Saybia - Eyes on the Highway (2007)

Saybia is zo'n bandje dat in Nederland behoorlijk veel succes heeft gekregen en daarmee na thuisland Denemarken een beetje gezien kan worden als tweede thuisland voor de heren.
Door hun bekendheid liggen ze ook steeds meer onder vuur net als bijvoorbeeld Coldplay met wie ze vaak in één adem genoemd worden. 'Deense huilebalken' is een term die ik vaak tegenkom.
Het zal best: ik kan nog steeds erg genieten van hun muziek en als ik de single Angel zie en hoor vind ik het weer geweldig. Ja, ik hoor niet veel nieuws maar in dit geval vind ik dat niet zo erg. Uiteraard hoop ik op wat leuke nieuwe wendingen in de andere nummers en als dat niet het geval is dan hoop ik gewoon op dezelfde kwaliteit als de single. In dat geval ren ik gewoon weer naar de winkel om een exemplaar te kopen.

pfff duurt nog zo lang:(

Ben heel benieuwd naar dit album. Angel belooft in ieder geval veel.
Kashmir is ook bijna klaar met hun nieuwe album, die wordt begin volgend jaar verwacht.

Is het album niet gelekt? Ik ga binnenkort op vakantie en wil het album ontzettend graag op de MP3 speler hebben dan.

Potverdikkie, daar is hij eindelijk! Ik heb al een paar nummers gehoord bij het concert vorig jaar in Paradiso. Klonk vrij goed. Weer iets om naar uit te kijken.

"Angel" is top. Het maakt mij niet uit als ze niet vernieuwend zijn. Ik hoop wel dat ze met dit album in de buurt komen van het debuutalbum. Ik was niet echt onder de indruk van These Are The Days. Daar staan maar 4 topnummers op en de rest verzoop een beetje in de massa. Op TSYS staan maar 2 nummers op die minder zijn. "Angel" is alvast één sterk nummer.

Romeo heeft 24 uur op hun myspace-pagina gestaan en klonk ook behoorlijk goed. Ietsje afwijkender van wat we gewend zijn van de heren, maar ook weer niet zo dat we moeten gaan spreken over een experimentelere koers. Nee, dat nummer beviel me ook al goed m.a.w. 2 van de 11 al helemaal aERo-proof

Alle nummers zijn te beluisteren op de site van 3FM: http://www.3fm.nl/page/3fm_saybia

