Sunset Rubdown - Random Spirit Lover (2007)

Spencer Krug, de man achter Sunset Rubdown, is langzaam maar zeker 1 van mijn favoriete artiesten aan het worden. Het album van Wolf Parade vind ik al tijden geweldig, maar de laatste tijd is het nog wat meer gestegen in mijn gading en zelfs mijn top 10 binnengedrongen.

Maar ook met Sunset Rubdown, dat ooit begon als side-project maar steeds meer op zichzelf begint te staan, laat Spencer goed zien waar hij toe in staat is. Shut Up I Am Dreaming is een van de beste platen van 2006, met een aantal zeer sterkte nummers. Het miste alleen wat eenheid. En laat dat nou net verholpen zijn op dit ijzersterke vervolg.

Sunset Rubdown klinkt eigenlijk als een net wat experimentelere en vagere versie van Wolf Parade. Dit geld ook voor de productie die een stuk minder 'clear' is dan op Apologies for the Queen Mary. Dit alles maakt SR wellicht een wat bittere pil om te slikken bij een eerste luisterbeurt. Maar na een aantal luisterbeurten komen de geheimen beetje bij beetje door de ruwe productielaag naar boven. De progressie met het vorige album zit hem naast de eenheid van het album ook in een iets uitgebreidere instrumentatie, en kleine details en frivoliteiten in de nummers, die bij vlagen zelfs aan Sufjan Stevens doen denken.

Hoogtepunten zijn moeilijk aan te wijzen, aangezien het 1 sterk geheel is, maar het subtiele en tegelijkertijd toch catchy For the Pier, gevolgd door het bijna epische The Taming of the Hands is toch wel erg memorabel.

Met de progressie die Spencer Krug op dit moment doormaakt, en met in het achterhoofd ook het interessante uitstapje van Dan Boeckner met Handsome Furs, moet het tweede Wolf Parade album wel heel goed worden. Ik kan er in ieder geval niet op wachten. Gelukkig zal Random Spirit Lover me tot die tijd wel zoet houden.

In deze plaat moet ik me echt vastbijten. De overdaad aan ideeën maakt dit geen makkelijk te behappen plaat. maar doorbijten loont. Wolf Parade is in vergelijking met dit (je ontkomt niet aan de vergelijking) veel kaler. Na ettelijke luisterbeurten openbaren zich prachtige nummers. Vooral Mending of the Gown, For the Pier en The Taming of the Hands That Came Back To Life vind ik toppers!

Zozo, nu al drie keer 5*.

Op het eerste gehoor vind ik hem ook moeilijker om te luisteren dan zijn voorganger en zeker als Wolf Parade. Ik ben nog niet heel enthousiast. Maar dat kan vast nog komen, gezien de reacties hierboven.

En hier nog een vierde 5*.

Voor mij de CD van het jaar tot nu toe, terwijl ik er niet eens zo gek veel van verwachtte. Random Spirit Lover heeft een volle en intense sound en is toch erg subtiel en melancholisch.Haast elk moment is memorabel, en dat heb ik nog niet gehad bij een CD uit 2007.

schitterende cd die me steeds beter ligt.. heeft wat luisterbeurten nodig gehad, maar staat tegenwoordig eigenlijk wel elke dag minstens 1x aan.

4* for the moment.

blijft maar beter worden, eigenlijk luister ik weinig anders dan deze cd op het moment. Gaat naar 4.5*

Ik zag 'm een tijdje terug voor zes euro in een tweedehandse CD's-winkel liggen . Welke doofstommerik heeft hem daarheen gebracht? Hoe dan ook, dankzij die persoon heb ik hem nu in mijn collectie, en ik vind hem nog steeds geweldig. Het opensnummer is ook zo heerlijk intens . Hij is stiekempjes maar zeker mijn top 10 binnengeslopen.

Briljante plaat.

op naar de 5, eigenlijk kan ik de cd geen andere score geven. En een top 10 plek mag dan ook niet ontbreken, ondanks dat de cd nog zo recent is..

niet slecht, maar érg goed naar arcade fire geluisterd hoor! Iets te goed.... 3*

Ik vind dat ze wel hun eigen ding doen. Deze muziek is ook wat minder toegankelijk dan Arcade Fire.

