, de eerste van het stel, kwam min of meer bij toeval op mijn pad, ik check alles dat wordt uitgebracht door het Duitse Stickman Records, en leek op het eerste gehoor niet echt mijn ding, maar de mix van metal, stonerrock, psychedelica, progrock en indierock haalde uiteindelijk zelfs mijn jaarlijstje.

Eind vorig jaar verscheen ook nog Acheron, dat toch wel wat anders klonk dan zijn voorganger. Acheron was een stuk minder stevig dan The Burden Of Restlessness en was met vier lange tracks ook een wat complexer album. Ik omschreef Acheron als ‘Rush dat een stonerrock album heeft gemaakt’ en dat vind ik nog steeds een aardige omschrijving.

Op het derde album in de serie hebben we relatief lang moeten wachten, maar deze week verscheen dan eindelijk Regenerator. Ik was op voorhand benieuwd of King Buffalo op haar nieuwe album zou teruggrijpen op The Burden Of Restlessness of Acheron of juist zou kiezen voor een weer wat ander geluid. Na mijn eerste beluisteringen van het album houd ik het er maar op dat het alle drie waar is.

Regenerator doet met flink wat geweldige riffs denken aan The Burden Of Restlessness, heeft de complexe songstructuren van Acheron, maar slaat ook weer net wat andere wegen in. Zo klinkt de productie van het album wat verzorgder en zijn de songs weer wat korter en toegankelijker dan op Acheron. In muzikaal opzicht leunt Regenerator wat meer tegen de progrock aan, al zijn ook invloeden uit de stonerrock nog altijd zeer nadrukkelijk aanwezig. Hier blijft het niet bij, want de Amerikaanse band sluit ook aan bij onder andere de indierock en de psychedelica, wat van Regenerator het meest veelzijdige album van de trilogie maakt.

In de openingstrack en titeltrack moeten we het doen zonder de zo karakteristieke zang, maar is er wel direct ruimte voor flink wat muzikaal vuurwerk. Deze ruimte wordt vooral ingenomen door de gitaren, maar ook bas, drums en keyboards laten nadrukkelijk van zich horen. Acheron deed me af en toe wel wat denken aan Rush en die associatie komt ook af en toe op bij beluistering van Regenerator, al klinkt de wat dromerige zang van King Buffalo totaal anders dan de hoge uithalen van Geddy Lee van Rush. King Buffalo citeert op haar nieuwe album bovendien hier en daar vrij letterlijk uit de psychedelische periode van Pink Floyd, maar blijft op Regenerator ook zichzelf.

Ik noemde Acheron hierboven een complex album en ook op Regenerator vliegen het muzikale vuurwerk en de tempowisselingen je om de oren, maar het nieuwe album van King Buffalo is toch weer op een andere manier complex dan zijn voorganger en dringt zich door de compactere songs en door het melodieuze karakter van de songs en het gitaarwerk net wat makkelijker op.

The Burden Of Restlessness blijft het voordeel houden van de sensationele kennismaking, maar ik ben toch weer erg te spreken over het album waarmee King Buffalo een bijzonder fraaie en sterke trilogie completeert, zeker als in de afsluitende en 9 minuten durende track alles samenkomt. Prachtig album. Erwin Zijleman

Ineens, met vertraging dus, 'Regenerator' van King Buffalo in de Rotatielijst zien prijken! King Buffalo was sindsdien niet meer uit de speakers...

"Ik sta op uit de verwelkende nacht,
nieuwe dageraad brengt het ochtendlicht
Een dunne sluier valt zachtjes uit mijn ogen
Een lichtstraal als de zon opkomt
een gouden flikkering van een bergtop
Dageraad die de hemel verzacht
Ik voel me levend als de ochtend komt,
geregenereerd door de verwarmende zon
Mandarijnstralen komen naar beneden vallen,
alles schakelt met de snelheid van het geluid."
'Regenerator'  (lyrics titelnummer uit het Engels vertaald)