De nieuwe Saybia.... toen het debuut uitkwam was het niet meer dan een leuke ontdekking. Ik kende de band niet en het scheen wel goed te moeten zijn. Wat bleek? Ik raakte verslaafd aan het album (het heeft ook een tijd in mijn top 10 gestaan). Nog steeds beschouw ik dit album als een enorme favoriet: prachtige, eenvoudige nummers op fantastische wijze uitgevoerd. Waar Coldplay met hun derde er voor zorgde dat ik die groep (Saybia wordt er continue mee vergeleken) wat minder ben gaan waarderen daar is Saybia dat nog niet overkomen. Hun tweede album was natuurlijk wel zo'n moment waar ik enorm naar uitkeek en die niet teleurstelde. Nu zijn we verder in de tijd en kan ik concluderen dat het tweede album het net niet haalt bij het debuut. En nu dus de nieuwe derde..... wederom een album waar ik naar uitkeek maar toch niet meer zo heftig als indertijd bij de tweede. Misschien toch angst voor het 'Coldplay-effect'. Of weten de heren uit Denemarken dat te vermijden?
Het album begint rustig met On Her Behalf. De verhalen deden de ronde dat dit album ruiger zou worden en nieuwe wegen zou inslaan. Daar is hier niks van te merken. Wederom een prachtig en eenvoudig liedje op de manier waarop Saybia dat zou goed kan. De muzikale begeleiding is warm met een subtiel orgel op de achtergrond en zwierige viool-arrangementen die nergens bombastisch aandoen en keurig binnen de lijntjes blijven.
De titelsong Eyes on the Highway begint op piano en lijkt heel even een ruiger toontje te krijgen wat al snel mee blijkt te vallen. Wat mij nu opvalt is dat de zang wat minder zeurderig (velen vinden het jankerig) klinkt. Of ligt dit aan mij? Ben ik er al zo aan gewend geraakt dan? Het is een keurig pop-rock nummer. Je hoort helemaal niks verrassends maar je krijgt wel een degelijk nummer voorgeschoteld. Saai? Voorspelbaar? Voor velen ongetwijfeld. Ik vind het wederom gewoon heerlijk klinken en soms is het fijn om niet te veel moeilijkdoenerij aan je hoofd te hebben. Die zogenaamde ruigere weg die ze zouden zijn ingegaan hoor ik er nog steeds niet echt in terug overigens.
Angel zit er bij mij al helemaal in. Het was al een tijdje op de myspace-pagina te beluisteren. Zo simpel en o zo mooi: een klein en ontroerend piano-liedje waar prachtige violen aan toegevoegd zijn en waar die heerlijke gitaar-solo's van Sebastian Sandstrøm zo heerlijk los gaan. 'Meer van hetzelfde' werd heel hard door mijn partner geroepen waarop ik vroeg of het dan ook minder leuk was. 'Nee hoor, mooi liedje, ze zullen er geen nieuwe mensen mee bereiken'. En dat uit de mond van een muziek-leek. Ik bedoel maar. Het klopt wel overigens: nieuwe mensen zullen ze er niet mee bereiken (alhoewel de populaire zenders het wel behoorlijk schijnen op te pikken, getuige ook het integraal draaien van dit album).
Godspeed Into the Future opent wederom relaxed. Søren Huss lijkt mooier dan tevoren te zingen. Langzaam kruipt het nummer naar een voller geluid toe om daarna weer gas terug te nemen. Dit gaat vlekkeloos en maakt het nummer uiterst plezierig om naar te luisteren. Wat is dit toch weer een ongeloflijk mooi liedje. Liefhebbers van avontuurlijke muziek zullen nu ongetwijfeld afvragen wat ik nu toch aan deze pathetische zwijmelmuziek vind. Ik moet het antwoord schuldig blijven, maar mag ik aanraden om het hele nummer uit te zitten, want halverwege gebeuren er heerlijke dingen in de break. Dit is dus wat ze bedoelden met het feit dat Saybia wat 'nieuwe' wegen zou ingaan. Niet nieuw in de zin van dit hebben we nog nooit gehoord maar wel nieuw in het werk van deze band. Schitterend nummer!!!!
Bij The Odds denk ik gelijk al aan nummers als het prachtige I Surrender van de voorganger. Het lijkt er niet op, maar het is wel weer typisch zo'n nummer met het Saybia-stempel. Ondanks dat dit weer zo'n typisch nummer voor deze band is krijg ik wel de indruk dat de band heel goed in hun vel zit. Niet zo verwonderlijk na al het touren en met 2 uitstekende albums als voorganger. Het klinkt gevoelsmatig ook wat minder geforceerd allemaal. Niet zo'n hoogtepunt als het vorige nummer, maar wel een prima nummertje.
Romeo heeft 24 uur op myspace gestaan en is daardoor ook een nummer dat ik al kende. Het klinkt meer poppy dan we van ze gewend zijn. Ik schreef al eerder dat het wat afwijkender was van hetgeen we al kenden. Dit geldt dan wel in zeer lichte mate. Het orgelgeluid valt me wat meer op (ook al is het niet prominent aanwezig). Ook met dit nummer is niet veel mis, misschien doet het piano-loopje soms wat te veel denken aan Clocks van Coldplay, maar doordat dit loopje hier een minder grote rol speelt als op Clocks is het goed te doen zonder irritatie (vanwege imitatie ).
Het zevende nummer Pretender gaat weer op bekende wijze van start: akoestisch gitaartje, zang van Huss met wederom een orkestraal achtergrond geluid in de vorm van de strijkers. Toch belanden we hier ook zonder dat we het zelf in de gaten hebben gekregen heel even in een wat ruiger gitaar-momentje. Maar net zo snel als je met je ogen kunt knipperen is dat ook weer voorbij. Mensen die nog steeds hopen op een radicale koerswijziging weten bij dit nummer nu ook wel dat dat wel heel erg minimaal te noemen valt. Naar mijn idee is de band zich hier gewoon sterk aan het uitkristalliseren, want ook Gypsy laat weinig nieuws horen. Ik kan me wel voorstellen dat dit voor sommige liefhebbers van de eerste cd's wat gaat opbreken; misschien ontbreekt het toch te veel aan nieuwe dingen. Aan de andere kant hoor ik die toch wel degelijk. Het is alleen zo op het eerste gehoor niet goed te merken. De band is zich aan het consolideren en doet dat eigenlijk best sterk. Dat avontuur een band soms erg goed kan doen is een feit, maar als ik nummers als deze hoor denk ik ook wel dat het verder prima is zo. Dan maar gewoon een uitstekende voortzetting van waarin ze goed zijn. Bij fans gaat dit er in als koek omdat ze het nog steeds sterk voor het voetlicht brengen en de mensen die behoren tot de categorie 'dit is jankenbalkenmuziek' zullen dit nog steeds vinden en nemen mag ik aannemen niet eens meer de moeite om dit te beluisteren.
A Way Out krijgt een heel licht symfonisch tintje mee. De Huss-galm is hier weer wel volop aanwezig en het volle geluid van dit nummer past hier uitstekend bij.
A Walk in the Park opent ook daadwerkelijk met geluiden uit een park. Pak de akoestische gitaar er maar weer bij en start het nummer. Dit klinkt dan weer wel minder galmend en ik vind het wat puurder en directer overkomen dan wat we normaliter te horen krijgen.
At the End of Blue mag de cd gaan afsluiten. Zijn er nog mensen in de zaal die denken dat we een nieuwe koers gaan horen? Dat het geluid ruiger is geworden? Nee natuurlijk. Leuk om de media in te slingeren maar in de praktijk blijkt het niet erg te kloppen allemaal. Zo ook voor wat betreft dit mooie nummer. Toch begin ik, zeker bij dit nummer, te beseffen dat het toch niet helemaal hetzelfde klinkt als op het debuut. Het is wel uiterst herkenbaar, maar op de een of andere manier komt het allemaal wat rijper over. Waar ze op het tweede album misschien wel probeerden een ander, volwassener geluid neer te zetten daar pakte het misschien niet altijd even sterk uit waardoor de liedjes op het debuut het op lange termijn uiteindelijk wonnen bij mij. Maar met goed uitgebalanceerde nummers als dit At the End of Blue merk ik toch wel degelijk dat de band vooruitgang boekt en dit gaat voor de hele cd op: ze zullen er geen nieuwe liefhebbers mee bereiken tenzij het mensen zijn die nog nooit van de band gehoord hebben, maar voor degenen die Saybia graag horen zal dit zeer zeker geen teleurstelling zijn. Okee, ik moet voor mezelf spreken natuurlijk: waar ik een beetje bang voor het Coldplay-effect was daar kan ik bij Saybia opgelucht adem halen. De heren hebben een prachtig album afgeleverd wat absoluut niet spectaculair te noemen valt laat staan verrassend, maar waar het wederom heerlijk genieten is van de manier waarop ze spelen en nummers weten te schrijven. Dan maar geen harder geluid, dan maar geen nieuwe wegen verkennen, dan mag Saybia gewoon blijven doen waar ze goed in zijn namelijk het maken van eenvoudige maar voor mij wel degelijk ontroerende liedjes.

