Weyes Blood - And in the Darkness, Hearts Aglow (2022)

De eerste single klinkt alvast veelbelovend:
Weyes Blood: “It’s Not Just Me, It’s Everybody” Track Review | Pitchfork

Bij beginnende keelpijn, neem Strepsils

Maar jeetje wat een hoes. En je hart zit niet daar.

Misschien symbolisch? Zo van: je hoeft je hart niet vast te houden - al doe ik dat wel - die single doet nl vermoeden dat er een Carpenters-revival op komst is

Hmmm eerste single is matig voor weyes haar doen. Voelt een beetje flauw aan.
Maar manman wat een stem heeft ze toch.
Hoes komt in de aanmerking voor lelijkste hoes van 2022

Wat een schitterende single weer. Weelderige arrangementen met zelfs een harp deze keer.
Ik zag ze live op Primavera dit jaar. Heel mooi,maar door de afwezigheid van strijkers klonk dat live toch minder ambitieus en rijk van sound.. Beetje jammer. ze zou al succesvoller moeten zijn, vind ik ook. Wat een Father John Misty bereikt heeft, moet zij toch ook kunnen?

Waarom naar Lana luisteren als je ook een album van mevrouw Blood kunt opzetten?

Hear hear...
Zoveel beter..

Sinds haar laatste album, heeft ze de lat wel erg hoog gelegd hoor. Ben benieuwd...Eerste twee singles pakken mij niet echt.

Jan Vollaard (in de NRC vandaag) heeft zich wel wat laten betoveren door madam

De eerste singles deden me niet zo veel, maar wauw, God Turn Me Into a Flower is wel echt schokkend mooi zeg! Zou me niet verbazen als deze nog groeit naar Movies/Andromeda-niveau. Toch wel een beetje benieuwd naar het album nu.

De betovering van Front Row Seat to Earth voel ik niet meer. Het is omgeslagen naar degelijkheid. Fraai, mooi, maar ik mis iets. Het voelt wat vlakker.

Toch zijn er genoeg momenten die het voor mij aangenaam maken en het klinkt allemaal heel warm en daar is verder ook niks mis mee. Dan maar even minder betovering.

Ik heb haar vorige album beluisterd nav de enthousiaste verhalen hier; toen was dit album nog niet uit. Ik ontdek vaak wat nieuws door MM. Het bleek niet helemaal mijn smaak. Net als de NRC is de Volkskrant enthousiast. Dan toch maar eens dit album checken. We gaan het horen......uiteindelijk is muziek dan toch een kwestie van smaak, ondanks dat ik vakmanschap vaak wel herken.

Op ‘And In Darkness, Hearts Aglow’ glijdt de diepe alt van zangeres Weyes Blood als in een droom over een bed van violen en herfstachtige pianoklanken ★★★★☆
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Na een aantal luisterbeurten, kom ik toch op de conclusie dat Natalie Mering weer een prachtige plaat heeft geleverd. Ze heeft hiermee haar eigen stijl doorgezet vanuit Titanic Rising, en dat is totaal niet erg. Wat een warme en prachtige geluiden. Zeker niet zo goed als het vorige, maar wel één van de betere albums van dit jaar.

Je kan er feitelijk niet omheen, maar de stem van Natalie Mering zit op het folky And in the Darkness, Hearts Aglow wel bangelijk dicht bij die van Karen Carpenter in de buurt. Weyes Blood, want daar heb ik het hier over, heeft vrijwel dezelfde hartbrekende klankkleur, dezelfde treurende melodielijnen en straalt ondanks alles die moederlijke berusting uit van een volwassen vrouw die al zingend haar kind in slaap wiegt. Leg daar dan ook nog eens die nostalgische weemoedige jaren zeventig gloed overheen en concludeer dat het bijna identiek klinkt. Het is tevens een bewustwording dat er tegenwoordig weinig zangeressen zijn die zoveel melodieuze eigenheid in de zang leggen, en daarbij zo dicht bij zichzelf blijven en het vertikken om buiten die lijntjes te kleuren. Weyes Blood wordt vocaal ook regelmatig met Joni Mitchell vergeleken, niet de minste helden dus.

