The Birthday Party - Junkyard (1982)

Dit blijft één mijner favoriete albums ooit. Nick Cave als een wel héél kwaaie bezetene, Hypnotiserende drums, feedback, percussieve, macho baslijnen... Vies, stomend, moeraskoortsig. Dit album is één psychotische waanzin, maar dan wel een geniale. Mensen die The Ass Saw The Angel gelezen hebben, zullen ook in dit album elementen herkennen van Cave's Faulkneriaanse romanpersonages.

Eén minpuntje op de CD: het extra nummer 'Release The Bats' is zeker niet slecht, maar breekt de sfeer teveel, de plaatversie eindigt met het hallucinante Junkyard, waarin Cave echt *alles* geeft, zijn stem quasi kapotwringt, en net aan het einde hoor je hem tijdens de fade-out de longen uit het lijf hoesten na die inspanning. Subliem.

Release The Bats verstoort dit effect grotendeels, mijns inzien...

Net nog de clip van Junkyard bekeken. Wat een goed nummer. Niet te vergelijken met wat Nick Cave nu maakt. Al vind ik het allemaal wel erg goed. Ben benieuwd naar zijn nieuwe project.

Ik kan je verzekeren dat die nieuwe cd erg goed is. Ik lees nu al regelmatig vergelijkingen met The Birthday Party, maar daar ben ik het niet mee eens. Het is toch meer Cave's latere werk. Alleen nu met verhoudingsgewijs meer rocknummers.
Maar goed is ie zeer zeker

DAMN! Ja ik kan dit zeker waarderen. 4tje voor nu, maar ik zocht m net es op mn pc op (cd is al teveel bekrast en kapot gedraaid) en jezus wat lekker. 4 is misschien net een halfje te weinig? Duetje met Cave en Patton? Neh, zit er tegenwoordig niet meer in, maar ik kan me er zeker wel een voorstelling bij maken.

Door de jaren '80 KO deze eens opgefrist in mijn geheugen. Dat geheugen liet me een beetje in de steek denk ik want een 4 was toch wel wat te veel van het goede.
Het is ruigheid ten top (hier is Grinderman echt braaf bij). Ongepolijst, grommend en rammelend.
Release the Bats blijft een Birthday Party-klassieker voor mij. Een heel album achter elkaar red ik niet altijd. Misschien heb ik daarvoor wel te veel wilde haren verloren en prefereer ik het latere solowerk van Cave.
Ondanks dat wel degelijk een prima album.

Junkyard live

dit is een klassieker, punt uit.

Fantastisch dit. Wow.

Deze sound is echt fantastisch. Een band in goede vorm; lijpe gitaarrifjes, dreunende baslijn en Cave in topvorm die me nog wel eens doet denken aan een soort combinatie van David Thomas en Jim Morrison die net is gestoken door een bij. Om het over de teksten maar niet te hebben.

4,5* en zicht op mijn top 10 zelfs, maar daar zijn nog meer luisterbeurten voor nodig.

En nu ook maar mijn top 10 binnengedenderd op nummer 5. Zelden dat een plaat mij zo boeit van de eerste tot de laatste minuut. Gevaar is dat ik hem over een maand misschien helemaal zat ben, en vergeten. Mocht dat niet het geval zijn, dan is 'ie rijp voor hogere posities ofzo

Oja... en, mijn 8e, 5*

Nog hoger?

Hij kan nog op 4, 3, 2 of zelfs 1 worden gezet Toon

Ja maar daar staan al andere geweldige platen (allemaal 5* bij mij)

Ik verhoog deze plaat trouwens naar 4.5*, dit is zo onheilspellende muziek...

Het is Paap zijn keuze en die respecteer ik...

Beklijvend! Grimmig! Waanzin! Authentiek!

4,5

Kort maar krachtig

Het titelnummer!!! Complete en ultieme waanzin! Uniek.
En dat dan in zo'n fluthoes....

Over naar Fatima?

Fluthoes? Ik vind hem eigenlijk wel wat hebben
Sorry, mijn naam is niet Fatima
Ik moet dit weer eens opzetten eigenlijk.

Sorry Paap!
Ik dacht dat F. bezig was met een review van het hele euvre van dit gezelschap.
Ik heb deze trouwens inmiddels weer aangezwengeld en ja hoor... I'm Hit!!

"There is woman pie in here..."