weet iemand of die al ergens te vinden is?

op de 3fm pagina kun je de liedjes beluisteren

hun second you sleep was geniaal,heb ik ook in men top 10 staan en zal daar niet snel verdwijnen!de tweede had mss mindere momenten maar was bijna even goed vooral de afsluiter untitled was prachtig maar wat ik nu gehoord heb op 3fm vind ik bijna allemaal verschrikkelijk slecht,hun inspiratie is volgens mij op!omdat saybia 1 van men favorieten groepen is zal ik hem in zijn geheel nog wel rusiig beluisteren n dan men stem geven,nu ben ik zwaar ontgoocheld...kan er ni meer dan 3 nummers uithalen die de moeite waard waren met grote uitzondering wel voor a way out

ik lees op de van leest site dat hij er morgen al is! en heb gehoord dat dat ook in de andere platenzaken is, dus ik ren morgen naar de winkel

Ook dit nieuwe album van Saybia is weer de moeite waard. Het klinkt alsof Saybia lekker in haar vel zit en we horen een band die zich niet meer hoeft te bewijzen. Toch zal mijn beoordeling voor dit album waarschijnlijk wat lager uitvallen dan die voor de vorige 2 (die gaf ik allebei 4,5*), omdat er af en toe net iets te veel een oubollig seventiessoftrockluchtje aan dit album zit.

Ik wacht tot de release met luisteren. Ik heb tot nu toe alleen Angel als voorproefje geluisterd, ook al is het op 3FM al te beluisteren.
En ik kan jullie allen vertellen dat Angel mij veel goeds beloofd. Nu maar hopen dat Angel dit kan waarmaken.

dan hoef je niet lang meer te wachten

Heee, is het vervroegd??!!