Arcade Fire staat ook niet tussen 'Vergelijkbare artiesten' op de artiestenpagina.

niet naar gekeken, maar ik vind toch veel gelijkenissen hoor!

Dit is een magisch soort experimentele rock, met een aanstekelijkheid en een onderhuidse melancholie die volledig los staat van de trappenhuisviolisten van Arcade Fire. Random Spirit Lover geeft het gevoel alsof je door een professionele coureur achterop een motor met volle snelheid door een bocht wordt geslingerd: je weet dat je je begeeft op het randje van wat 'goed' is, en daarom is het supergoed.

prachtplaat! 5!

@ timhardt: dat de Montreal-scene elkaar beinvloedt lijkt me niet meer dan waarschijnlijk. Bovendien is Wolf Parade (ander project van Spencer Krug) ontstaan als support-act van Arcade Fire. En dan nog, wat deert het dat je op Arcade Fire lijkt, ik zie het probleem niet. Sunset Rubdown is sowieso speelsere en vrolijkere muziek dan Arcade Fire. Ik hoor de gelijkenissen ook wel, maar identiek is het absoluut niet.

niets mis mee natuurlijk, ik ben gewoon erg selectief geworden: als het me niet dadelijk als uniek overkomt en me zo dus overrompeld, is het wel aardig, maar het aan mijn verzameling toevoegen, doe ik niet meer.

Dit klinkt als Wolf Parade, maar dan anders.. heel cool!

Toen dit album uitkwam vond ik het echt vreselijke muziek: muzkaal gezien veel te druk en die hectische zang. Al met al geen touw aan vast te knopen.
Maar naarmate ik het meer luisterde, kwam er meer herkenning in de nummers, langzamerhand zong ik ze stiekem mee en kreeg ik de nummers in de gaten; ik kon ze bijhouden.
Misschien is dat wel het magische aan deze cd, als je het bijhoudt, is alles eigenlijk zo logisch en mooi. Al die overgangetjes en solotjes die erin verweven zijn, zijn eigenlijk zo mooi.
nu luister ik deze cd met gemak 5 keer achter elkaar. Elke keer hoor ik weer iets nieuws. Voor mij is deze cd een dikke 5* waard.

En je hebt hem nu zelfs op één zie ik .
Ik stuurde The Mending Of The Gown pas door naar een vriend en kreeg één woord terug als commentaar: chaos. Ik zelf heb nooit echt dat probleem gehad, ik vond deze CD al zowat vanaf de eerste luisterbeurt geweldig, doch het is wel zo dat als je hem vaker luistert je steeds meer kleine en grote muzikale hoogtepunten ontdekt.

Neem het 'he wrote a book about'-gedeelte in het (sowieso geweldige) openingsnummer, neem het einde van het tweede nummer, het einde van het derde nummer, de overgang van nummer 8 naar nummer negen. Zeer goede staaltjes muziek.

En om er nog een momentje uit te pikken: wat vinden we van het nummer Colt Stands Up, Grows Horns? Dat is het nummer dat me echt van de sokken blies, de stuipen op het lijf joeg en me deed afvragen of praten over muziek nog relevant is als je zóiets kan maken. Men mag het voor mijn part evengoed een hondsirritant nummer vinden, maar dan moet je tegelijk toegevn dat Sunset Rubdown een band is die zich weet te onderscheiden. Wat een bizar spookachtig volledig op zichzelf staand nummer is dat.

Ik begon mijn schrijfsel met een quote van Omsk, maar besluit dan gelijk maar het hele album te beschrijven (in mijn ogen)

Het album zelf: er zijn veel gelijkenissen in de nummers: veel onderwerpen komen vaker voor (acteurs, leeftijd, religie, huwelijk etc.) en veel personen wordt vaker naar terug gerefereerd. Het album uitpluizen is erg moeilijk, het zit vol met poëtische geschreven meningen, waar Spencer Krug zelf een gelijkenis heeft bedacht tussen het geschreven woord en de letterlijke betekenis.
Betekenis geven aan de nummers is dus erg moeilijk, maar dat maakt het niet minder leuk om er over te discussieren.
Ik besloot vandaag maar de nummers te beschrijven en dan mijn mening erover te geven. Soms staat er mijn betekenis bij, soms niet.

