Crowded House - Recurring Dream (1996)

Robert ten Brink is de reden dat ik deze cd ooit ben gaan luisteren. In het muzikale praatprogramma ‘Wintertijd’ van beroepskrullenbol Harry de Winter gaf hij hoog op van Crowded House. Robert dacht dat zij de nieuwe Beatles zouden worden, iets dat volgens hem toch niet gelukt is. De opmerking van Ten Brink was natuurlijk een beetje onzin, want er zal nooit een band komen die de nieuwe Beatles zullen worden. Toch zorgde die opmerking ervoor dat ik op het internet ging kijken naar albums van Crowded House. Uiteindelijk koos ik voor een Best Of als eerste kennismaking met de band.

Wat opvalt is dat deze Best Of ook echt bes tof(haha!) is, alle 19 nummers zijn van grote klasse. Zoals Lukas al zei is het bijna niet te merken dat dit een Best Of album is, de 19 tracks vormen toch één groot geheel. Toch zijn er zeker wel uitschieters te vinden in dit grote geheel. Een nummer als ‘Weather With You’ is gewoonweg niet kapot te draaien, zelfs niet door het perfide Sky Radio. Ook de andere superhit die nog steeds veel wordt gedraaid op de zaaddodende radio stations in de wereld, ‘Don’t Dream It’s Over’, straalt nog steeds een bepaalde frisheid uit waardoor het waarschijnlijk nooit gaat vervelen. Ook prachtige ballads(ja mensen, er zijn ook mooie ballads!) als ‘Four Seasons In One Day’ en ‘Into Temptation’ zijn nummers die er uitspringen in het oeuvre van de band.

Crowded House wordt vaak gezien als rustige luistermuziek en dat is het ook. Enkel ‘Locked Out’ zou je kunnen bestempelen als rock. Is dat erg? Nee hoor, er is niets mis met luistermuziek, zolang het maar goed in elkaar zit en er genoeg te beleven valt. Neil Finn is een begenadigd liedjesschrijver en dus weet hij mijn aandacht de volle 1 uur 10 minuten en 10 seconden te trekken. Elk nummer heeft een prachtige melodie en hangt aan elkaar van pure schoonheid.

Toch raar dat ik eigenlijk nooit de reguliere albums ben gaan luisteren. Misschien toch maar eens doen. Voor nu: 4,5* voor 19 perfecte popliedjes.

Aardige verzamelaar, maar zoals altijd mis je natuurlijk wel enkele songs. Waar is bijvoorbeeld Chocolate Cake? Afgezien daarvan biedt dit negentien songs tellende album wel een degelijk overzicht van de carrière van deze australische band. Mooie liedjes, met het prachtige Private Universe als persoonlijke favoriet.