And in the Darkness, Hearts Aglow bevindt zich in een totaal andere wereld dan haar obscure onaardse noisy Weyes Bluhd platen, maar vervolgt wel die honingzoete perfectie welke met Titanic Rising een waar hoogtepunt bereikte. Al is het wel inwisselbare perfectie, in principe blijft ze met And in the Darkness, Hearts Aglow vocaal gezien wel in die euforische roze wolk hangen. Begrijp mij goed, Weyes Blood overstijgt met haar hemelse uithalen in alles het hedendaagse aanbod, maar door die herkenbaarheid loopt ze het risico dat het wat vlak en saai overkomt. Pas op, die diepere bodem zit er weldegelijk, het is een verraderlijke valkuil om hier gemakkelijk overheen te stappen. Titanic Rising, de omsluitende aarde zakt alleen wat verder weg.

Dan is de winst vooral uit de teksten te halen. Weyes Blood bewandeld met de piano aan haar zijde de serene stilte van It’s Not Just Me, It’s Everybody. Samen met deze vertrouwde metgezel verkent ze de vervreemding om haar heen. Iedereen juicht omdat de wereld stapsgewijs weer in beweging komt, het is echter niet haar feestje. De levenloze schimmen om haar heen dragen dan wel een uitbundig schild, van binnen zitten ze nog steeds in onzekere eenzaamheid gevangen. Het gevoel dat je wel uitgenodigd bent, dat je onzichtbaar aanwezig bent en niemand je opmerkt. Die zelfidentificatie is nodig om te ontwaken, al laat Weyes Blood ons nog eventjes in die onthaastende droomtoestand om ons heen staren, en dat is eigenlijk best wel fijn.

Hebben we jarenlang hard gewerkt om onze kinderen zo’n gigantische puinhoop te schenken. De erfenis van een verharde kapitalistische maatschappij waarbij egocentrisme regeert. Children of the Empire heeft dan wel een winterse kerstomlijsting, het blijft dof namaak leedvermaak. Het is allemaal zo goed bedoeld, maar moeten we niet gewoon naar die essentiële kernbegrippen terugkeren, inclusief het houden van elkaar, maken we dan niet de juiste winststappen? En ook hier blijkt dus nogmaals dat Natalie Mering het juiste vermogen bezit om de song te dragen. Na het mijmerende begin komt daar toch het standvastige vervolg. Kleine tempowisselingen, een tikkeltje meer duisternis. Het zijn minimale accenten, die zich pas later openbaren.

Met futuristische Kraut zweverigheid neemt Grapevine je als bijrijder mee naar het nachtelijke Hollywood, waar dolende zielen en gebroken harten elkander treffen. Afsterven en het herboren nieuwe leven een herziende kans geven. Dan gaat Natalie Mering wel heel diep, het kerkelijk hemelse God Turn Me Into a Flower bezoekt de vastigheid en de antwoorden in haar Pinkstergemeente verleden. Deze wanhopige paniekreactie is een natuurlijk proces, in angstige tijden zoekt met vastigheid in de zekerheden van de jeugd, in het geval van de singer-songwriter is dat toch wel het geloof. Een narcistische weerspiegeling van het innerlijke ego, leer opnieuw om van jezelf te houden.

Spirituele Hearts Aglow New Age en optimistische jaren vijftig nostalgie, een klein beetje houvast aan de rand van de afgrond met de Hollywood Sign als levensgroot achtergronddecor. De triestheid van de zelfvernietigende James Dean romantiek, waaraan Weyes Blood al eerder in Grapevine memoreert. De elektronische ritmische synthpop van Twin Flame fragmentariseert haar eigen jeugd in een hapklare popsong. Een kansrijke maar wel sterk afwijkende fraaie single kandidaat. Deze koppelt de vrijwel identieke jaren tachtig situering aan de hedendaagse milieuproblematiek, dreigende oorlogen en het individualisme van 2022. Het is hetzelfde vuur welke de ontvlambare passie verdringt. We ontwaken langzaam uit de winterslaapnachtmerrie en beseffen dat we de verloren tijd achterstand nooit meer in kunnen halen. Een boze droom met veel onomkeerbare veranderingen.

The Worst Is Done klinkt in eerste instantie dan wel gemeend optimistisch, Weyes Blood is echter nog niet geheel overtuigt. A Given Thing, de liefde zal uiteindelijk wel weer overwinnen, maar hoelang dit proces duurt, dat blijft de vraag. Met And in the Darkness, Hearts Aglow als tweede plaat van een drieluik relativeert de zangeres de veranderingen om haar heen die ook voor ons allemaal dezelfde gevolgen hebben. Titanic Rising, de profetische angst voor de toekomst, And in the Darkness, Hearts Aglow, het doemscenario van het heden, dan zal de verlossing schijnbaar in het laatste gedeelte liggen.

