Benjamin Clementine - And I Have Been (2022)

Heb hier enorm veel zin in. Zijn twee voorgaande albums zijn van dergelijk hoog niveau, is dat nogmaals haalbaar?

De singles Copening, Weakend en Genesis stemmen mij hoopvol

Mij begint Benjamin Clementine juist steeds meer tegen te staan. Ik vind van de singles van deze plaat wel erg theatraal, op een kitscherige manier.

De singles zijn eigenlijk exact wat je van hem verwacht. Het is niet verrassend of vernieuwend meer. Ik vind het wel lekker, nog steeds, maar na dat vreselijke tweede concert van hem dat ik zag in Rotterdam (De Doelen) is de man mij enorm tegen gaan staan en daar moet ik me wel even overheen zetten merk ik. Vervelende kerel.....

Neemt niet weg dat ik er toch naar uit kijk, want zijn muziek staat daar verder los van en ik vind wel meer muziek van vervelende kerels leuk

Haha, ik weet dat we deze discussie eerder gevoerd hebben, maar dat concert was juist geniaal!

Ook ik kijk erg uit naar zijn nieuwe album. Zelf geproduceerd deze keer. Hij is er lang uit geweest trouwens, benieuwd wat daar de reden achter is. Genesis is hier voorlopig favoriet, al is het begin wel één-op-één Nemesis. Maar das vast geen toeval.

Je bedoelt die in LantarenVenster natuurlijk waar we vooraan stonden

Het is idd meer van hetzelfde, maar dat hoeft niet negatief te zijn De verassing is er wel af, maar ook dat vind ik ook niet zo erg.

De rede dat Benjamin eruit is geweest, is vanwege ziekte, maar (mij) onbekend wat precies.

Tevens was ik in de veronderstelling dat hij een collab album met zijn vrouw ging maken ipv een nieuw solo album.

Grappig, vond ik een van de tofste concerten die ik ooit gezien heb. Eindeijk een artiest die doet waar hij / zij zin in heeft en niet enkel de entertainer is.

Dit moet dus gezien worden als het eerste deel van twee nieuwe albums, de volgende, en dus het tweede deel, volgt in 2023.

Een recensie die ik las in MOJO sprak van een meer 'toegankelijk' geluid op dit album.

Ik zou bijna vergeten dat deze held ook deze week nog een album uitbrengt..

Nou nee. Daarvoor is het wel iets om naar uit te kijken! Delighted blijf ik echt prachtig vinden. Genesis en Copening Weakend zijn dat ook (die strijkers!).

De vraag is alleen wanneer er een fysiek exemplaar gereleased gaat worden.

Even leek het er op dat we niet veel meer zouden horen van Benjamin Clementine. Er zou een project met zijn vrouw komen, maar daar werd niet veel meer van vernomen. Na vijf jaar is er dan toch zijn derde album verschenen, And I Have Been genaamd.

Dat Benjamin een nogal eigengereide artiest is weten we onderhand wel. Zo stonden er bij het eerste concert dat ik mee mocht maken overal bordjes dat we geen foto's mochten maken en stil moesten zijn. Eenmaal blootvoets op het podium maakte hij daar een opmerking over. Hij vond het maar raar dat iedereen zo ongelooflijk stil was. Ehm?!
Over mijn tweede live ervaring gingen indertijd de voor- en tegenstanders flink met elkaar in discussie. Van arrogante kwal tot briljante performance. Die discussie moeten we niet nog eens gaan voeren. Laten we het er maar op houden dat Benjamin bijzonder is en bijzondere artiesten maken vaak goede muziek.

Op de hoes van zijn nieuwe album kijkt hij ons streng aan: waag het eens negatief te zijn. Nou Benjamin ik zou niet durven, maar het is ook niet nodig om negatief te zijn. Integendeel. Wat een magistraal album is dit weer geworden. Ja, ik moet me even over die vervelende botsing in De Doelen Rotterdam heenzetten, maar veel van mijn grote favoriete artiesten zijn apart, eigengereid, vervelend, naar. Dus zoals ik al zei: hij is bijzonder en bijzondere mensen moeten we koesteren.