Nee, ik zal het voor de zoveelste keer nog maar eens uitleggen.
In Europa vallen de releasedata voornamelijk op maandag (in de VS op dinsdag). In Nederland is dat vaak de vrijdag er voor al en daardoor hebben wij heel vaak de primeurs zeg maar en dat gaat voor zo'n beetje alle cd's op. Op deze cd dus geen uitzondering
Morgen dus gewoon in de winkels te verkrijgen (moet je wel voor in Nederland blijven ).

Dan zal ik morgenochtend naar de winkel rennen om dit schijfje toe te voegen aan mijn verzameling. En misschien die avond erna mijn mening proberen te geven.

Daar moet je dan weer wel voorzichtig mee zijn omdat cd-zaken het dan misschien nog niet in de winkel hebben liggen (kan je in de middag weer terug gaan).
Maar wederom een uitgebreide recensie van jouw kant zou zeker niet verkeerd zijn!

Ik ben in aanraking gekomen met saybia toen ik hun eerste album heb gekocht toen deze net uit was. Gekocht zonder er amper naar te luisteren, ik vond de kartonnen hoes namelijk al genoeg reden tot koop.
Uiteindelijk is saybia uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands.
Persoonlijk vind ik het 2e album het beste werk van saybia, met voor mij 'bend the rules' als absoluut hoogtepunt van de band.

Deze nieuwe cd nu eens goed geluisterd, en de recensie van aERodynamIC komt wel dicht in de buurt van mijn eigen mening. Toch ben ik denk ik iets minder positief.
Deze cd zal naar mijn idee ook geen nieuwe zieltjes winnen. Ik kom weinig echt geniale perfecte liedjes tegen, een gevoel wat ik bij de vorige cd's wel had bij een redelijk aantal nummers.
Het album klinkt lekker en professioneel weg, maar het feit dat ik na de eerste paar keer luisteren nog niet overdonderd ben, stemt mij niet zo vrolijk.
Dit album is goed, maar niet zo geniaal als de vorige 2 albums. Als ik mensen wil kennis laten maken met saybia, dan zou ik ze de eerste 2 albums aanbevelen. Dit 3e album is echter een mooie aanwinst voor degenen die al bekend zijn met de band.

Ik heb hem!!! Nu maar eens rustig voorgaan zitten.. Was in de platenzaak wel blij verrast dat het gelukkig weer wat voller en sneller is dan These Are The Days..

goeie plaat met tot nu toe het titelnummer als uitschieter voor mij. komen er vast nog meer bij na wat luisterbeurten.

Klinkt niet slecht.

Wat een geweldig album. Minimaal het niveau van de voorganger dus voor nu een 4,5*

mm ik ben toch een klein beetje teleurgesteld, Godspeed Into The Future vind ik persoonlijk erg vet, A Way Out is echt typisch Saybia en dat maakt me vrolijker dan de rest. al met al wel een goede plaat. maar een goede opvolger dat vind ik niet.

Het album ligt naar mijn mening geheel in de lijn van eerdere werken van Saybia. Persoonlijk vind ik dat niet erg want ik kan er erg van genieten. Ik vind het niet veel slechter of beter dan de vorige albums.
Van mij hoeven de heren niet zo nodig iets anders gaan doen, of een ander geluid te produceren.

trouwens op Lowlands vond ik ze ook geweldig: de stem van die vent maakt live geen verschil met de cd's.

na de nodige luisterbeurten ben ik van mening dat deze plaat beter is dan de tweede maar helaas niet kan tippen aan het debuut (waT ook erg moeilijk is trouwens). Maar al met al een zeer bekoorlijke cd die in de loop van de tijd wellicht nog wat kan gaan groeien.

Godspeed is mijn favoriet!

voorlopig een 3,5*

Saybia - Eyes On The Highway

Dan nu toch maar mijn mening.