Weyes Blood - And in the Darkness, Hearts Aglow | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Oeii, in vergelijking met titanic rising een flinke stap terug. Weinig parels en de automatische piloot zit er flink in.
Waar zijn nummers als movies of something to believe??
Zeker niet slecht maar de kans is klein dat ik dit nog vaak zal opzetten

Heb niet zoveel met het vorige album, maar hier staan echt een paar pareltjes op. Vooral Grapevine vind ik adembenemend mooi. Kippenvel als de instrumentatie tijdens het refrein aanzwelt en naadloos meleert met de zang. Hoor ik daar trouwens ook een panfluit? Dat instrument klinkt toch al gauw een beetje goedkoop, maar hier levert het zowaar een hemels geluid op.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Weyes Blood - And In The Darkness, Hearts Aglow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Weyes Blood - And In The Darkness, Hearts Aglow
Weyes Blood vervolgt haar imposante muzikale reis met het werkelijk prachtige And In The Darkness, Hearts Aglow, dat betovert met memorabele songs, wonderschone arrangementen en zang om van te watertanden
Na de jaarlijstjesalbums The Innocents, Front Row Seat To Earth en Titanic Rising lag de lat ontiegelijk hoog, maar het deze week verschenen And In The Darkness, Hearts Aglow gaat er wat mij betreft overheen. De songs van Natalie Mering zijn misschien wat toegankelijker geworden, maar de arrangementen op het album zijn wederom betoverend mooi, wat ook geldt voor de zang van de Amerikaanse muzikante, die hier en daar herinnert aan Karen Carpenter. And In The Darkness, Hearts Aglow slaat op fraaie wijze een brug tussen verleden en heden en voorziet de donkere avonden van het moment van een prachtige soundtrack. Schrijf maar alvast op voor de jaarlijstjes.

Natalie Mering maakte een tijdje deel uit van de Amerikaanse cultband Jackie-O Motherfucker, maar begon ruim 15 jaar geleden aan een solocarrière onder de naam Weyes Bludh. Haar eerste soloalbum bracht ze in 2011 uit onder de naam Weyes Blood & The Dark Juices, maar Natalie Mering maakte op mij voor het eerst een onuitwisbare indruk met het bijzondere The Innocents, dat in 2014 onder de naam Weyes Blood verscheen.

Het speelse en avontuurlijke album vormde de basis voor twee net wat toegankelijkere, maar wat mij betreft wonderschone albums. Front Row Seat To Earth uit 2016 en Titanic Rising uit 2019 kregen een hoge notering in mijn jaarlijstjes over de betreffende jaren en ik was zeker niet de enige die diep onder de indruk was van de sprookjesachtige klanken, de betoverende songs en de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante.

Dat het nog een flink stuk beter kan laat Natalie Mering horen op het nieuwe album van Weyes Blood, het tweede deel van een trilogie die werd gestart met Titanic Rising. Ik was direct bij de eerste keer horen hopeloos verliefd op And In The Darkness, Hearts Aglow en koester het album inmiddels als één van de mooiste of misschien wel het mooiste album van 2022. Op haar nieuwe album trekt de muzikante, die zich na omzwervingen door de VS heeft gevestigd in Los Angeles, de lijn van met name Titanic Rising door, maar het nieuwe album van Weyes Blood laat ook flinke groei horen.

Het alter ego van Natalie Mering maakt ook dit keer muziek die met één been in de jaren 70 en met één been in het heden staat. Alle songs op And In The Darkness, Hearts Aglow herinneren aan de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70, maar de muziek van Weyes Blood raakt dit keer ook met enige regelmaat aan die van de door mij zeer bewonderde Aimee Mann.

Dat geldt niet direct voor de instrumentatie, want Natalie Mering pakt op haar nieuwe album flink uit met strijkers en elektronica, wat een groots en meeslepend geluid oplevert. Het is een geluid dat hier en daar tegen bombast aan schuurt, maar Natalie Mering trapt nergens in de valkuil van overdaad. And In The Darkness, Hearts Aglow is voorzien van een rijk en gloedvol geluid met hier en daar klassiek aandoende of new age achtige klanken, maar de arrangementen blijken keer op keer van een bijzondere schoonheid en trefzekerheid.

