Saybia - Eyes on the Highway (2007)

De nieuwe Saybia.... toen het debuut uitkwam was het niet meer dan een leuke ontdekking. Ik kende de band niet en het scheen wel goed te moeten zijn. Wat bleek? Ik raakte verslaafd aan het album (het heeft ook een tijd in mijn top 10 gestaan). Nog steeds beschouw ik dit album als een enorme favoriet: prachtige, eenvoudige nummers op fantastische wijze uitgevoerd. Waar Coldplay met hun derde er voor zorgde dat ik die groep (Saybia wordt er continue mee vergeleken) wat minder ben gaan waarderen daar is Saybia dat nog niet overkomen. Hun tweede album was natuurlijk wel zo'n moment waar ik enorm naar uitkeek en die niet teleurstelde. Nu zijn we verder in de tijd en kan ik concluderen dat het tweede album het net niet haalt bij het debuut. En nu dus de nieuwe derde..... wederom een album waar ik naar uitkeek maar toch niet meer zo heftig als indertijd bij de tweede. Misschien toch angst voor het 'Coldplay-effect'. Of weten de heren uit Denemarken dat te vermijden?
Het album begint rustig met On Her Behalf. De verhalen deden de ronde dat dit album ruiger zou worden en nieuwe wegen zou inslaan. Daar is hier niks van te merken. Wederom een prachtig en eenvoudig liedje op de manier waarop Saybia dat zou goed kan. De muzikale begeleiding is warm met een subtiel orgel op de achtergrond en zwierige viool-arrangementen die nergens bombastisch aandoen en keurig binnen de lijntjes blijven.
De titelsong Eyes on the Highway begint op piano en lijkt heel even een ruiger toontje te krijgen wat al snel mee blijkt te vallen. Wat mij nu opvalt is dat de zang wat minder zeurderig (velen vinden het jankerig) klinkt. Of ligt dit aan mij? Ben ik er al zo aan gewend geraakt dan? Het is een keurig pop-rock nummer. Je hoort helemaal niks verrassends maar je krijgt wel een degelijk nummer voorgeschoteld. Saai? Voorspelbaar? Voor velen ongetwijfeld. Ik vind het wederom gewoon heerlijk klinken en soms is het fijn om niet te veel moeilijkdoenerij aan je hoofd te hebben. Die zogenaamde ruigere weg die ze zouden zijn ingegaan hoor ik er nog steeds niet echt in terug overigens.
Angel zit er bij mij al helemaal in. Het was al een tijdje op de myspace-pagina te beluisteren. Zo simpel en o zo mooi: een klein en ontroerend piano-liedje waar prachtige violen aan toegevoegd zijn en waar die heerlijke gitaar-solo's van Sebastian Sandstrøm zo heerlijk los gaan. 'Meer van hetzelfde' werd heel hard door mijn partner geroepen waarop ik vroeg of het dan ook minder leuk was. 'Nee hoor, mooi liedje, ze zullen er geen nieuwe mensen mee bereiken'. En dat uit de mond van een muziek-leek. Ik bedoel maar. Het klopt wel overigens: nieuwe mensen zullen ze er niet mee bereiken (alhoewel de populaire zenders het wel behoorlijk schijnen op te pikken, getuige ook het integraal draaien van dit album).
Godspeed Into the Future opent wederom relaxed. Søren Huss lijkt mooier dan tevoren te zingen. Langzaam kruipt het nummer naar een voller geluid toe om daarna weer gas terug te nemen. Dit gaat vlekkeloos en maakt het nummer uiterst plezierig om naar te luisteren. Wat is dit toch weer een ongeloflijk mooi liedje. Liefhebbers van avontuurlijke muziek zullen nu ongetwijfeld afvragen wat ik nu toch aan deze pathetische zwijmelmuziek vind. Ik moet het antwoord schuldig blijven, maar mag ik aanraden om het hele nummer uit te zitten, want halverwege gebeuren er heerlijke dingen in de break. Dit is dus wat ze bedoelden met het feit dat Saybia wat 'nieuwe' wegen zou ingaan. Niet nieuw in de zin van dit hebben we nog nooit gehoord maar wel nieuw in het werk van deze band. Schitterend nummer!!!!
Bij The Odds denk ik gelijk al aan nummers als het prachtige I Surrender van de voorganger. Het lijkt er niet op, maar het is wel weer typisch zo'n nummer met het Saybia-stempel. Ondanks dat dit weer zo'n typisch nummer voor deze band is krijg ik wel de indruk dat de band heel goed in hun vel zit. Niet zo verwonderlijk na al het touren en met 2 uitstekende albums als voorganger. Het klinkt gevoelsmatig ook wat minder geforceerd allemaal. Niet zo'n hoogtepunt als het vorige nummer, maar wel een prima nummertje.