Op de datum van release naar de winkel gefietst om 'm te halen, kwam ik daar was ie uitverkocht. Andere winkel uitgeprobeerd; ook al uitverkocht! Toevallig was iemand op weg naar Leeuwarden, en daar kon hij nog net de laatste twee exemplaren bemachtigen. Dat bewijst maar weer dat Saybia in Nederland vrij populair is. Toen ik begon met luisteren kreeg ik een algemene indruk over het album die waarbij een paar punten opvielen: De stem van Soren Huss klonk niet zoals op de voorgangers, maar veel dieper. Verder bleek ook dat er weer geen enkele misser op het album staat. Nog minder dan op These Are The Days het geval is. Elk nummer is hier van een dermate hoog niveau dat ik er nu al over denk om dit album mijn top 10 binnen te laten komen en dit mijn vierde 5* album te laten worden.
Het eerste nummer begint al goed met On Her Behalf. Een prachtige opener met weer zo'n hemels refrein waar Saybia zo goed is. Ook de vioolarrangementen die de bridge vormen passen helemaal in het nummer en monden uit in weer een hoogtepunt in de muziek. Ik noem dit nummer beter dan Stranded.
Het tweede nummer, gelijk het titelnummer heeft als intro een zeer helder pianoloopje, maar als je denkt dat het een rustig nummer blijkt te zijn, vallen de gitaren in. Toch blijken die gitaren ook weer weg te gaan en is je eerste indruk van het nummer weer de beste. Soren Huss zingt in dit nummer weer een tikkeltje anders dan in On Her Behalf, maar het past helemaal bij het nummer.
Angel kan ik weinig over zeggen. Dat is net als de eerste twee nummers wéér een pareltje. And God send an angel!!! Heerlijk! Goede single en weer zo'n prachtstuk muziek.
Godspeed Into The Future begint rustig, maar als Huss begint met Godspeed Into The Future zingen, wordt het nummer briljant! Tegen het einde aan komen de rare Radiohead/Pink Floyd geluidjes ook nog opzetten en helemaal aan het einde krijg je ook nog invloeden van Porcupine Tree. Die mix van muziek is echt geweldig. Een overstroming van muzieknoten. Prachtig.
The Odds is dan weer een rustiger nummer, weer mooi, weer een goede tekst. Maar in het boekje staat dat er een backing vocal meedoet op dit nummer, maar die kan ik er niet op ontdekken. Dat doet verder helemaal niets af aan het nummer en het zet de lijn van de voorgaande nummers weer helemaal voort. Prachtige uithalen, gitaardingetjes, pianoakkoorden. Een harmonieus gehoor.
Dan krijgen we Romeo. Als ik geweten had dat dit nummer ongeveer 24 uur op hun MySpace had gestaan had ik even gekeken, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb. Het zou wel eens een hele kleine reden geweest kunnen zijn om het album niet te kopen, want toen ik dit nummer voor het eerst hoorde dacht ik echt: "Wat een verschrikkelijk nummer." Maar, dat is helemaal omgeslagen naar de goede kant. Want als je het nummer een paar keer hebt geluisterd ga je zeker de genialiteit van het pianoloopje als voorbode van het refrein inzien en als je dan het einde hoort, die opbouw van het hele nummer, wederom net als de voorgangers geniaal!
Dan krijgen we Pretender, een rustig voortkabbelend nummer met iemand die een dunne lijn bewandeld en wordt aangespoord om te rennen door Huss. Als die stukjes tekst passeren, wordt het nummer toch weer wat harder, bereikt het zijn hoogte punt en maakt het samen met zijn voorgangers weer tot een van mijn favorieten van het album.
Gypsy is textueel weer een hoogstandje, en die elektrische gitaar en de stem van Huss die de hoogte ingaat en ik nog nooit zo goed heb gehoord.
A Way Out is de Joy van dit nummer, aan het einde met de uithalen van Huss, is het net Joy, die echo die schijnbaar in Joy aanwezig is en het holle en heldere niet-moeilijk-doen-geluid zijn hier volop aanwezig!
A Walk Through The Park is dan een liedje waar je rustig op in slaap kunt vallen met een hypnotiserende zang, en veel herhaling. Niet echt de stijl van de CD, maar om de een of andere manier past het toch helemaal.
At The End Of Blue is weer een kraakhelder en rechttoe-rechtaan geweldig. Meer kan ik er niet over zeggen. Prachtig.

Nog even 4,5* en volgende week kijken we verder.

ik vind die nieuwe plaat tot nu toe aardig lekker klinken...al heb ik het live onderhand wel gezien...en ja ik ben zo iemand die veelal afhaakt als de gemiddelde 3fm luisteraar inhaakt...

en betreft de vergelijking met coldplay...die gaat niet op aangezien na het debuut Coldplay echt een verschrikkelijke versie van U2 is geworden (en U2 is al verschrikkelijk)