De stem van Natalie Mering vind ik misschien nog wel mooier. Ik hoor hier en daar een randje Aimee Mann, maar ik hoor ook flarden van Karen Carpenter, die inmiddels terecht wordt geschaard onder de mooiste stemmen uit de jaren 70. De zang op And In The Darkness, Hearts Aglow is tien songs lang goed voor kippenvel, waarna de prachtige klanken de bezwering nog wat verder opvoeren.

De meeste groei hoor ik echter in de songs van Natalie Mering. De Amerikaanse muzikante heeft een aantal betoverend mooie songs geschreven, waarin je steeds weer nieuwe lagen ontdekt. Het zijn songs vol echo’s uit het verleden, maar het nieuwe album van Weyes Blood is ook absoluut een eigentijds album.

Het is een album dat wonderen verricht wanneer de zon onder is en de temperatuur daalt, maar And In The Darkness, Hearts Aglow is zeker niet alleen een album voor de donkere seizoenen. Weyes Blood had al drie prachtplaten op haar naam staan, maar het nieuwe album is nog een flink stuk beter. En deel drie van de trilogie hebben we nog tegoed. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

Waarom naar Weyes Blood luisteren wanneer Fiona Apple bestaat?

Slowgaze, The Carpenters is ook nog een optie.

Duh.... omdat Fiona Apple een totaal ander stemgeluid heeft. En Lana del Rey eenzelfde klankkleur heeft als mevrouw Blood, maar over minder talent beschikt. Daarom dus.

Ah, jij luistert liever naar minder getalenteerden

Scherp dix
Borrelen en mumeteren gaan niet goed samen.
Bericht aangepast.

Wat een plaatje dit! Daar krijg ik nou een magisch mistroostig kerstgevoel van.

Het werk van mejuffrouw Del Rey ligt helemaal niet zo ver af van de platen van mevrouw Apple; qua stemgeluid ook niet. 'Million Dollar Man' bijvoorbeeld vind ik stukken meer met Apple te maken hebben dan met Titanic Rising.

Weyige arrangementen inderdaad. Karen Carpenter is alom aanwezig ook.

Dit dus! Heerlijke plaat om in te zwelgen, Natalie Mering wordt beter met elke plaat.
Instant klassieker voor mij

Kennis gemaakt met Weyes Blood op LGW 2017 - stond in Pandora, een van de minder grote zalen bovenin. Songs van dat optreden, gefilmd door likeahurricane - thank you very many - zijn te vinden op de gluurbuis.

Dat was - om het zomaar eens te zeggen - een verrassing van de eerste orde en haar eerste album werd gezwind aangeschaft en de opvolger - Titanic - meteen vinylistisch; dat album had al een relatief hoog Karen Carpenter-gehalte, maar bevatte daarnaast ook songs met een zeker schuureffect. Vol verwachting zag ik uit naar een volgend album.

Inmiddels dit album meermaals gehoord, maar de liefde lijkt wat mij betreft voorbij; ik word honingzoet in slaap gesust en er is niets meer dat schuurt en mijn aandacht wakker houdt. Zal het heus nog wel draaien, maar dit gaat mij te veel richting mainstream, met aardig wat mid-tempo Karen Carpenter-sound-alike songs. Jammer, jammer! 3,25 * >>> 3,5 * (afgerond).

Wat een pracht en praal weer, sus mij maar honingzoet in slaap Natalie!

Ik hoor het allemaal niet echt zo. Wat ook niet helpt is de ietwat bedompt overkomende mastering van het geheel. Voor het soort muziek dat het is had ik een wat meer heldere, “open” productie verwacht/gewild. Grapevine gaat er als enige wel goed in tot zover.

De nu 34 jarige Amerikaanse zangeres Weyes Blood was tot voor kort een grote onbekende voor mij. Ondanks het uitbrengen van vier albums, voorafgaand aan het nieuwe schijfje, heeft ze geen hits in Nederland kunnen scoren en zijn haar albums geen grote commerciële successen geworden. En dat is best vreemd, want ze heeft ontegenzeggelijk kwaliteit en talent.