1."The Mending of the Gown": Naar mijn mening kan je gewoon een cd niet beter openen dan met dit nummer. Ik heb nog nooit zoveel mooie momenten voorbij zien komen in 1 nummer ( na "Pink Floyd's" "Echoes", maar die had er 23:32 minuut voor nodig). Ik geloofde niet dat ze dit nummer live konden doen, maar ik had het niet meer fout kunnen hebben, Explosief is een mooi woord voor dit nummer. Het nummer gaat naar mijn mening over 2 mensen die verschrikkelijk "nep" zijn: Maggie & Sam. Er wordt volop gerefereerd naar de 100 naties waar die bijhoort (overloper).
waarna ze het afsluiten met

het is een moeilijk te begrijpen nummer, maar god, wat is het toch geweldig om hier een beetje op weg te zweven(net als op de rest van het album).


2."Magic vs midas": De hektiek zakt naar een moment van rust. Midas .. de man die alles in goud veranderde en op een gegeven moment zijn eigen kind in goud veranderde, Magic de truuck die niemand weet. Volgens mij is het een verhaal van de ik-persoon die iemand anders geweldig vind. Die persoon doet alles goed, de ik-persoon doet alles slecht. Het blijft gissen met "Sunset Rubdown", wat een extra stukje magie aan dit album geeft.

3. "Up you leopard (..)" : Hoe we vast zitten in de dagelijkse sleur van het leven, hoe we vast zitten aan regels die andere(rijke/machthebbende) mensen voor je gemaakt hebben. Op 1:59 begint het, alles wordt zo mooi :


4. "The Courtesan Has Sung": Het absolute denkwerk en het experiment met canon-zingen. Op een gegeven moment (1:41) komt de gitaar in, wat alles even versterkt. Grappig is deze zin die het hele nummer door voorkomt:

De teksten kan ik niet echt plaatsen, ik verbeeld me meestal een kamer met wat artiesten waar heel wat afgezeurd wordt.

5. "Winged/Wicked things": Mijn favoriete nummer op dit album. Vooral de geniale gitaarpartij in dit nummer en het geniale stuk op 2:36 waar zoveel passie en genialiteit in zit. Wie dit heeft verzonnen heeft muzikaal al een meesterwerk geleverd, en dan die aparte teksten. Ergens las ik dat het over religie zal gaan, waar ik me erg in kan vinden in sommige passages :

Geweldig, maar ook zo zwartgallig.

6. "Colt Stands Up, Grows Horns": Het nummer waar omsk het over had (waar voor mij dit ellelange verhaal mee begon) gaat over een idool, een persoon die iemand na wil doen. tekstueel is dit niet een moeilijk nummer, maar muzikaal!! vanaf 2:50 brengt het je in extase, een verwarring, een dwarreling door het wereldje wat je net bent binnengestapt:

7. "Stallion" : Een verhaal over een man (die geen jongen meer is (stallion = hengst) het verhaal over een iemand die niet meer kan worden wat hij altijd al wou, en dit "van zijn lijstje schrapt". Op 2:39 komt de overgang, die me elke keer weer verbaast. De rust.. de rust die vastgehouden wordt tot 3:55 en overgaat in een zee van geluid. rusteloos gaat het voorbij tot de hektiek komt op 4:37. De persoon heeft vrede met dat hij zijn doel niet haalt, maar wat nu ? opgezadelt met de tijd dringt.

8. "For the Pier(..)": Dit nummer zie ik het liefst altijd hand in hand met The taming of the hands. Deze 2 nummers achter elkaar zijn perfectionistisch. betekenis aan dit nummer durf ik niet te geven. Iemand heeft iets (een wapen?) die zich openbaart aan mensen in het licht. Ik houdt het maar bij het simpele : een moordenaar die alleen als vijand word gezien in het licht, dan zien ze zijn "wapen".
Bid maar naar het licht dat je hem niet tegen zult komen.


