Nina Simone - Little Girl Blue (1959)

Nina Simone heeft mij al een tijdje voor zich gewonnen. Een krachtig en gepassioneerde persoonlijkheid, een visionair en een podiumprésence waar je u tegen zegt. Echter ook een gekwelde ziel, tegengewerkt door zowel een stugge, bevooroordeelde muziekcultuur als haar eigen psyche. Voor de netflixers onder ons, What Happened, Miss Simone? is een inzichtelijke documentaire in het leven van Simone en de eeuwige strijd met haar demonen.

Simone is altijd zeer eclectisch geweest en dat hoor je op haar debuut Little Girl Blue al naar voren komen. Een eigenzinnige mix van klassiek piano-spel verwerkt met jazz elementen en natuurlijk de soulvolle zang en de imposante zwaarte die ze haar nummers mee kon geven. Uptempo, downtempo, speels en smooth, Nina kon het allemaal.

Vic Chesnutt speelde haar muziek altijd op drukke vliegvelden om een beetje aan de hectiek te ontkomen.
Deze tip werkte proefondervindelijk wonderwel, evenals Mingus in het vliegtuig zelf.

Haha ja, die mooie wetenswaardigheid was ook voor mij aanleiding om eens in haar werk te duiken.

De muziek van Nina Simone is op z'n mooist als opgewekt pianospel contrastreert met haar lage klaagzang (bijvoorbeeld op Mood Indigo en My Baby Just Cares for Me). Op het moment dat Simone ook haar pianospel laat slepen, wordt de muziek al snel wat al te zeikerig (He Needs Me). Al met al een ietwat wisselvallig debuut met enkele ijzersterke uitschieters.