Verbluffend hoe de pandemie sommigen, zoals alvast de progressieve stonerrockband King Buffalo met zijn ademloos uitgestrekte soundscapes vol riffmuziek en aanzwellende uitbarstingen, zichzelf tot op grote hoogten heeft gevoerd. Ineens was de geest van King Buffalo's muzikale creativiteit helemaal uit de fles en hun zware, doch heel toegankelijke sound stroomde sinds de coronalockdown ongebreideld en al albumslang naar ons toe. Vanuit frustratie hebben de heren gezocht naar een ontsnappingsroute en er ontvouwde zich bij hen eerst het onvolprezen 'The Burden of Restlessness', somber, intimistisch, claustrofobisch. Vervolgens kregen we ook in één beweging het met het water uit de grot klaterend eenzame 'Acheron'. Het door die opzienbarende exploten intussen internationaal gerenommeerd wordend trio sluit die duistere periode nu opnieuw prachtig en even consistent af met de betoverende fantasie die 'Regenerator' mag heten. Na wat praktische problemen ligt daar dus eindelijk dan toch het derde deel  van wat al van bij aanvang 'The Pandemic Trilogy' was genoemd.

'Regenerator' baadt in zijn positieve vibes. Het is duidelijk het hoopvolle, meer gezwinde luik van de drie, het album dat hint naar de metamorfose. Zeven verse stukken schitterend gelaagde melodieuze psychrock en progblues waar nu doorheen de bomen hoorbaar heel wat meer licht mag priemen. Meer, je hoort zo het optimisme en de allegria. De elegante doorgaans traag opgebouwde soundscapes, met vooral kolkende stonergitaren vol reverb en donderende riffs in de hoofdrol schrijden majestatisch voorbij als in een blije, magisch bedwelmende roes. Die altijd pakkende Roger Waters-vocals van Sean McVay, etherisch, psychedelisch, warm, zacht en rond, de onvermoeibaar voortstuwende drums van Scott Donaldson, rommelend, de hypnotiserende synths, die opgewekt verspringende baslijnen van Dan Reynolds.

'Regenerator' 's titelnummer gaat voor een bijna tien minuten lange, beklijvende opener, King Buffalo's euforie van het herboren-worden. Warme synths wenken je ingehouden de ontluikende dageraad binnen. Terwijl de zon weer opkomt verweven zich binnen je intimiteit langzaam maar gestadig Donaldson's pulserende drums, Reynolds' repeterende baslijn en in vele kleuren de grandioze Sean McVey-gitaren. 

In 'Mercury' waren McVays' mysterieuze vocals rond in nevels van repeterende synths. Een jazzy drumbreat  dringt zich op tussen de lyrics, komt ook een zachte bas invallen die fenomenaal aan het soleren gaat. Stuwende gitaar schrikt je op. Volgzaam onderga je het golvende geluid, in crescendo gaat het almaar hogerop. Daardoor aangestoken verlengt het meer duistere gitaarnummer 'Hours' al onmiddellijk de actie. 'Mercury' 's afsluitend geweld tranformeert zich in een heuse gejaagde punkrockopstart. Staan daar soms The Sex Pistols achter de deur? Door merg en been snijdt de riff, hij lanceert zich groots en neemt er drums en vocals langdurig mee op sleeptouw. Proberen even de synths wat stoom af te laten, tevergeefs. Eindigen doet de song even wild als ie was gestart.

Volgt dan het hemels psychedelische 'Interlude', het al te korte tussenstuk dat in al zijn akoestische eenvoud weer de gelukzalige sound van het vroege Pink Floyd oproept. Of dacht je eerder aan The Beatles in hun mystieke periode? Wat dan ook, dit is schitterend. 'Mammoth', of de luister van een ontzaglijke stonersong. McVey trekt met zijn mammoet op door witte sneeuwvlakten om zijn verleden achter zich te laten. De song heeft naast zijn vocals ook een hoofdrol voor Reynolds' pompende bas en verrast met de meeslepende gitaarsolo's als van een Gilmour of een ver in de seventies vingervlug freakende Alvin Lee. In de lange, verbijsterend mooie muzikale outro mag alles aanhouden tot aan hét finale kippenvelmoment, de door orgel gestutte samenzang die het geheel in stijl afrondt. 

