Queensrÿche - Digital Noise Alliance (2022)

Yes! Kan niet wachten tot oktober. In extremis en Forest maken me alvast erg benieuwd.

Na het vertrek van Tate, of eerlijk gezegd eigenlijk al daarvoor, heb ik Queensryche een beetje links laten liggen. Wel ieder album één of twee luisterbeurten gegund, maar daarna ebde de zin eigenlijk altijd weer bij me weg.

De zeer plichtmatige hoes van dit nieuwe album laat me nou ook niet echt springen van ongeduld. Maar goed, het gaat om de muziek en we gaan ook dit album maar weer een eerlijke kans geven begin oktober.

Ben wel weer een fan geworden vanaf 2012. Haakte af bij Q2K, wel weer Tribe geprobeerd, inmiddels alle gemiste platen in de kast.

Inmiddels Behind The Walls gehoord. Wat een schitterend nummer. Als de rest ook zo is, beloofd dat nog wat

Ben ook zeer benieuwd naar dit product. Ik hoop dat ze de stijgende lijn van de laatste platen kunnen vasthouden.

Behind the walls is wel erg geslaagd idd.

3 tracks gecheckt; deze ga ik met een gerust hart skippen.

Ben ook benieuwd naar de cover van Rebel Yell. Een bonusnr, dus wellicht niet zo'n integraal deel van het album zoals Gonna get close to you op Rage for order, maar vast interessanter dan de hele Take Cover-cd.

Er staan wel aardige nummers op Digital Alliance. Maar ik vind dat naast dat wat over is van Queensryche alweer net zo gezapig klinkt als American Soldier ook de productie niet te harden. Alle spontaniteit is weer eens op mathematische wijze weggefilterd. Dat uit zich vooral in de vaak gedubbelde en met effecten volgehangen zang van Todd LaTorre. Wat meer rock n roll had de boel goed gedaan.

Nu sneeuwt volgens mij de ware kracht van tracks als het opzwepende Sicdeth en het meeslepende Nocturnal Light een beetje onder door het gebrek aan energie, het dichtgesmeerde geluid en de irritante effectjes op de zang. De emotie die sporadisch opduikt bij LaTorre in dingen als Out Of The Black geven meteen sjeu aan de boel.

Rebel Yell is weliswaar iets minder geproduceerd maar is verder een waardeloze cover.

Toen ik The Verdict voor het eerst beluisterde, miste ik het reliëf, de afwisseling van Condition Human of de opwinding van diens voorganger, al ging dat over en inmiddels is The Verdict dik favoriet. Digital Noise Alliance laat wel meteen meer aspecten van het Queensrÿche-DNA horen.

Je ziet veel criticasters op de line-up afgeven, maar zowel op plaat en zeker ook live zijn het de verse krachten die in positieve zin opvallen. Ook mooi dat de teruggekeerde Mike Stone eindelijk op een echt sterk Rÿche-album meedoet. De band is weer een echte 'gang' en niet een verzameling schurende routiniers die met frisse tegenzin hun programma afdraaien.

Sicdeth, Out of the black en Tormentum steken er net bovenuit, voorlopig. Rebel Yell leuk gedaan, LaTorre doet dit lekker. Hopelijk niet te goed. Straks heeft de band van Billy Idol ook een nieuwe drummer-zanger haha.

Net als de voorgaande albums met Todd La Tore wederom een sterke plaat. Geen missers en met Tormentum, Sicdeth en Behind The Walls een aantal hele sterke songs.

Nieuwe video:

Holding on

Vind het wel een verrassende keuze. Een song bijna achteraan op het album, uitdagend opgebouwd, geen typische single. Ik geniet vooral ook van het drumwerk, die Casey Grillo kan er wat van. Het schijnt dat er de komende maanden nog meer clips zullen verschijnen. Prima, al houd ik meer van wat out-of-the-box videos ipv de old-school stijl van LaTorre en co. En dan heb ik het vooral over die voor Behind the walls.

Jammer dat het songmateriaal niet overal even sterk is, want met de sfeer en het geluid van dit album zit het wel snor. Bij vlagen klinkt de band hier als in de begindagen en doet men de tijden van onverwoestbare klassiekers als Rage For Order en Operation: Mindcrime herleven. Helaas pakt men op cruciale momenten dan net niet door. Uiteindelijk blijft het geheel een beetje steken in goede bedoelingen, een aantal sterke tracks ten spijt, zoals het lange Behind The Walls. Die cover van Billy Idol's Rebel Yell had men overigens wel mogen weglaten. Die voegt werkelijk niets toe aan het origineel en is hier behoorlijk misplaatst.

ondanks dat deze Queensryche niet vergeleken kan worden met de band van het eerste uur kan mij dit nieuwe album wel duidelijk boeien. Rebel yell is m.i. een overbodige cover, dat wel

Dat effect op de zang wordt wel vervelend zeg. Wel zonde, het klinkt best prima verder. Vooral de eerste helft klinkt erg lekker, oldschool krakers!