Romeo heeft 24 uur op myspace gestaan en is daardoor ook een nummer dat ik al kende. Het klinkt meer poppy dan we van ze gewend zijn. Ik schreef al eerder dat het wat afwijkender was van hetgeen we al kenden. Dit geldt dan wel in zeer lichte mate. Het orgelgeluid valt me wat meer op (ook al is het niet prominent aanwezig). Ook met dit nummer is niet veel mis, misschien doet het piano-loopje soms wat te veel denken aan Clocks van Coldplay, maar doordat dit loopje hier een minder grote rol speelt als op Clocks is het goed te doen zonder irritatie (vanwege imitatie ).
Het zevende nummer Pretender gaat weer op bekende wijze van start: akoestisch gitaartje, zang van Huss met wederom een orkestraal achtergrond geluid in de vorm van de strijkers. Toch belanden we hier ook zonder dat we het zelf in de gaten hebben gekregen heel even in een wat ruiger gitaar-momentje. Maar net zo snel als je met je ogen kunt knipperen is dat ook weer voorbij. Mensen die nog steeds hopen op een radicale koerswijziging weten bij dit nummer nu ook wel dat dat wel heel erg minimaal te noemen valt. Naar mijn idee is de band zich hier gewoon sterk aan het uitkristalliseren, want ook Gypsy laat weinig nieuws horen. Ik kan me wel voorstellen dat dit voor sommige liefhebbers van de eerste cd's wat gaat opbreken; misschien ontbreekt het toch te veel aan nieuwe dingen. Aan de andere kant hoor ik die toch wel degelijk. Het is alleen zo op het eerste gehoor niet goed te merken. De band is zich aan het consolideren en doet dat eigenlijk best sterk. Dat avontuur een band soms erg goed kan doen is een feit, maar als ik nummers als deze hoor denk ik ook wel dat het verder prima is zo. Dan maar gewoon een uitstekende voortzetting van waarin ze goed zijn. Bij fans gaat dit er in als koek omdat ze het nog steeds sterk voor het voetlicht brengen en de mensen die behoren tot de categorie 'dit is jankenbalkenmuziek' zullen dit nog steeds vinden en nemen mag ik aannemen niet eens meer de moeite om dit te beluisteren.
A Way Out krijgt een heel licht symfonisch tintje mee. De Huss-galm is hier weer wel volop aanwezig en het volle geluid van dit nummer past hier uitstekend bij.
A Walk in the Park opent ook daadwerkelijk met geluiden uit een park. Pak de akoestische gitaar er maar weer bij en start het nummer. Dit klinkt dan weer wel minder galmend en ik vind het wat puurder en directer overkomen dan wat we normaliter te horen krijgen.
At the End of Blue mag de cd gaan afsluiten. Zijn er nog mensen in de zaal die denken dat we een nieuwe koers gaan horen? Dat het geluid ruiger is geworden? Nee natuurlijk. Leuk om de media in te slingeren maar in de praktijk blijkt het niet erg te kloppen allemaal. Zo ook voor wat betreft dit mooie nummer. Toch begin ik, zeker bij dit nummer, te beseffen dat het toch niet helemaal hetzelfde klinkt als op het debuut. Het is wel uiterst herkenbaar, maar op de een of andere manier komt het allemaal wat rijper over. Waar ze op het tweede album misschien wel probeerden een ander, volwassener geluid neer te zetten daar pakte het misschien niet altijd even sterk uit waardoor de liedjes op het debuut het op lange termijn uiteindelijk wonnen bij mij. Maar met goed uitgebalanceerde nummers als dit At the End of Blue merk ik toch wel degelijk dat de band vooruitgang boekt en dit gaat voor de hele cd op: ze zullen er geen nieuwe liefhebbers mee bereiken tenzij het mensen zijn die nog nooit van de band gehoord hebben, maar voor degenen die Saybia graag horen zal dit zeer zeker geen teleurstelling zijn. Okee, ik moet voor mezelf spreken natuurlijk: waar ik een beetje bang voor het Coldplay-effect was daar kan ik bij Saybia opgelucht adem halen. De heren hebben een prachtig album afgeleverd wat absoluut niet spectaculair te noemen valt laat staan verrassend, maar waar het wederom heerlijk genieten is van de manier waarop ze spelen en nummers weten te schrijven. Dan maar geen harder geluid, dan maar geen nieuwe wegen verkennen, dan mag Saybia gewoon blijven doen waar ze goed in zijn namelijk het maken van eenvoudige maar voor mij wel degelijk ontroerende liedjes.