"Het water stroomt naar binnen om me voort te dragen..." Het transcenderende 'Avalon' dat zo aan het album 'Acheron' refereert, introduceert zich helder en met traag galmende gitaarakkoorden. Weidsheid overheerst, het is de zoektocht naar Avalon. Tot uiteindelijk ook de machtige rockgitaarmuren zich erbij voegen en ze aangenaam warm en waardig het hele 'Regenerator'-huis vullen. Maar dan moet de epische uitbarsting 'Firmament' nog komen, negen minuten lang machtig slotstuk als van een afrollende progmusical. Ontspannend zacht en akoestisch snarenplukkend ingezongen, tot monumentaal solerende gitaren als uit verre Sabbath-Bloody-Sabbath-jaren het duister en diep grommend overnemen, met donderdrums en dreunbassen omgeven. King Buffalo reisde zo ver om de wolken wijd open te vinden en het landt, één geworden met de eeuwige blauwe hemel. Dit album en deze trilogie kan niet lyrischer, niet passend glorieuzer naar zijn einde toe worden geleid dan met dit magistraal topnummer!

King Buffalo is met al zijn unieke psychedelische verkenningen een ontzagwekkende band geworden die grenzeloze creativiteit altijd met perfect vakmanschap weet te combineren. Lijkt ook hier de soundtrack ogenschijnlijk ingewikkeld, toch schieten de veertig minuten van dit fenomenale eindstuk dankzij de geweldige productie evengoed als één verrukkelijk aangename roes voorbij. Het bingehearen van de hele trilogie met zijn achttien composities ineens is zelfs  niet echt een huzarenstuk meer, neen, het zijn twee hapklare uren vol prachtmuziek die als in een bloemlezing de muzikale ziel van zijn makers in al zijn diversiteit blootleggen. Zoals Sean McVey tijdens de making-of zelf beschouwde, drie hoofdstukken van hetzelfde verhaal, met alle kleuren van het palet, met gelijkaardige thema's, maar toch zo verschillend in geluiden en stijlen, met andere tonaliteiten, andere arrangementen, gaande van de meest intieme tot de meest agressieve. Sjonge sjonge, wat heeft dit overweldigende King Buffalo nog allemaal voor ons in petto? In alle geval, het schakelt en groeit tegenwoordig, om beleefd de lyrics uit het titelnummer te gebruiken... met de snelheid van het geluid.

Wat een lekkere plaat weer, iets meer psychedelische geluiden door de molen en gaan met die banaan.
Gaat hoog eindigen hier in de jaarlijst

….I rise from the withering night, new dawn brings the morning light…

Ja hoor… het is King Buffalo weer gelukt. De band heeft urenlang de oortjes weten te gijzelen. Moeiteloos. Meedogenloos. Tot in de vroege uurtjes.

En ik ben enthousiast. Maar ook enigszins verrast.

Hoewel Regenerator niet zo boos en opstandig klinkt als Buffalo 'nummertje een' van de trilogie The Burden of Restlessness / Acheron / Regenerator, staat deze nieuwe King Buffalo zonder enige twijfel weer als een huis. Een prestigieus huis. Bovendien voelt Buffalo ‘nummertje drie’ niet zo claustrofobisch oncomfortabel aan als Buffalo 'nummertje twee’. Want dit album is niet in een ijskoude grot in de nabijheid van glibberige rotspartijen en bij het geluid van stromend water opgenomen. Het langverwachte slotakkoord van de zelfbenoemde pandemie trilogie schuift liever even het antieke gordijn opzij in ruil voor een prachtig uitzicht op frisgroene heuvels en strakblauwe luchten en lijkt het trio uit Rochester de luisteraar meer ruimte te gunnen.

Het geluid blijft evenwel onmiskenbaar King Buffalo: poëtisch, melodieus, psychedelisch, bluesy, met heldere, subtiele gitaarsolo's of juist overdonderende, brute muren van geluid en als je goed luistert hoor je een paar onvervalste en eveneens nostalgische 'The Edge' momenten. Want wat er ook gebeurt, Sean luistert graag naar alle mogelijke soorten gitaristen.

