a-ha - True North (2022)

Dit is toch echt wel een hele mooie zet geweest van a-ha. Een snel opnameproces, een film erbij en mooie deluxe lp-uitgave, om maar een paar aspecten te noemen. Het levert een album op dat weliswaar twee gezichten heeft (want 6 songs geschreven door Magne Furuholmen en 6 door Pål Waaktaar-Savoy), maar wel als een geheel klinkt. Niet alles is even interessant, de nummers van Furuholmen zijn soms wat eenvoudig van snit in vergelijking met de interessantere akkoorden van Waaktaar-Savoy. Zijn 6 nummers vormen wat mij betreft de hoogtepunten, met Hunter in the Hills, Make Me Understand en het prachtige Oh My Word voorop. Deels klassiek a-ha, deels nieuwe wegen (a-ha klonk nog nooit zo jazzy), samengebonden door een orkest en de wil om een mooie zwanenzang (?) te maken. De tijd zal het leren, maar dit album is na de MTV Unplugged plaat een prachtige aanvulling op bijna 40 jaar a-ha.

Dat het achter de schermen behoorlijk kan knetteren wisten we al dankzij de veelbesproken docu en de interviews van de laatste periode. Vooral Magne en Pal kunnen elkaar niet luchten of zien. Een nieuwe plaat lag daardoor ook niet in de planning maar door corona en het daardoor wegvallen van alle activiteiten verscheen deze toch ineens in de agenda. Het compromis werd dat Morten vooral moest zingen en mooi zijn en dat het aantal nummers op de plaat keurig door twee werd gedeeld. De ene schreef de ene helft en de ander de andere.

Dat kan een hele spannende plaat opleveren maar dat deed het niet, sterker nog het werd een zouteloze kabbel de kabbel plaat. Voor mij denk zelfs hun matigste worp in hun verder rijke oeuvre.