Zo kunnen we And I Have Been ook gaan koesteren. Van de geweldige opener Residue tot Recommence. Wat een briljant avontuur is het toch geworden. Dit album bevat alle ingrediënten waar ik helemaal van kan genieten. Gekke koortjes, strijkers, tegendraadse melodieën en toch toegankelijk. En dan die oh zo opvallende zang van Clementine. Om te janken zo mooi allemaal.

Hij is er gewoon weer in geslaagd om ons te betoveren. Dat is knap, want helemaal verrassen doet hij ons niet meer met zijn muziek. We weten waar hij toe in staat is en toch smaakt dit weer anders. Voor mijn gevoel heeft hij zijn tweede overtroffen en komt hij akelig dicht bij zijn debuut in de buurt. Ik denk zelfs dat dit gewoon nog beter is dan die eerste. Maar laat ik mijn enorme enthousiasme nog even temperen en het album nog wat laten rijpen, maar dat dit eindejaarslijstjesvoer is moge duidelijk zijn.

Laat ik de maffe performance in De Doelen gewoon even vergeten en laat ik me maar helemaal onderdompelen in dit muzikale geweld. Maf, avontuurlijk geweld zoals alleen Clementine dat kan. Drie albums op hoogstaand niveau... vooruit dan mag je van mij ook wel gek gedrag vertonen.

Als ik één minpuntje mag noemen dan zijn dat enkele fade-outs die me een beetje storen, maar verder: een ongelooflijk goed, rijk en spannend album!!!

Jammer dat de lijn van miskend meesterwerkje I Tell a Fly niet wordt doorgezet. Het resulteert nu in een degelijk, voor BC conventioneel, album met soms wel érg bekend aandoende melodieën. Het is allemaal wel mooi maar weet de diepte niet te raken.

And I Have Been moet volgens de Dansende Beren gezien worden als tussendoortje. Op het volgend jaar te verschijnen album, belooft Clementine wederom alle registers open te trekken.

Grappig, ik ervaar het tegenovergestelde (alhoewel ik I Tell a Fly ook erg sterk vind)

Damn, staat nog steeds niet op Apple Music

Keek er zo naar uit dit te luisteren vandaag.

Komt daar niets van?

Op de twee nummers na, lees ik er niets meer over..!? Dus geen idee of dit nog komt.

Flo Morrissey, die maakte eerder al een plaat met Matthew E. White.

Amai, Delighted valt vies tegen. De zanglijn in de hoogte irriteert me gewoon. Best verrassend, want zijn zang was altijd al een visitekaartje.

Ik was trouwens verrast dat er toch nog een (kort) album uitkwam dit jaar. Het voelt immers echt aan als tussendoortje. En inderdaad echt wel uitgesproken conventioneel tov de 2e plaat. Wel al jaren niet meer beluisterd. Niet het echte werk dus. Ik volg hier dus wellicht eerder Vencemeros dan Aerodynamic.

Over gehoord ja, beetje teveel in zichzelf gaan geloven.

Eigenlijk nu ook weer: ik begreep een tijd niet via Apple Music te beluisteren en fysiek zal het vast niet uitgebracht worden want 'dit is helemaal mijn derde album niet, maar ik breng het wel uit'. Iets te veel interessant doenerij als je het mij vraagt. Wat is het nou?

Maar goed: ik vind het dus echt een waanzinnig mooi album. Dus vooruit maar weer

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Benjamin Clementine - And I Have Been - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Benjamin Clementine - And I Have Been
De eigenzinnige Britse muzikant Benjamin Clementine kiest op And I Have Been voor een wat minder pretentieus en vooral wat toegankelijker geluid, al zijn dit in zijn geval zeer relatieve begrippen

Benjamin Clementine dwong met zijn eerste twee albums is muzikaal opzicht respect af, maar hij was bij mij ook goed voor een allergische reactie. Zijn na een stilte van vijf jaar verschenen derde album roept vooralsnog gemengde reacties op, maar van de drie albums van Benjamin Clementine vind ik And I Have Been de meest aansprekende. Op zijn derde album maakt de Britse muzikant muziek die net wat minder pretentieus en ook wat soulvoller is, waardoor de songs op het album, in ieder geval bij mij, minder tegen de haren instrijken. Op hetzelfde moment is Benjamin Clementine er ook in geslaagd om zijn unieke eigen geluid te behouden. Win-win situatie wat mij betreft.

