Queensrÿche - Digital Noise Alliance (2022)

Het gemiddelde is hier toch vrij hoog? Ik zie het probleem niet zo. Mijn mening heeft trouwens weinig met nostalgie van doen. Als ik de recente Geoff Tate wil horen dan luister ik liever naar Sweet Oblivion feat. Geoff Tate. Zeg nou zelf, Lost in Sorrow had toch zo op een album van SO feat FT kunnen staan? Zelf vind ik dat lachwekkend. Dezelfde drive, dezelfde zanglijnen etc.

Dat hoor ik ook allemaal wel. En dat bedoel ik ook allemaal niet. Los van het feit dat ik het wel op een coverband vind lijken. Het is een beetje 'clubbish' geworden allemaal. En argumenten als het is niet meer hetzelfde zonder Chris DeGarmo en Geoff Tate blief ik ook niet. Want die chemie was gewoon uitgewerkt.

Waar het mij om gaat, is dat de band zelf hun eigen huidige periode niet omarmt tijdens hun optredens. En waarom doet ze dat niet? Een avondje Queensrÿche bestaat gewoon uit nog een keer En Force, Eyes Of A Stranger en Queen Of The Reich. Een heel enkel nummertje van na 2013 daargelaten.

Ik wil ook wel eens horen hoe de nieuwe nummers klinken zonder dat ze kapotgeproduceerd en gedubbed zijn. Want dat blijf ik jammer vinden aan de plaat. Het is allemaal vrij aardig maar het sprankelt helemaal nergens. En mijns insziens ligt dat aan de knoppendraaierij.

Heb ze alleen maar op festivals gezien en dan inderdaad een set met highlights en een enkel nieuw nummer. Ook als voorprogramma van Judas Priest zijn ze meer The Warning dan DNA aan het promoten, slechts ruimte voor twee nieuwe songs. Als de band zelf als headliner optreedt, zitten er meer recente nummers in de set.

Van mij hoeven die oude hits ook niet, ik zou zeker een set pruimen met alleen maar werk van de afgelopen tien jaar. Ben je ook meteen van dat 'coverband'-argument af. Just us of Forest ipv. Silent Lucidity. Beetje meer à la Iron Maiden, beetje minder à la Lynyrd Skynyrd.

Ik was een tijdje terug nog wel positief verrast toen de band de tour na de Condition Hüman opeens wel het titelnummer gingen spelen. En als supportact van Judas Priest een hoop onbekende nummers gaan spelen is inderdaad ook niet het beste plan. Dus wie weet verrassen ze nog met de daadwerkelijke D.N.A.-tour.

De balans is een beetje zoek denk ik. Toen deze reïncarnatie begon (onder de noemer Rising West) was het een verademing om te vernemen dat er leden van Queensryche bestonden die weer eens ouderwets Take Hold Of The Flame of Night Rider eruit wilden rammen. Want die nummers zijn sinds 1994 helemaal vergeten. En Geoff Tate wilde er helemaal niets meer van weten.
Nu staat deze doorstart er weer een tijdje en dan mag er wat mij betreft wel wat meer focus op het heden komen. Met nieuw materiaal dat intrinsiek aansluit op het verleden.

In Extremis en Behind the Walls zitten al in de setlist (Judas Priest voorprogramma), wat mij betreft kunnen Lost in sorrow, Realms & Tormentum daar zo bij, en liefst zoveel mogelijk van The Verdict.

Persoonlijk hou ik van de gestileerde Queensrÿche studio-sound, maar een live album lijkt me wel wat. Zal commercieel niet zo interessant zijn, maar de live opnames die bij Queensrÿche (2013) als bonusnummers zitten, smaken naar meer.

Nieuwe video, deze keer voor Sicdeth.

Er zullen nog meer volgen (nee, geen profetie, las het ergens in een interview met LaTorre). Erg jaren 80, deze clips, niet echt mijn ding. Muziek is prima, Sicdeth hoort wel tot de hoogtepunten van DNA.

Nadat Todd la Torre in 2021 al een soloplaat uitbracht, is nu Michael Wilton om een soloalbum uit te brengen. Schijnbaar komt een opvolger sneller dan we zouden verwachten. Even kijken of er wat aandacht voor te genereren valt, want qua promotie lijken ze er zelf weinig aandacht aan te besteden.
Whip - Volume 1 (2024) - MusicMeter.nl

Met zanger Todd La Torre werd in de jaren 10 een doorstart gemaakt. De zang ligt enigszins in de lijn van illustere voorganger Geoff Tate en dat is wellicht begrijpelijk vanuit het oogpunt van de resterende bandleden.
Digital Noise Alliance doet zijn titel eer aan. Het is een plat geproduceerd plaatje waar elke vorm van lucht of ademruimte vakkundig is weggepompt. Dit euvel, want dat is het, haalt elke vorm van luisterbeleving eruit.
An sich is de plaat niet eens zo slecht, het materiaal is vrij degelijk hoewel de eenvormigheid op de loer ligt. Door een gebrek aan variatie, inventieve breaks of simpelweg een stemmig arrangement toe te voegen breekt dit flink op.
Digital Noise Alliance steekt gedegen in elkaar en is zeker niet slecht. Echter om de concurrentie aan te gaan met de betere platen van Queensrÿche, zullen de heren toch echt uit een ander vaatje moeten tappen.