Crimson Glory - Crimson Glory (1986)

Ik weet nog tot op de dag van vandaag waar én wanneer ik dit debuutalbum van dit Amerikaans gezelschap in huis heb gehaald. Na lyrische lofbetuigingen in de Aardschok in een ondergemediatiseerde wereld – niet vergeten, ouwe Sir Spamalot had nog geen internet en dergelijke bazaar – ging ik bijna blind af op de reviews van Metal Mike en consoorten in het huisblad van de Laaglandse Metalhead.
Yep, wat werd er indertijd gelachen met dat geheimzinnig gedoe van hun identiteit en die stomme zilveren maskers, maar met de muziek werd er zeker niet gelachen, makkers! Dit is metal van halverwege de jaren tachtig, toen de bloedarmoede al de kop opstak, pur sang, grand cru, topkwaliteit. Het bevat de voor mij nodige afwisseling tussen snelle en tragere nummers, met muzikaal vakmanschap van de vijf hier aanwezig gemaskerde heren.
In een vorig bericht heb ik het “plakkaat “ Queensrÿche op EPO gebruikt. Deze laatsten kwamen uit met Rage For Order, een eerste stijlbreuk en één van de vele stijlbreuken. Crimson Glory was een welgekomen en aardig alternatief voor de aanvankelijk verbijsterde Queensrÿche fan. Dit is een geweldig debuutalbum en toch, je moet een beetje wennen aan, onder andere de zang en het ietwat softe geluid. Op een bootleg die ik heb, klinkt dit hemelsvet! Met hun opvolger Transcendence overtroffen ze dit geweldig memorabilium, een prestatie op zich en een grote pluim op hun gemaskerde hoed.
Gadverdamme, de nostalgicus in mij brult: “Zo maken ze niet meer”. Neh, ze maken ze toch maar je moet ze een beetje zoeken en kunnen vinden tussen het huidige overaanbod in een overgemediatiseerde wereld. Slotsom, parelke van een album van in de tijd toen we nog de tijd konden nemen om een album te degusteren, te verslinden en nadien moe en weltevreden op de welgevormde buik te kunnen kloppen, nagenietend van een geweldig smakende maaltijd. Mijn Frankie-Vercauteren-voorzet, aan u om dit geblinddoekt binnen te shotten! Laatste nummer, Lost Reflection, prachtig slotakkoord.