9. "Taming of the hands": God allemachtig dit nummer is zo mooi, onbeschrijfelijk. Eerst de drums, je voelt het al: er komt heel wat aan, en dan: de zang op 0:39 is zo klagelijk en tegelijk zo gelukzalig (waar die gitaar +keys ook wel aan bijdraagt). Dit nummer heeft net als For the Pier (..) voor mij meer een muzikale betekenis dan een tekstuele betekenis. Deze zinnen schieten er wel uit :

Zo mooi, het past precies in het hele deuntje. Het nummer schiet van je linkeroor naar je rechter en brengt hetgeen ertussenin op hol. Op 4:30 dan die geweldige gitaarsolo (zoveel distortion is geweldig!) te mooi om waar te zijn, alsof je het droomt.

10. "Setting vs Rising" :
De rust na Taming of the Hands. Misschien is dit wel mijn uitleg voor dit nummer: "Je oogst wat je zaait", dit houd ik dit nummer in mijn gedachten. Op 1:42 weer een mooi piano partijtje, met die heerlijke rust, waarin ik me weer besef hoe mooi stilte kan zijn.

11. "Trumpet, Trumpet, Toot! Toot!" : dit nummer begon bij mij pas te lopen sinds "Trumpet, Trumpet, Toot! Two" of "You go on ahead".
Veel geexperimenteer 1:27 en op 3:15 wat voor mij ook gelijk het mooiste stukje van het nummer bestempeld. Het nummer bouwt zich constant op en eindigt in een enorme georganiseerde chaos die de complete frustratie van wel 10 bands kan uiten.
Volgens mij gaat het nummer over een artiest die in hun ogen niet zo goed is dat hij net zo goed "zn eigen trompet weg kan gooien". Het blijft natuurlijk gissen, maar je kan hier zulke leuke discussies over houden.

12. "Child-Heart Losers": een samenvatting van dit album? Kinderen en het opgroeien("There's a child heart in the child
Living wild"), andermans meningen("And you were pretty before you knew"), het vinden van je uiteindelijk levensdoelen("All a diamond is is good timing") MAAR zie het allemaal niet te somber in ("Why so many many many many many violins?") het komt vanzelf ("Fire makes it go")

Eindelijk klaar, een goede drie kwartier werk. Hobbywerk ? ja best wel!
Zeg het als je een andere mening hebt!!

5*

Wow, dat is nog eens een review waar werk in gestoken is. Mooi .

een nieuw album staat gepland voor dit jaar (2009) veel verwachtingen ? nóg beter dan dit album ?

Mijn verwachtingen zijn torenhoog. RSL is uitgegroeid tot mijn favoriete album ooit, en de nieuwe nummers die ik heb gehoord (Silver Moons, Idiot Heart, You Go On Ahead, Black Swan, Buffalo, Dragon) zijn tot nu toe allemaal van het niveau van dit album, zo niet beter.

Voor zover ik weet is het nog niet bekend wanneer dit nieuwe album uitkomt, maar ik sta echt al maanden te trappelen

ik denk dat we wel tot eind dit jaar kunnen wachten (als het album dit jaar komt).
Er zijn wat live opnamens van nieuwe nummers. .. maar ik weet nog niet echt wat ik ervan moet denken. "Trumpet trumpet toot two"/"you go on ahead" vond ik live weer minder mooi dan de voor mij geniale versie in "the black cab".
Mijn verwachtingen zijn daarentegen wel weer enorm hoog, aangezien er een stijgende lijn is van ep-album-album.

driewerf

woew een bevestiging voor dit jaar:
zomer 2009 als alles goed loopt.

http://stereogum.com/archives/progress-report/progress-report-spencer-krug_047841.html#moreijn

Ik ben ook wel benieuwd naar die EP met marimba's en het Swan Lake album, het word weer een mooi jaar zo te horen

marimba's klinken bij tom waits altijd erg goed.
Ik heb het nog niet gehoord wat Spencer Krug ermee wil gaan doen, dus kan er nog niks over zeggen.

Die van Frog Eyes heb ik idd ook een hoop verwachtingen voor.. hoewel de eerste mij niet echt wist te boeien, hoop ik voor de nieuwe toch weer het beste: het blijven toch 3 van mijn favoriete artiesten.
Ik heb zo'n gevoel dat het nieuwe sunset rubdown album "anders" gaat klinken dan de vorige, en daarbij denk ik vooral aan luider en drukker. Of dit ten goede komt weet ik niet, ik kon altijd dat rustige wel enorm waarderen in de sunset rubdown platen.

The mending of the gown