Jean-Michel Jarre - Oxymore (2022)

Als er één muzikant meegaat met de tijd op het gebied van electronische muziek, dan is het wel Jean-Michel Jarre.

De Fransman heeft vooral bewezen met zijn recente projecten zoals EōN en zijn virtuele optreden die uitgebracht is onder de noemer Welcome to the Other Side - Live in Notre-Dame VR, dat hij, naast de muziek, een volledig nieuwe wereld eromheen weet te creëren.
EōN is een app, die d.m.v. de software die is ontworpen, het programma in staat stelt om continu nieuwe muziek te genereren.
Welcome to the Other Side - Live in Notre-Dame VR is de registratie van een grensverleggend live optreden vanuit een Virtual Reality Notre Dame kathedraal die tegelijkertijd gewoon in de studio is opgenomen. Maar wereldwijd wel eventjes 75 miljoen kijkers trok!

En binnenkort is er dan Oxymore, zijn 22ste officiële studio-album. Een album opgedragen aan de in 2017 overleden Musique Concrète-componist Pierre Henry, waar Jarre mee had willen samenwerken middels zijn Electronica-project. Het materiaal wat oorspronkelijk bedoeld zou zijn geweest voor Electronica is nu gebruikt voor zijn nieuwste album Oxymore.
Naast het album zelf, zal ook rond het verschijnen daarvan Oxyville gelanceerd worden, een virtuele stad waarin Jarre ook in virtual reality zal optreden, waarmee hij dus min of meer hetzelfde truukje toepast als hij deed tijdens zijn VR-optreden in de VR-Notre Dame.

Kortom, de inmiddels 74-jarige Fransman zit niet bepaald stil en is ongelooflijk productief de laatste jaren, op allerlei gebieden welteverstaan.

Het belangrijkste voor mij is en blijft toch de muziek. Welke trukendoos Jarre dan ook opentrekt eromheen, het is de muziek waar het wat mij betreft om gaat.

Het eerste voorproefje is onlangs uitgebracht in de vorm van de single "Brutalism" en dit nummer laat een ritmische, experimentele, met een duistere ondertoon verweven Jarre horen. Zeker niet oninteressant!

Benieuwd wat dit nieuwe album dan ook teweeg gaat brengen. Op voorhand mag het in ieder geval wederom een ambitieus project worden genoemd. Nog even wachten tot de tweede helft van oktober!

Als brutalism de single is, heb ik mijn twijfels over de rest, qua stijl te modern in mijn beleving, eerder experimenteel. niet echt mijn interesse.zal tzt via youtube eea beluisteren, maar als het bevalt regel ik hem, indien niet, laat ik het met rust, eon.ook niet echt amazonia had hij niet eens moeten uitbrengen,
hier kom ik niet doorheen wat ik zou zeggen, zo nu eens lekker genieten van eon of amazonia, nee het is geen oxygene equinoxe magnetic fiels of rendez vous om maar wat te noemen.

Jarre altijd wel lang gevolgd, maar de laatste jaren boeit het mij niet meer zo.

Denk dat hij met pensioen moet gaan dan deze nutteloze releases uit gaat brengen, bespaar ons deze ellende.

Ik krijg een heel sterk zoolook gevoel bij dit album. Zeker niet slecht, alleen even wennen.

Die oude Fransoos is er dus in geslaagd om de stijgende lijn vanaf 2015 door te trekken. Geen enkele zwakke track. Meesterwerk.

Het is verschrikkelijk, nee dit gaat hem voor mij niet worden. heb hem proberen te beluisteren, in de verte haal ik er wat zoolook uit, maar een hoop electronisch gepriegel.Ik vind het helemaal niks........

Ben het wel eens met *Daaf*. Je moet het een kans geven en benaderen als een moderne Zoolook.

Als je met elk nieuw Jarre album een terugkeer naar de oudere albums verwacht, zal je steeds opnieuw bedrogen uitkomen. Jarre is in de basis een geluidsartiest, en in veel mindere mate een muzikant.
De manier waarop hij geluiden organiseert is op z'n minst interessant te noemen.

Ik hoor soms een imitatie van Fuck Buttons hierop, en inderdaad veel niet interessante nummers.