En mocht je jezelf afvragen wanneer dat moment komt waarop de heren van King Buffalo uitgedokterd raken op die ogenschijnlijk simpele en aloude spacy synthesizerklanken, de gelikte gitaarsolo's, de dartelende bassen van ‘boy next door’ Dan Reynolds of de bonkende beats van wildebeest Scott Donaldson? Nou, dat moment komt niet. Na elk album, na elke track, na elke noot komt er wel een ander smaakvol hoofdstuk. Zoals bijvoorbeeld een minder stoïcijns klinkende Sean McVay.

Inderdaad, Sean's aanwezigheid valt mij nog het meest op. Niet vanwege dat mooie gitaarspel of voor mijn part zijn woeste krullenbol (ja… hij heeft wel wat van Frank Zappa weg) maar door het heugelijke feit dat Sean weer kwieker zingt. Gevarieerder. Gevoeliger. En dáár had ik stiekem op gehoopt. Alsof hij recentelijk naar een van zijn oude demo's heeft geluisterd. Alleen al daarom vind ik de liedjes Interlude, Avalon en Firmament zo verschrikkelijk mooi.

En waar ik in het begin heel even moest slikken bij het beluisteren van ‘vreemde eend in de bijt’ Mercury past dit kittige nummer nu perfect in het geheel. Dankzij Dan’s dartelende bassen natuurlijk. Wat een avontuur!

Lekker afwisselend ook, want bij Hours, Mammoth (dé oorwurm van deze plaat) en titelsong Regenerator blijven de rode dansschoentjes zeker niet gespaard! Het gaat zelfs van 'kwaad tot erger' aangezien deze dame de godganse dag 'gezellig' mee loopt te blèren!

…My father was a faceless man… leaving me a nameless man… marching through meadows dressed in white…

(Jeminee, nu kan ik toch bijna wéér niet wachten op de volgende King Buffalo.)

Weet je wat? Ik zet 'm gewoon nog een keer op. En al die andere King Buffalo’s er achteraan.

…

Ik kan me goed vinden in de lyrische uiteenzettingen van erwinz, henrie9 en Alicia hierboven.

Verbluffend hoe verslavend King Buffalo haar ogenschijnlijk wat monotone, niet overdreven complexe (referentiekader progmetal) muziek maakt, iedere beluistering zorgt weer voor een dikke glimlach en behoefte naar nog meer...

Geweldige afsluiter van de trilogie; voor mij persoonlijk beter dan Acheron, maar ik denk toch dat The Burden of Restlessness het nog nipt wint alhoewel het "ontdekkingseffect", zoals hierboven ook al benoemd, hier mogelijk een rol speelt.

Ik houd het nog even op 4*, maar hij staat dit weekend weer op de luisterlijst, dus...

Man man man, je wordt er gelijk helemaal ingezogen met Regenerator. Wat een plaat!

Yep! Zelf heb ik niet "het ontdekkingseffect" bij The Burden of Restlessness liggen, maar bij Orion en Longing to Be the Mountain. Vandaar wellicht nu toch een lichte voorkeur voor deze. Maar het is een grandioze drieluik. Hep zowat de hele week opgestaan.

Voor mij persoonlijk staat 'Regenerator', als je moet kiezen, eveneens op het hoogste schavotje. Ik laat hem daar nu nog wat 'rijpen', tot ik hem straks misschien ook nog de volle 'vijf' geef. 

Hij "rijpt" bij mij ook behoorlijk na een nieuwe luisterbeurt vanmiddag moet ik zeggen...

Niet weggeblazen.

Hier ook weer eens een poging gewaagt en wederom geen klik tussen mij en King Buffalo. Ik vind het allemaal maar een beetje suf klinken, kan helaas niet mee in de hosanna-stemming hier.

Met het vorige album Acheron kwam ik zeer zeker wel in een hosanna-stemming, maar met deze heb ik veel minder...