Toen ik een tijdje geleden het nieuwe album van de Britse muzikant Benjamin Clementine in handen kreeg, voelde ik in eerste instantie vooral weerstand. Er zijn ook wel wat redenen om niet te houden van de muzikant uit Londen. Zo staat hij niet bekend als een bijzonder aangenaam persoon en maakt hij ook nog eens nogal pretentieuze muziek, die hij wat hautain vertolkt. Verder hebben we sinds zijn jaloersmakende huwelijk met Flo Morrissey niets meer gehoord van deze geweldige Britse singer-songwriter, waar we hem ook mooi de schuld van kunnen geven. Flink wat weerstand dus, maar And I Have Been nam de meeste weerstand vrij snel weg.

And I Have Been is de opvolger van het inmiddels net iets meer dan vijf jaar oude I Tell A Fly, dat volgde op het helemaal aan het begin van 2015 verschenen At Least For Now, het debuutalbum van de Britse muzikant, die in de jaren voor zijn doorbraak als dakloze verbleef in Parijs. De eerste twee albums van Ben Clementine konden rekenen op superlatieven van de critici en het zijn albums die ik uiteindelijk heb leren waarderen, al blijf ik ze erg pretentieus vinden. Tussen al deze pretenties slaagde Benjamin Clementine er wel in om een uniek eigen geluid neer te zetten, dat zich zowel in muzikaal als in vocaal opzicht niet makkelijk liet vergelijken met de muziek van anderen.

Het is een geluid dat op And I Have Been toch wel een metamorfose heeft ondergaan. De minimalistische klassieke instrumentatie van de eerste twee albums heeft plaatsgemaakt voor een wat toegankelijker en wat soulvoller geluid en ook de zang van Benjamin Clementine strijkt wat mij betreft wat minder tegen de haren in. Het betekent overigens niet dat de Britse muzikant opeens zorgeloze souldeuntjes maakt, want ook And I Have Been is een behoorlijk pretentieus album. Toch is het met afstand het meest toegankelijke album van de Britse muzikant tot dusver.

And I Have Been klinkt soulvoller dan we van Ben Clementine gewend zijn, maar het is wel zeer theatrale soul die de Britse muzikant maakt. De instrumentatie bestaat vooral uit piano en heel veel strijkers, van wie de eerste betrekkelijk ingetogen en klassiek klinkt, maar de tweede behoorlijk en hier en daar zelfs wat pompeus uitpakken.

De ruimte die wordt open gelaten door de nog steeds wat klassiek aandoende instrumentatie, waaraan hier en daar ook blazers en ritmes zijn toegevoegd, wordt bijna volledig gevuld door de stem van Benjamin Clementine, die dit keer (gelukkig) minder vertrouwt op de vocale capriolen van zijn vorige albums, maar die nog altijd behoorlijk expressief zingt. Door af en toe ook nog stevig aangezette koortjes toe te voegen, klinkt And I Have Been behoorlijk vol, maar het album bevat ook een aantal rustpunten.

Ik ben benieuwd hoe de fans van Benjamin Clementine tegen de koerswijziging aankijken, maar zelf ben ik wel gecharmeerd van het wat toegankelijkere en net wat soulvollere geluid op And I Have Been. Het is een geluid dat volgend jaar al weer een vervolg moet gaan krijgen op wat volgens Benjamin Clementine zijn echte derde album gaat worden. Die bewering maakt van And I Have Been mogelijk niet meer dan een tussendoortje, maar daarvoor vind ik de twaalf tracks op het deze week verschenen album van Benjamin Clementine echt veel te goed. Erwin Zijleman

Twee dagen later dan de andere streamingdiensten, dan toch op ITunes. Heb hem al wat aardige wat luister beurten gegeven. Eerste luister beurt was weer even inkomen.
Zelfs een Gypsy BC, Difference en Last Movement of Hope vallen in de smaak. Laatst genoemde is zelfs magistraal betoverend.

