Sunset Rubdown - Random Spirit Lover (2007)

(Ik, Modernvideo, heeft zn account verwijderd... )

20 april in patronaat haarlem !!
http://www.sunsetrubdown.net/index.php

Leuke, soms erg geschifte, plaat. De creativiteit spat uit en het verveeld nooit.
Maar da's voor het muzikale en het geluid. De nummers, ik weet niet. Niet erg catchy. Da's op zich niet erg maar ... enfin, ik kan het niet onder woorden brengen. Het heeft gewoon nog een paar beurtjes nodig om te laten binnendringen. Dat verdient het zeker want Sunset Rubdown heeft met dit album mijn nieuwsgierigheid gewekt!

voor nu een 3*

Doet me soms een beetje denken aan Zappa. Gek, druk en eclectisch.

En Stallion doet me denken aan Roxy Music.

Heerlijke over the top indie kitch lekkerheid. Op naar Dragonslayer. Die titel alleen al

The Mending of the Gown! wat een ongelofelijk fantastisch nummer.

And the paddle go up, and the paddle go down!
And the paddle go up, and the paddle go down!

Belachelijk dat deze plaat 0.4* lager staat dan Dragonslayer...

Wat een baggergemiddelde inderdaad . Merkwaardige stemhistorie ook. Terwijl ik deze misschien wel een streepje beter vind dan Dragonslayer.

Ik vind dit album toch stukken minder dan de opvolger. The Mending of the Gown is misschien wel het beste nummer van deze band, maar de andere nummer weten me vooralsnog niet te overtuigen. Enorm creatief, en veel leuke ideeën, maar écht sterke nummers blijven uit.

Sorry McSavah en Omsk...

Vorig jaar begonnen met Dragonslayer en was meteen verkocht, deze kon me toen nog niet echt bekoren. Afgelopen maand een tweede kans gegeven en kan nu niet meer zonder en vind hem misschien wel interessanter als Dragonslayer.

Oh oh oh, wat is The Mending of the Gown toch verschrikkelijk goed. Het schiet werkelijk waar van links naar rechts en ik snap nog steeds niets van de tekst, maar wát een fantastisch nummer.

Dat nummer is a little less simple to decipher inderdaad Maar ik ga ooit nog wel een poging doen hier. Het hele album moet geloof ik een soort toneelstuk voorstellen. Stage left, Enter Maggie!

Zo, veel meer geëxperimenteer gaan we niet krijgen. De vreemdste instrumenten en melodietjes komen voorbij en het bevalt zeer goed. En een uiteindelijk beoordeling vergt nog wel wat meer uurtjes met deze plaat

Zou het dan toch waar zijn? Zou Spencer Krug werkelijk de beste songwriter van zijn generatie zijn? Ik begin er alleszins in te geloven, want met elke nieuwe plaat die ik van de beste man beluister, overtreft hij mijn stoutste dromen. Dit is briljant gewoon... het heeft lang geduurd vooraleer ik deze volledig doorgrond had, maar het heeft alleszins geloond.

Dit album bevat evenveel ideeën als de hele discografieën van andere goede bands.. het is werkelijk fenomenaal hoe hij van het ene op het andere idee springt vooraleer de verveling ook maar de kans krijgt om te dénken dat ze kan toeslaan. Dat zorgt er enerzijds voor dat het een bijzonder harde noot is om te kraken, Krug is amper bij te houden op dit album, anderzijds blijkt het de formule voor één van de beste platen in de moderne muziek.

Fenomenaal...

Fijn om een nieuwe Spencer Krug-adept te zien, welkom.

Fantastische plaat. Het schiet van links naar rechts, mooie stukjes songwriting maar evengoed een frisse vleug Xiu Xiu en Frank Zappa her en der. Het openingsnummer blijft mijn favoriet. Wát een godsgruwelijk goed nummer.

Zowel Kaputt van Destroyer als deze Sunset Rubdown leren kennen via de top tien van Omsk en mijn dank is groot. Deze plaat is weet nauwelijks zijn eigen tomeloze energie te kunnen temperen op een aantal nummers aan het begin en het einde van de plaat. De teksten zijn heel speciaal, mystiek eigenlijk. Het midden van de plaat is wat minder uitbundig, wat meer introspectief, en enkel daar zijn de nummers niet steeds van dezelfde enorm hoge kwaliteit. Stallion, hoewel er veel goede momenten in zitten kan zijn lengte niet rechtvaardigen, Winged/wicked things zal wellicht nog moeten groeien, en Colt stands Up raakt mij ook niet direct (doet mij trouwens zeer hard denken aan die andere canadese band Phideaux). Mijn absolute hoogtepunten zijn Magic Vs. Midas en The Taming of the Hands. Het is zo'n album dat een lach op uw gezicht tovert. Een heel avontuur is het, zo'n album als Random Spirit Lover van een band die duidelijk echt een gigantische creatiedrang voelde.

Cause you're the one who's riding around on a leopard ba-da-dum
You're the one who's throwing dead birds in the air

Heerlijk.