Welk effect op de zang? Is er iets anders dan op vorige albums?

De albums met Tate klonken wat meer naturel qua zang. Op wat reverb na. Todd LaTorre laat zijn zang veel te vaak kapotdubbelen. En dat vind ik op DNA vele malen irritanter dan op Queensryche of Condition Human. Het ergste is dat die LaTorre het helemaal niet nodig heeft.

Ik kan er niet precies de vinger op leggen wat het effect is (waarschijnlijk ook veel gedubbeld inderdaad), maar het klinkt bij vlagen heel onnatuurlijk.

Edit: Haha, DeFeis! Dat is waar me het geluid aan moet denken. In ieder geval hoe zijn zang klonk op die laatste paar Virgin Steele platen. Klonk ook niet best in ieder geval.

Ben net Dedicated to Chaos terug aan het luisteren, maar daar vind ik Tate z'n stem juist een minpunt. Hij klinkt dreinerig en geforceerd hip. Op Empire vind ik hem op zijn best, van laag naar hoog, ook gedubt, soms is het net Clannad. Dat geluid komt op DNA een beetje terug in Forest.

Dedicated To Chaos is niet de beste Tate uit de discografie. Zelden zo'n uitgeblust zootje gehoord. Empire is ook al niet mijn favoriete plaat. Maar daar is de zang niet zo irritant erop geplakt als hier. En de gedubbelde zang die je daar hoort is veelal de samenzang met Chris DeGarmo.

Ken ze inmiddels allemaal. Op DtC hoor ik meer een geforceerde poging van Tate om te klinken als Bowie, Peter Gabriel of Depeche Mode, met vlagen oude Queensrÿche in de akkoorden en de overgangen.

Ben juist wel een Empire-fan, en wat minder van The Warning, dat is de enige klassieke Rÿcheplaat die nog moet 'vallen'. Heb de originele cd, ik denk dat ik daarvan de remaster nog eens aanschaf. Nee, de zang en de manier waarop die gemixt is op DNA, geen enkel probleem mee. Ik lees in sommige recensies dat LaTorre meer richting Bruce Dickinson is gaan klinken. Dat hoor ik zeker in In Extremis. En in het vette Sicdeth.

Verder ben ik erg blij met het geluid van de gitaarleads en - solo's. Ben geen nostalgische fan, maar dit roept fijne herinneringen op.

LaTorre is een hele goede zanger. Ik heb hem nog met Crimson Glory gezien. Maar live is het rauwer, echter, en in mijn beleving fijner. Neemt niet weg dat DNA heel aardig is. Het gitaarwerk herinnert net als dat van The Verdict aan Empire. Niks op aan te merken. Het algehele geluid stoort me alleen. Verder hoeven songs als Forest van mij verder ook niet. Maar daarmee is het niet slecht natuurlijk.

Mocht het nog eens herfst worden dit jaar, dan is zo'n mellow nummer als Forest juist heerlijk. De rustige nummers en de ballads van Queensrÿche vallen in positieve zin op. Welke metalband produceert nu zulke sfeervolle passages als Forest, Just Us, Silent Lucidity, Della Brown, Portrait, Bridge? Of Open road, Dark Reverie, Bulletproof? Ballads bij metalbands, dat is toch vaak kromme tenenwerk.

Vind het een behoorlijke plaat. Nog niet op het niveau van vroeger maar heel aardig. Deze band wordt in deze bezetting steeds beter. Hopelijk de volgende keer echt een topplaat. 3 sterren voor nu

Het niveau van vroeger wordt ook wel eens overschat.

Ouch, like a kick in the nuts...

En de tussenliggende periode (Q2K, Tribe, American Soldier) onderschat. De platen met Todd liggen daar tussenin, vlees noch vis, maar dat is mijn mening.

Meningen hebben soms meer met de bezetting dan met de muziek te maken.

Toch grijpt deze, kennelijk op de juiste waarde geschatte, bezetting op de planken eigenlijk alleen nog maar terug op die overschatte periode tot 1991. Alsof de onderschatte albums van 1990 tot nu niet of amper bestaan.

Hoor juist veel Empire en Promised Land invloeden, de post-grunge stijl van later kwam op The Verdict terug in Propaganda Fashion. Maar goed, dat je al die vergelijkingen kunt maken laat al zien dat het heel moeilijk is om onbevangen naar nieuwe muziek te luisteren, zeker van een band die je al dertig, veertig jaar kent. Je bent ouder, hebt het allemaal wel gehoord. Dat je dan online commentaren achterlaat van 'coverband' of dit is niet '(vul band in)', of geen (ex-bandlid), geen (band), ja, dat vind ik wel een vervelend soort nostalgie. Vraag me af of daarom op Youtube bij zoveel oudere bands de commentaarfunctie is uitgeschakeld.