Sorry blijft fluthoes....

Beetje een hoes die zo van Cramps had kunnen zijn.
Wel het beste Birthday Party album, titelnummer is meer dan geweldig.

Ik vind de hoes ook wel wat hebben. Past goed bij de muziek.

Nooit eerder geweten dat Junkyard autokerkhof betekende.
Altijd gedacht dat dit een begraafplaats voor verslaafden was.
Gestorven aan een overdosis.
Op zich niet zo’n vreemde gedachten.
The Birthday Party balanceerden dan ook op de rand van de dood.
In een paar jaar tijd waren de leden lichamelijk geruïneerd.
Jonge wrakken; getekend door hun heftige levenswijze.
Totale wanorde.
De ondergang in het vizier.
Russisch roulette.
Wie zou de trekker over halen.
Het eerste bezwijken aan de drugs.
Stadscowboy Tracy Pew zou zeer spoedig voor een laatste keer een lasso om zijn arm werpen.
Een dodelijke epileptische aanval tot gevolg.
Eenzame weg naar de eeuwige jachtvelden.

Ondanks die totale ondergang.
Leverde het muzikaal prachtige producten op.
Het nummer Junkyard is nog steeds een hoogtepunt in het repertoire van De Grottenman.
Kenmerkend is de stem van Nick Cave.
Met zijn zwakke lichamelijke gesteldheid een zeer groot bereik.
De dood en het verderf niet alleen overheersend in de teksten.
Uitgebluste ogen die staarden zonder uitdrukking.
Zegt meer dan genoeg.

Gelijk met The Cramps in opkomst.
Ondanks dat die hun roots in de Rockabilly hebben.
Voor mij komen ze uit hetzelfde vieze steegje.
Scoren bij de dealer, en in een trip een straathoertje oppikken.
Het roept vergelijkingen op met het smerige Garage sound van The Stooges.
Zo ook het destructief gedrag van de frontman.
Iggy Pop was ook geen lieverdje.
Beide familie van de katachtigen.
Vanwege de negen levens.

The Boatman’s Call en No More Shall we Part zijn ook werkstukken met Nick Cave.
Onbegrijpelijk.
Contrast kan niet groter worden.

Ik wilde kijken naar een programma of een film op belgie 2, en kreeg nog net het laatste beetje van 'Junkyard' mee. Het was een live-optreden en ik was meteen verkocht. Ik zocht de nummers op op YouTube en nu heb ik dan het album. Het is zoals het eerder is beschreven: rauw, smerig en koortsachtig. 'Gestoorde rock' in mijn oren, muziek dat is doorspekt met agressie en waanzin. Bij vlagen deed het mij zelfs denken aan 'The Downward Spiral' van Nine Inch Nails, maar dat is toch weer even wat anders.

5*

Deze een paar keer beluisterd, kende het al van een vriend die werkelijk volstrekt Cave-adept is. Zelf zit hij ook in een bandje wat flinke overstuurde garageherrie maakt, dus ik kon deze plaat er soms niet eens tussenuit destilleren als hij van alles van zijn eigen band liet horen en soms deze of andere dingen ertussen. Maar inderdaad een flinke bak ruwe en gestoorde herrie, met flink wat snerpende valse noten en een Cave die kennelijk bezig is met zelfmutilatie. Leuk tijdsdocument en een plaat die wel al een beetje de richting van enkele Cave albums erna aangeeft, alhoewel dit wel er wel erg dik bovenop ligt qua gekte en goofyness. Ook meteen de zwakte, sterke composities zijn eigenlijk amper te vinden, het gaat om de smerige gitaarronken die hieruit komen en de detonatie met "rustiger" muziek.. na een tijdje weet ik het echter wel en zit ik een beetje te wachten op iets dat me ook daadwerkelijk pakt. Maar dat gebeurt niet. Enkele nummers springen er iets meer uit, zoals She's hit of Dead Joe en ook Junkyard is best een vet nummer. Had op enkele van Cave's eerste albums niet misstaan. Daarvoor dus nog wel een voldoende, maar zeker geen plaat die me voor langere tijd gaat boeien, zoals kennelijk destijds ook niet is gebeurt bij die vriend van me.

Wat heerlijk!!
Nummers die zo door bauhaus gemaakt lijken op sommige momenten.
Die zang.. het pathetische.. geweldig vind ik het!
Duistere plaat zeg