Blood werd op 11 juni 1988 geboren in Santa Monica, Californië, Amerika als Natalie Laura Mering in een streng gelovig gezin. Ze heeft twee muzikale broers en ook haar ouders zijn muzikanten, Blood heeft de muziek dus met de spreekwoordelijke paplepel ingegeven gekregen. Ze bespeelt zelf de gitaar, basgitaar en keyboards, is componist én zangeres. In 2011 bracht de zangeres, die de artiestennaam Weyes Blood draagt, haar debuutalbum uit, "THE OUTSIDE ROOM". Daarna volgden "THE INNOCENTS" in 2014 en twee jaar later "FRONT ROW SEAT TO EARTH". Met het in 2019 verschenen "TITANIC RISING" begint zij een trilogie met albums waarin zij heel kritisch, en misschien wel met een depressieve blik, naar onze wereld, onze aarde kijkt. Het leven op dit moment is volgens de zangeres een "volledige functionele shitshow". De liedjes op haar vorige album gingen over het naderende onheil dat onze wereld stond te wachten, met het nieuwe album zitten we daar middenin.

De titel van dat nieuwe album is "AND IN THE DARKNESS, HEARTS AGLOW". Een titel waar wat mij betreft ook hoop vanuit gaat. De vraag is dan of de muziek hoopvol is, omdat het thema best wel zwaar en somber is, en ik zou dat bevestigend willen beantwoorden. Tien zelfgeschreven nummers die bij elkaar bijna 46 en een halve minuut klokken. Het gaat van start met "IT’S NOT JUST ME, IT’S EVERYBODY", een mooi melodisch liedje in een midtempo ritme. Meteen valt de prachtige stem van Blood op, ze heeft een lief geluid, heeft volume en kan op een indrukwekkende manier gevoel in de nummers leggen. In dit eerste nummer wordt ook duidelijk dat ze met haar team veel aandacht heeft besteed aan de arrangementen, die zijn rijkelijk vertegenwoordigd en prachtig. In "CHILDREN OF THE EMPIRE" is het tempo iets hoger en het nummer heeft een Motown sfeertje. Het is één van de vier tracks die zes minuten of langer klokken en ook in dit nummer is er veel aandacht besteed aan de arrangementen, die door Drew Erickson verzorgt zijn. In "GRAPEVINE" zingt Blood ingetogen, zonder dat ze aan zeggenschap inboet. Een prachtig nummer, heerlijk ritme en mooie toetsenpartijen. Het vierde nummer is weer een zes minuten plus track en heeft de prachtige titel "GOD TURN ME INTO A FLOWER". De beklemmende ballad wordt ook op een beklemmende en pakkende wijze gezongen. Over het algemeen zachtjes, maar op bepaalde momenten zingt ze voluit en weet ze je als luisteraar te betoveren.

"HEARTS AGLOW" klokt net geen zes minuten, maar is dus weer een nummer waarin Blood de tijd neemt om een liedje op te bouwen. Na een rustig intro, ontwikkelt het nummer zich op een prachtige manier. Lekker ritme, subtiel gebruik van instrumenten, prachtig gearrangeerd en weer zorgt die stem voor het indrukwekkendste deel van het nummer. De korte gitaarsolo is mooi en goed geplaatst. Het ultra korte "AND IN THE DARKNESS", nog geen 15 seconden, leidt "TWIN FLAME" in. Het ruim vier minuten durende heeft een ritme dat erg smaakvol is. Ze zingt in het eerste deel rustig, ingetogen, het tweede deel pakt ze iets meer uit met een track die je onder synth-pop kunt scharen. "IN HOLY FLUX" is een rustig instrumentaal liedje van nog geen twee minuten, waarna het tempo omhoog gaat in het zes minuten durende "THE WORST IS DONE". Een fijn ritme, heerlijke melodie en Blood zingt ongelofelijk goed. Ze weet precies wanneer ze meer moeten geven en wanneer ze het ingetogen moet houden. Ook in dit nummer zijn de arrangementen prachtig, dit keer verzorgt door Ben Babbitt. Het tempo is pakkend, waardoor het één van de aanstekelijkste liedjes van het album is. “A GIVEN THING” is weer een prachtige ballad, met subtiele arrangementen en de stem van Blood die het nummer draagt, van de eerste tot de laatste seconde.

"AND IN THE DARKNESS, HEARTS AGLOW" is een modern klinkend album, vol met elektronica, maar de strijkers arrangementen geven het geheel een opmerkelijke schoonheid. Nergens over the top, maar ook nergens een moment waarin de aandacht verdwijnt. Weyes Blood heeft dan ook een prachtige stem, die het album draagt en die de liedjes een gevoel en emotie meegeeft, waardoor ik elke keer bij het beluisteren van het album, geraakt werd.
Mijn hart werd er warm van, ondanks de donkere tijd waarin we nu leven.