PJ Harvey - White Chalk (2007)

ik kende PJ Harvey enkel en alleen van haar nummers met nick cave en thom yorke...
en dit is het eerste album dat ik besluisterd heb van haar.

wat doet ze in hemelsnaam met haar stem??? , ik krijg steeds het idee dat ze ergens klem zit. Tevens is de begeleiding niet echt intressant of sfeer verhogend te noemen.

Wat een super plaat zeg..
Misschien inderdaad een van haar betere.

4.5

Ik vind deze PJ prachtig.
Beter zelfs dan haar rauwe rockplaten.

Ik zie het hier en daar wel eens in de recensies staan, maar wat is deze plaat intens en donker! Ik hoor nergens lieve luisterliedjes of zoiets dergelijks. Het lijkt wel een boek waarin de hoofdpersoon zich steeds verder afzondert in een verlaten, donkere kamer en zich langzaam het hoofd op hol brengt door herinneringen...

Ik kende alleen maar de ruige rauwe PJ. Ik heb deze zojuist voor het eerst gehoord en ben zwaar onder de indruk. Zo anders dan wat ik van haar kende, des te meer verrast ben ik. Het is allemaal, zoals hierboven eigenlijk ook al wordt gezegd, anders dan anders: geen voor de handliggende composities e.d., geen standaardformule, geen standaard stemgebruik. Het is van een verbijsterend artistiek en kunstzinnig nivo en tegelijkertijd vol emotie. Ik ga hem nog een keer draaien... ik ben ineens PJ fan geloof ik... Als ik deze eerder had gehoord, weet ik nu al dat hij in mijn top 10 van 2007 had gestaan.

Alles wat ik over deze plaat zou willen zeggen is inmiddels al op dit forum gezegd. Ik heb deze plaat al weer een hele tijd, zodat ik er wel een afgewogen oordeel over heb gevormd. In een woord: een topper! Een krans met allemaal pareltjes. Jammer dat de plaat zo kort is, maar het zij haar vergeven gezien het hoge niveau ervan. Ik geef er een 4.5 voor.

Echt een belachelijk mooi en sfeervol album dit. Ik vond PJ haar ruige 3FM-kant al best ok, maar dit doet veel meer met me. Geeft mij echt het filmnoir-achtige tripopgevoel maar dan op een niet-gedateerde jaren90-manier. Haar ijle stem in combinatie met de minimale muziek maakt dit voor mij echt een hypnotiserend album. Ook mooi hoe de uithalen inneens zo'n meerwaarde krijgen door de verstildheid van de rest van het album. Zoals die eerste stemverheffing in The Devil, poe!

http://nl.youtube.com/watch?v=gXzFhe6V0X8&feature=related

Wat een schoonheid

Come! Come! Come here at once!

Dit is een pijnlijk mooi album. Het is voor mij een hypnose waar ik nooit meer uit wil komen. Deze muziek gaat door merg en been. Ik ken geen beter album.

Amen

Na een jaar verbaas ik me nog steeds wat deze plaat kan doen!

De melancholie druipt er af bij dit album, langzaam zak je met elk nummer weer een beetje dieper de afgrond in. Vooral de uithalen in The Mountain doen de rillingen over mijn rug lopen, wat kan die vrouw zingen!

Deze plaat wordt elke keer een beetje beter! 5*

Alhoewel ik dit een goed, sfeervol en in enkele momenten een geniale plaat vind ("To Talk To You" is magistraal), kan ik mij toch beter vinden in de ruige Pj Harvey, zoals ten tijde van "Dry" en "Rid of Me" . En ik heb zo het gevoel dat dit een plaat was die ze uit haar systeem moest schrijven en dat haar volgende worp weer een pak ruiger zal zijn.

De reacties hier maken met nieuwsgierig naar dit album. Ik ken alleen Uh Huh Her van PJ dus ben niet heel bekend met haar werk. Ga het eens een keer een kans geven.

White Chalk is een verrassend goed album. De donkere, breekbare piano tracks en de hemelse zang van PJ vormen samen één mooi sfeervol geheel.

