Jennifer Lopez - J.Lo (2001)

Na dit album ging het allemaal bergafwaarts met Jennifer Lopez. Dit album is haar beste album samen met haar debuut en bevat een aantal erg leuke nummers maar er staan ook mindere nummers op het album. De eerste vijf nummers zijn gewoon perfecte popliedjes die allemaal (met uitzondering van ‘Walking on sunshine’) op single werden uitgebracht. ‘Ain’t it funny’ is denk ik het mooiste liedje dat Jennifer Lopez ooit maakte maar ook een floorfiller als ‘Play’ (dat medegeschreven werd door Christina Milian) mag er zijn.

Helaas komt met ‘Ain’t it funny’ een einde aan de eerste reeks nummers met constant hoogstaand niveau. De nummers die volgen zijn aardig maar daar blijft het dan ook bij. Het nummer ‘I’m gonna be alright’ is ook erg mooi, maar de latere remix (de trackmasters mix) is zeker wat beter, normaal overtreffen remixen de originele versie niet, maar dat is hier wel het geval. Nummers als ‘Cariño’, ‘That’s not me’ en ‘That’s the way’ zijn ook zeker niet slecht maar het blijft niet bepaald hangen. Een nummer als ‘Secretly’ vind ik dan weer erg matig. De Spaanstalige nummers zijn ook wel aardig, erg latin in vergelijking met de rest van het album maar ze klinken wel erg fris en zomers.

Destijds in 2001 vond ik dit een van de betere popalbums en nadat ik hem zojuist weer heb beluisterd vind ik hem nog steeds best goed. Alhoewel dit niet (meer) een album is dat ik nu nog tegenwoordig veelvuldig zou afspelen kan ik ‘m ook niet slecht noemen. Maar zoals ik al eerder aangaf, is dit wel het laatste album van Jennifer dat mij echt kon boeien. Ieder album dat hierna kwam werd in principe slechter (en slechter)…