Lloyd Banks - The Course of the Inevitable 2 (2022)

Dit is een geweldig vervolg op het eerste deel.

Wederom laat Lloyd Banks horen wat hij in zijn mars heeft. Na een hiaat van enkele jaren is hij sinds vorig jaar weer terug van weggeweest en is deze artiest snel gegroeid naar één van mijn huidige meest beluisterde artiesten. Uiteraard hou ik van zijn G-Unit-periode (met name The Hunger for More) maar deze tweede adem van zijn carrière dat naar mijn inziens (of toch voor mij persoonlijk) met de mixtape F.N.O. begon kan ik zelfs nog beter appreciëren dan de meer commerciële "super"-gangsta rap dat toentertijd gedomineerd werd door de crew van G-Unit/Shady/Aftermath waar deze man deel van uit maakte. The Course of the Inevitable vorig jaar was een cumulatie van zijn mixtape-catalogus waar Banks liet horen aan de wereld hoe begenadigd hij is op de mic, kiest meer ingetogen producties en heeft nog bitter weinig te maken met commerciële rapmuziek. Lloyd Banks is nu een underground New York-spitter dat perfect in het straatje van Griselda et cetera past. Zijn vierde studioalbum was mijn favoriete album van 2021 en ik beluister het nog steeds ontzettend veel.

Waar we tussen zijn laatste mixtape (Halloween Havoc 3) en zijn vierde album wel 5 jaar hebben moeten wachten krijgen we zijn vijfde studioalbum al meteen een jaar na zijn comeback! Net zoals haar voorganger kan ik The Course of the Inevitable 2 maar moeilijk opzij leggen. Ik kan me wel voorstellen dat zijn stem tegensteekt bij een hoop mensen maar ikzelf ben groot liefhebber van zijn zachte en rustgevende stem. Dit in combinatie met zijn raptechniek en zijn schrijftalenten zijn ideale ingrediënten om als resultaat een top-MC te bekomen. Over het algemeen zijn de producties ook weer geweldig en ze complimenteren de gastheer naar behoren. Het album van vorig jaar is naar mijn inziens iets strakker en consequenter geproduceerd maar dat doet weinig af van de kwaliteit van deze LP.

Van de gastartiesten had ik misschien net iets meer verwacht, al ligt dat eerder aan mijn verwachtingen. Menace met Conway nadert, zoals in een eerder bericht aangehaald, bijna de perfectie en vind ik de beste collaboratie op deze plaat. De duistere en vuile productie is exact wat je wil als je deze twee rappers ziet staan in een tracklist.
Benny levert op Living Proof ook een geweldige gastbijdrage af maar de samenwerking is niet van het niveau van Formaldehyde vorig jaar (om over Bullet Club nog maar te zwijgen). Jadakiss is voor mij de teleurstelling van dit project maar dat heeft volledig met mijn eigen verwachtingen te maken. Power Steering is goed, beide MC's doen het ook goed maar als ik Jadakiss op een album van een (NY-)spitter zie staan wil ik een grauwe en vuile beat in de aard van Sunday School (Benny the Butcher). Als Jadakiss ooit besluit een album af te leveren met enkel zo'n producties maakt het kans om album van het jaar te worden.
Tony Yayo doet het ook prima en het is voornamelijk heerlijk nostalgisch om deze twee heren weer samen te horen, als überfan van de G-Unit/Shady/Aftermath-periode heb ik weinig aan te merken op Don't Switch.
De plaatsing van de gastbijdrages zijn allemaal wel heel voorspelbaar en saai, ze doen allen steeds de tweede strofe... Banks doet de overige twee strofes en het refrein. Niet dat dit af doet van de kwaliteit uiteraard maar vond het wat braaf en veilig.

Eind vorig jaar kwam de mededeling dat Lloyd Banks, Vado en Dave East samengekomen zijn om de "super"groep The Council te vormen, voor dat opkomende debuutalbum begin ik toch meer en meer mijn twijfels te krijgen. Respect the Jux op het meest recente project van Vado vond ik super maar na Traffic op dit album vrees ik echter dat Lloyd Banks dat groepsalbum zelfstandig zal moeten rechthouden. Vado en Dave East (met name de eerstgenoemde) zijn jammer genoeg gewoon niet echt interessante rappers.

The Course of the Inevitable 2 moet nét iets onder doen voor haar voorganger maar desalniettemin geniet ik ook van dit album met volle teugen en staat het bijna fulltime op. Pusha T stoot hij zoals verwacht niet van de troon (dit is ook een totaal ander type album) maar ik zal er niet van staan te kijken dat dit (hoog) in mijn eindejaarlijstje komt te staan.
Op een bepaalde manier lijkt dit ook de échte terugkeer van Lloyd Banks aangezien hij zelf heel voorzichtig terug in de media komt. Zo heeft hij een eerste (audiovisueel-)interview in jaren achter de rug (op de podcast van Joe Budden) en heeft hij zelfs een videoclip (voor Dead Roses) uitgebracht ter promotie van dit project. Hopelijk zet hij deze trend voort en komen meer mensen in aanraking met de muziek van deze meer volwassen Lloyd Banks!

Dikke 4*!

weer een top album van banks.
ik vindt het beter dan zn vorige album.
en de sound is grimey en east coast boom bap.
en de stijl past goed bij banks flow .
de teksten zijn goed en mooie wordplay.
en de nummers met conway en benny vindt ik het hardst.
hopelijk komt banks op de griselda platen.
zijn stijl past er wel bij cijfer 4.5