Saybia - Eyes On The Highway

Dan nu toch maar mijn mening.

Op de datum van release naar de winkel gefietst om 'm te halen, kwam ik daar was ie uitverkocht. Andere winkel uitgeprobeerd; ook al uitverkocht! Toevallig was iemand op weg naar Leeuwarden, en daar kon hij nog net de laatste twee exemplaren bemachtigen. Dat bewijst maar weer dat Saybia in Nederland vrij populair is. Toen ik begon met luisteren kreeg ik een algemene indruk over het album die waarbij een paar punten opvielen: De stem van Soren Huss klonk niet zoals op de voorgangers, maar veel dieper. Verder bleek ook dat er weer geen enkele misser op het album staat. Nog minder dan op These Are The Days het geval is. Elk nummer is hier van een dermate hoog niveau dat ik er nu al over denk om dit album mijn top 10 binnen te laten komen en dit mijn vierde 5* album te laten worden.
Het eerste nummer begint al goed met On Her Behalf. Een prachtige opener met weer zo'n hemels refrein waar Saybia zo goed is. Ook de vioolarrangementen die de bridge vormen passen helemaal in het nummer en monden uit in weer een hoogtepunt in de muziek. Ik noem dit nummer beter dan Stranded.
Het tweede nummer, gelijk het titelnummer heeft als intro een zeer helder pianoloopje, maar als je denkt dat het een rustig nummer blijkt te zijn, vallen de gitaren in. Toch blijken die gitaren ook weer weg te gaan en is je eerste indruk van het nummer weer de beste. Soren Huss zingt in dit nummer weer een tikkeltje anders dan in On Her Behalf, maar het past helemaal bij het nummer.
Angel kan ik weinig over zeggen. Dat is net als de eerste twee nummers wéér een pareltje. And God send an angel!!! Heerlijk! Goede single en weer zo'n prachtstuk muziek.
Godspeed Into The Future begint rustig, maar als Huss begint met Godspeed Into The Future zingen, wordt het nummer briljant! Tegen het einde aan komen de rare Radiohead/Pink Floyd geluidjes ook nog opzetten en helemaal aan het einde krijg je ook nog invloeden van Porcupine Tree. Die mix van muziek is echt geweldig. Een overstroming van muzieknoten. Prachtig.
The Odds is dan weer een rustiger nummer, weer mooi, weer een goede tekst. Maar in het boekje staat dat er een backing vocal meedoet op dit nummer, maar die kan ik er niet op ontdekken. Dat doet verder helemaal niets af aan het nummer en het zet de lijn van de voorgaande nummers weer helemaal voort. Prachtige uithalen, gitaardingetjes, pianoakkoorden. Een harmonieus gehoor.
Dan krijgen we Romeo. Als ik geweten had dat dit nummer ongeveer 24 uur op hun MySpace had gestaan had ik even gekeken, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb. Het zou wel eens een hele kleine reden geweest kunnen zijn om het album niet te kopen, want toen ik dit nummer voor het eerst hoorde dacht ik echt: "Wat een verschrikkelijk nummer." Maar, dat is helemaal omgeslagen naar de goede kant. Want als je het nummer een paar keer hebt geluisterd ga je zeker de genialiteit van het pianoloopje als voorbode van het refrein inzien en als je dan het einde hoort, die opbouw van het hele nummer, wederom net als de voorgangers geniaal!
Dan krijgen we Pretender, een rustig voortkabbelend nummer met iemand die een dunne lijn bewandeld en wordt aangespoord om te rennen door Huss. Als die stukjes tekst passeren, wordt het nummer toch weer wat harder, bereikt het zijn hoogte punt en maakt het samen met zijn voorgangers weer tot een van mijn favorieten van het album.
Gypsy is textueel weer een hoogstandje, en die elektrische gitaar en de stem van Huss die de hoogte ingaat en ik nog nooit zo goed heb gehoord.
A Way Out is de Joy van dit nummer, aan het einde met de uithalen van Huss, is het net Joy, die echo die schijnbaar in Joy aanwezig is en het holle en heldere niet-moeilijk-doen-geluid zijn hier volop aanwezig!
A Walk Through The Park is dan een liedje waar je rustig op in slaap kunt vallen met een hypnotiserende zang, en veel herhaling. Niet echt de stijl van de CD, maar om de een of andere manier past het toch helemaal.
At The End Of Blue is weer een kraakhelder en rechttoe-rechtaan geweldig. Meer kan ik er niet over zeggen. Prachtig.

Nog even 4,5* en volgende week kijken we verder.