Jarre blijft een held, maar dit electronische gepriegel werkt op mijn zenuwen.

Ik vind dit best een aardig plaat. Ik zet 'm op een 3,5* waarbij ik wil opmerken dat het dan ook nog een 3,5+ is. Het gemiddelde is redelijk laag maar ik zie dat daar ook wat 0,5 en 1,0 stemmen bij zitten onder het mom van mijn oude held doet niet wat ik van hem wil horen, want het kan je ding niet zijn maar dit soort cijfers zijn echt voor de krocht der krochten in de muziek vind ik.

Duidelijk is te horen op Oxymore, dat Jean-Michel Jarre de grenzen van de Avant Garde-stroming en Musique Concrète opzoekt en deze combineert met zijn eigen manier van het benaderen van electronische muziek.
De muzikale visie van wijlen Pierre Henry waar dit album aan opgedragen is, (de stem van Pierre Henry plus allerlei muzikale experimenten en fragmenten van hem die verweven zijn binnen de muziek van Jarre), maakt dit tot een uniek en experimenteel project wat in ieder geval als één van de meest gedurfde albums van Jarre beschouwd mag worden in lange tijd.
Alhoewel Jarre de afgelopen jaren al langer met wat meer experimentele projecten bezig is geweest (EōN en Amazônia), is Oxymore redelijk opvallend te noemen.
Ten eerste natuurlijk de invloeden van Pierre Henry (voor Jarre is Henry één van zijn voornaamste inspiratiebronnen geweest tot het maken van zijn eigen muziek), maar ten tweede ook zeker de mate van experimenteerdrift die dit album wel degelijk zijn eigen gezicht geeft.
Eén ding moet gezegd: het album is allesbehalve saai en in de kleine 50 minuten dat dit album duurt, komt er heel wat aan de (hopelijk geoefende) luisteraar voorbij.
Het siert Jarre dat hij niet voortborduurt op vorige projecten, zoals Equinoxe Infinity en Oxygene 3, maar puur doet waar hij zin in heeft. Jarre hoeft zich op zijn oude dag dan ook niet meer te bewijzen, maar blijft evolueren als artiest, door zeker in het geval van Oxymore, voor een bepaalde vernieuwingsdrang te gaan.
Los of men het goed vind of niet, moet gezegd dat Jarre het voor elkaar heeft gekregen om het verleden én heden van het benaderen van electronische muziek op een manier die past binnen Musique Concrète, op één album te krijgen.
De composities zijn dan ook stuk voor stuk bijzonder van opzet en qua structuur ademt het een behoorlijke experimenteerdrift uit. Dit album heeft dan ook meer geduld nodig, dan het gemiddelde Jarre-album; duidelijk is dat Oxymore meer het experiment opzoekt, zoals een Zoolook dit ook deed. En daar is wat mij betreft weinig mis mee.
Want eenmaal je opengesteld te hebben en met wat gepast geduld, is Oxymore echt zo slecht nog niet. Dit is gewoon een zeer interessant album met stuk voor stuk intrigerende reisjes binnen de ritmische, experimentele electronica. En los van de Pierre Henry-invloeden, is het toch ook onmiskenbaar Jarre die je hierin terughoort, althans dat hoor ik gewoon. Best knap!
Toegegeven, het soms wat chaotische en drukke karakter van de plaat nekt me ook zo nu en dan, wat een reden is waarom ik niet hoger ga dan een 3,5, maar dit vind ik dan ook een acceptabele score voor dit bijzondere album.
Mijn advies, ook voor degenen die het in eerste instantie een prutplaat vinden: cijfer dit niet weg en probeer het nog eens. Wellicht dat je er anders over gaat denken. Het is even doorbijten bij de eerste drie nummers, maar eenmaal eraan gewend wordt het album vanaf "Sonic Land" wat mij betreft beter.
Nummers zoals "Sonic Land", "Sex in the Machine" en "Epica" zijn toch best pareltjes te noemen en ook met afstand de beste nummers van Oxymore trouwens.

Kortom: Oxymore is een geslaagd en verfrissend experiment van Jarre waarmee ik prima mee uit de voeten kan. En nee, het is ook niet helemaal mijn kopje Jarre-thee maar dat is in dit geval helemaal niet vervelend.