Sons of the East - Palomar Parade (2022)

Nog geen enkele stem ?? , oke geen man overboord voorlopig ,no one to blame so you might think but it's not all my fault geniet in elk geval van undone.

Prima muziek dat dit drietal maakt hoor, heerlijk dromerig sfeertje dat het prima doet in de zomer. Daar zitten de stemmen van Nic & Jack voor veel tussen natuurlijk. Folk/Pop met af en toe een snuifje soul, zoals in You Might Think, of wat country.
Niets wereldschokkends of vernieuwend, maar ze verdienen echt wel meer aandacht, ook hier op MuMe. Blijkbaar zijn ze echt gigantisch populair in hun thuisland. Terecht, dit smaakt echt naar meer.
Deze zomer jammer genoeg enkel in Den Haag (18/8) in Be/Nl te bekijken.

*STAMP OF APPROVAL*

Veertig of vijftig jaar terug in de tijd met een iets poppier variant van de West Coast-singer-songwriter-country van de Flying Burrito Brothers, Poco en America, met een stem die me soms doet denken aan J.J. Cale maar ook wel eens in de richting van Adam Levine van Maroon 5 gaat. En het scherpe randje van de laatste kunnen ze wel gebruiken, want hoe mooi de nummers apart ook zijn, drie kwartier van deze perfecte country-pop is voor mij wat veel. Zorgvuldige arrangementen met fraaie koortjes en hier en daar een mondharmonica, een steelgitaar en een banjo, en met op een paar nummers zo te horen een andere zanger in wie ik Mark Olson en/of Gary Louris denk te herkennen (de Jayhawks dus, wier stemmen ik niet altijd uit elkaar kan houden), met (naast de meligheid die mij dus af en toe overvalt) als voornaamste minpunt de soms erg synthetisch klinkende c.q. gewoon uit de computer komende drums die absoluut niet passen bij de organische uitstraling van de rest van de arrangementen. Jammer en vooral heel erg raar. Absolute hoogtepunt: You might think (ja, zelfs met die nepdrums).