Ja dit is idd een wat toegankelijker album dan voorgaande twee, maar heeft nog steeds de BC eigenaardigheden.

“Time is running like a motherfucker”

Heb wat moeite dat deze man als arrogant of vervelend word weggezet. Als iemand “anders” is of een eigen weg bewandeld, heb je dit stempel als snel te pakken. En hoe goed ken je iemand eigenlijk om dit oordeel te geven

Ik weet dat er diverse meningen zijn mbt zijn optreden in de Doelen, maar ik zit in het Pro Benjamin kamp en snap zijn bewegingen daar wel…denk ik. Kan mij er ieder geval in verplaatsen. Dat optreden was voor mij geniaal en heb eerder het publiek als arrogant, vervelend en asociaal ervaren.

Terug naar het album. Deze gaat nog vaak gedraaid worden en word elke keer mooier.

Mij is dit helaas ook veel te theatraal. Jammer want hij heeft ontegenzeggelijk talent maar mij maak je niet blij met dergelijke tracks.

Echt totaal anders dan mijn eerste keer dat ik hem zag. Ronda in Tivoli. Mijn vrouw zou 11 dagen later bevallen van onze eerste dochter. Gelukkig kon ze zitten. We werden volledig ingepakt en weggeblazen door de innemende, verlegen artiest die zacht fluisterend nummers inleidde en dan enorm tekeer ging op de piano. De cover van Nick Drake in de toegift zal ik ook nooit meer vergeten.

Dat maakt dat ik ook zeker weer geïnteresseerd ben in deze worp en er naar uit zie om hem weer in Utrecht te verwelkomen.

Wat is daar anders aan dan? Ik heb het alleen maar over het feit dat er overal bordjes stonden waarop stond dat we stil moesten zijn en dat er geen foto's gemaakt mochten worden en dat hij het raar vond dat iedereen zo stil was (terwijl wij als publiek dus precies deden wat van ons verlangd werd). Dat concert is voor mij één van de betere die ik heb meegemaakt. Heel puur en ook best opwindend. Volgens mij is dat dus gewoon eenzelfde ervaring

Dat dit album als tussendoortje gezien wordt vind ik heel bijzonder (en belooft hopelijk wat voor de zogenaamd echt derde worp). Overigens mag het op iTunes dan wel weer 15 euro kosten waar prijzen normaal 10 euro zijn voor nieuwe releases.

At Least for Now 5*
I Tell a Fly 4,5*
And I Have Been 4,0* (voorlopig)

Ik zie een patroon, en dat patroon bevalt me maar niks. Gelukkig is dit slechts een tussendoortje, en staat mijn stem zeker nog niet vast. Wellicht moet het album nog wat meer landen, maar vooralsnog vind ik hem net even te simpel in vergelijk met de eerste twee.

Kaartjes voor 28-09-23 besteld

Geniet weer enorm van deze man zijn nieuwe album.

Toch wel weer heel pakkend en dwingend allemaal. En daar zijn weinig middelen voor nodig. Een stem en spaarzame muzikale omlijsting zijn genoeg. Toch wel weer knap, ondanks de kennelijke ‘maniertje’ van meneer.

Iedereen die me kent weet dat ik een grote fan was van Benjamin Clementine. Maar de singles triggeren echt niet. Al zeker Delighted. Weinig avontuurlijk, te kort. Tegenvaller. Ik hoor geen toegevoegde waarde..is het op voor mij?

Fijn album! iets toegankelijker, iets meer Michael Kiwanuka, maar toch eigen. Blijft hangen. 4*