Benjamin Clementine - And I Have Been (2022)

Even leek het er op dat we niet veel meer zouden horen van Benjamin Clementine. Er zou een project met zijn vrouw komen, maar daar werd niet veel meer van vernomen. Na vijf jaar is er dan toch zijn derde album verschenen, And I Have Been genaamd.

Dat Benjamin een nogal eigengereide artiest is weten we onderhand wel. Zo stonden er bij het eerste concert dat ik mee mocht maken overal bordjes dat we geen foto's mochten maken en stil moesten zijn. Eenmaal blootvoets op het podium maakte hij daar een opmerking over. Hij vond het maar raar dat iedereen zo ongelooflijk stil was. Ehm?!
Over mijn tweede live ervaring gingen indertijd de voor- en tegenstanders flink met elkaar in discussie. Van arrogante kwal tot briljante performance. Die discussie moeten we niet nog eens gaan voeren. Laten we het er maar op houden dat Benjamin bijzonder is en bijzondere artiesten maken vaak goede muziek.

Op de hoes van zijn nieuwe album kijkt hij ons streng aan: waag het eens negatief te zijn. Nou Benjamin ik zou niet durven, maar het is ook niet nodig om negatief te zijn. Integendeel. Wat een magistraal album is dit weer geworden. Ja, ik moet me even over die vervelende botsing in De Doelen Rotterdam heenzetten, maar veel van mijn grote favoriete artiesten zijn apart, eigengereid, vervelend, naar. Dus zoals ik al zei: hij is bijzonder en bijzondere mensen moeten we koesteren.

Zo kunnen we And I Have Been ook gaan koesteren. Van de geweldige opener Residue tot Recommence. Wat een briljant avontuur is het toch geworden. Dit album bevat alle ingrediënten waar ik helemaal van kan genieten. Gekke koortjes, strijkers, tegendraadse melodieën en toch toegankelijk. En dan die oh zo opvallende zang van Clementine. Om te janken zo mooi allemaal.

Hij is er gewoon weer in geslaagd om ons te betoveren. Dat is knap, want helemaal verrassen doet hij ons niet meer met zijn muziek. We weten waar hij toe in staat is en toch smaakt dit weer anders. Voor mijn gevoel heeft hij zijn tweede overtroffen en komt hij akelig dicht bij zijn debuut in de buurt. Ik denk zelfs dat dit gewoon nog beter is dan die eerste. Maar laat ik mijn enorme enthousiasme nog even temperen en het album nog wat laten rijpen, maar dat dit eindejaarslijstjesvoer is moge duidelijk zijn.

Laat ik de maffe performance in De Doelen gewoon even vergeten en laat ik me maar helemaal onderdompelen in dit muzikale geweld. Maf, avontuurlijk geweld zoals alleen Clementine dat kan. Drie albums op hoogstaand niveau... vooruit dan mag je van mij ook wel gek gedrag vertonen.

Als ik één minpuntje mag noemen dan zijn dat enkele fade-outs die me een beetje storen, maar verder: een ongelooflijk goed, rijk en spannend album!!!

Jammer dat de lijn van miskend meesterwerkje I Tell a Fly niet wordt doorgezet. Het resulteert nu in een degelijk, voor BC conventioneel, album met soms wel érg bekend aandoende melodieën. Het is allemaal wel mooi maar weet de diepte niet te raken.

And I Have Been moet volgens de Dansende Beren gezien worden als tussendoortje. Op het volgend jaar te verschijnen album, belooft Clementine wederom alle registers open te trekken.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Benjamin Clementine - And I Have Been - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Benjamin Clementine - And I Have Been
De eigenzinnige Britse muzikant Benjamin Clementine kiest op And I Have Been voor een wat minder pretentieus en vooral wat toegankelijker geluid, al zijn dit in zijn geval zeer relatieve begrippen

Benjamin Clementine dwong met zijn eerste twee albums is muzikaal opzicht respect af, maar hij was bij mij ook goed voor een allergische reactie. Zijn na een stilte van vijf jaar verschenen derde album roept vooralsnog gemengde reacties op, maar van de drie albums van Benjamin Clementine vind ik And I Have Been de meest aansprekende. Op zijn derde album maakt de Britse muzikant muziek die net wat minder pretentieus en ook wat soulvoller is, waardoor de songs op het album, in ieder geval bij mij, minder tegen de haren instrijken. Op hetzelfde moment is Benjamin Clementine er ook in geslaagd om zijn unieke eigen geluid te behouden. Win-win situatie wat mij betreft.

Toen ik een tijdje geleden het nieuwe album van de Britse muzikant Benjamin Clementine in handen kreeg, voelde ik in eerste instantie vooral weerstand. Er zijn ook wel wat redenen om niet te houden van de muzikant uit Londen. Zo staat hij niet bekend als een bijzonder aangenaam persoon en maakt hij ook nog eens nogal pretentieuze muziek, die hij wat hautain vertolkt. Verder hebben we sinds zijn jaloersmakende huwelijk met Flo Morrissey niets meer gehoord van deze geweldige Britse singer-songwriter, waar we hem ook mooi de schuld van kunnen geven. Flink wat weerstand dus, maar And I Have Been nam de meeste weerstand vrij snel weg.

And I Have Been is de opvolger van het inmiddels net iets meer dan vijf jaar oude I Tell A Fly, dat volgde op het helemaal aan het begin van 2015 verschenen At Least For Now, het debuutalbum van de Britse muzikant, die in de jaren voor zijn doorbraak als dakloze verbleef in Parijs. De eerste twee albums van Ben Clementine konden rekenen op superlatieven van de critici en het zijn albums die ik uiteindelijk heb leren waarderen, al blijf ik ze erg pretentieus vinden. Tussen al deze pretenties slaagde Benjamin Clementine er wel in om een uniek eigen geluid neer te zetten, dat zich zowel in muzikaal als in vocaal opzicht niet makkelijk liet vergelijken met de muziek van anderen.

Het is een geluid dat op And I Have Been toch wel een metamorfose heeft ondergaan. De minimalistische klassieke instrumentatie van de eerste twee albums heeft plaatsgemaakt voor een wat toegankelijker en wat soulvoller geluid en ook de zang van Benjamin Clementine strijkt wat mij betreft wat minder tegen de haren in. Het betekent overigens niet dat de Britse muzikant opeens zorgeloze souldeuntjes maakt, want ook And I Have Been is een behoorlijk pretentieus album. Toch is het met afstand het meest toegankelijke album van de Britse muzikant tot dusver.

And I Have Been klinkt soulvoller dan we van Ben Clementine gewend zijn, maar het is wel zeer theatrale soul die de Britse muzikant maakt. De instrumentatie bestaat vooral uit piano en heel veel strijkers, van wie de eerste betrekkelijk ingetogen en klassiek klinkt, maar de tweede behoorlijk en hier en daar zelfs wat pompeus uitpakken.

De ruimte die wordt open gelaten door de nog steeds wat klassiek aandoende instrumentatie, waaraan hier en daar ook blazers en ritmes zijn toegevoegd, wordt bijna volledig gevuld door de stem van Benjamin Clementine, die dit keer (gelukkig) minder vertrouwt op de vocale capriolen van zijn vorige albums, maar die nog altijd behoorlijk expressief zingt. Door af en toe ook nog stevig aangezette koortjes toe te voegen, klinkt And I Have Been behoorlijk vol, maar het album bevat ook een aantal rustpunten.

Ik ben benieuwd hoe de fans van Benjamin Clementine tegen de koerswijziging aankijken, maar zelf ben ik wel gecharmeerd van het wat toegankelijkere en net wat soulvollere geluid op And I Have Been. Het is een geluid dat volgend jaar al weer een vervolg moet gaan krijgen op wat volgens Benjamin Clementine zijn echte derde album gaat worden. Die bewering maakt van And I Have Been mogelijk niet meer dan een tussendoortje, maar daarvoor vind ik de twaalf tracks op het deze week verschenen album van Benjamin Clementine echt veel te goed. Erwin Zijleman

Toch wel weer heel pakkend en dwingend allemaal. En daar zijn weinig middelen voor nodig. Een stem en spaarzame muzikale omlijsting zijn genoeg. Toch wel weer knap, ondanks de kennelijke ‘maniertje’ van meneer.

Wat kwam Benjamin Clementine als een komeet binnen met zijn debuut At Least Now. Dit And I Have Been is volgens mij meer een combinatie van nog op de plank liggende songs. Een soort tussenproject dus, voordat het tijd is om weer te komen met een echt groots project. Het opent met Residue, een nummer dat zowel frivool als bombastisch als statig is. De eigenzinnigheid van Clementine horen we dus meteen weer terug. Delighted wordt vooral geregeerd door de strijkers en zijn zo herkenbare stem. Na het korte Difference horen we het ritmische Genesis en een stemgebruik dat je toch wat moet liggen. Gyspsy BC kenmerkt zich met de sfeervolle koortjes, waar Atonement gewoon prima is. Meer richting de klassieke muziek gaat hij met Last Movement of Hope en de zang is stemmig op Copening. Weakened is juist mooi rustig en sereen. Het is bijna een warme song te noemen. Na het prima Auxiliary en het meer toegankelijke Lovelusterman sluit het album af met het eveneens prima Recommence. Een afsluiter van een album dat inderdaad wat als een tussendoortje overkomt.