Enige album dat ik mooi vind.

En zo is 't (nog steeds). De nieuwe al veel gedraaid deze week. Die is goed, maar (nog) lang niet zo fabelachtig als deze. Ik had gehoopt op dezelfde magie, hetzelfde mysterie en beklemmende sfeer. Maar als je deze opzet blijkt dit gewoon van uitzonderlijk niveau - en weet ik wat ik mis op "England". Verhoogd naar met een halve ster en zo nu officieel het tweede PJ Harvey meesterwerk na "Is This Desire?" voor mij.

Nou, dan ben ik errug benieuwd want vind de laatste heel erg mooi. Ga ik 'm morgen eens beluisteren.

Ik zou ook niet met White Chalk beginnen. Dat album is best wel ontoegankelijk en al helemaal als je de stijl van PJ nog niet zo goed kent. Het kan natuurlijk ook gewoon je muziek niet zijn. Ik vind White Chalk echt een meesterwerk.

De rock kant van PJ Harvey gaat me denk ik meer bevallen. Let England Shake vind ik echt een fantastisch album , hier staan ook enkele schitterende songs op maar soms gaat het ook een beetje irriteren. Haar stem dan bedoel ik , ik weet niet wat het is maar soms is het hemeltergend mooi maar soms ook tegen het irritante aan(op dit album dan). Prachtig geheel wel trouwens, mooie sfeer wordt neergezet. 3* voor nu ....

wat een ongelofelijk sterk album! eerst was het wel even wennen, want deze stijl kwam voor mij heel onverwacht na de vorige cd's die ik had beluisterd (stories from the city en to bring you my love), maar eens ik daaroverheen was... vooral dear darkness en grow grow grow zijn echt fantastische nummers

Feeëriek en onbehaaglijk tegelijk. Het klaterende pianospel en de ijle stem van Harvey leggen de basis voor een cd die qua sound voortdurend het gevaar loopt uit te monden in saai gepingel, maar ze weet meestal aan de goede kant van de lijn te blijven en dat levert een intense, mooie plaat op, die toen ze uitkwam grotendeels aan mijn aandacht was ontsnapt. Alleen "before departure" gaat (letterlijk) de mist in: het ontbreekt hier aan een goeie melodie die de aandacht kan vasthouden. Sterkste songs zijn 1,2,3,4 en 9. Het is dus vooral de sterke eerste helft die de aankoop rechtvaardigt.

PJ Harvey is misschien wel een van de beste vrouwelijke artiesten die daarnaast ook nog eens mooie albums blijft maken. Met haar opmerkelijke zang, keuze voor instrumenten en vormgeving van de muziek, is een album van PJ nooit saai te noemen. Fragiel, Feeeriek en bij vlagen onbehaaglijk idd., laat Harvey op dit White Chalk haar muze op de luisteraar los. Dat levert m.i. een mooie, sfeervolle en boeiend album op, dat niet vervreemd maar je naar zich toetrekt.

Dit is ook echt het enige werk wat ik van PJ kan waarderen en dan gelijk in mijn top 10.

Lekker spooky sfeertje, waarbij je je soms in een traditie van eeuwenoude verhalen waant. Ik vind het gewaagd en gedurfd en het pakt goed uit. Deze plaat als opmaak naar 'Let England Shake', tja. Prachtig, prachtig.

Spookachtig mooi ja

Dit is een bijzonder deprimerend, donker en intens album.

Zo dit had ik niet verwacht, zit meer in de categorie Agnes Obel / Anna Calvi, dan de vrouw van Down by the Water.
Vind haar stem hier echter niet altijd mooi overkomen (vooral de soms te hoge stem is over het randje, qua sfeer is dit echter wel mooi.

Ik ben persoonlijk meer fan van de artsy rauwe rockplaten van PJ Harvey. Op dit album hoor je meer rustige folk nummers waarin ze bijna fluisterend zingt.
Maar ook dit kan ik goed behappen hoor! Ze laat hier een melancholische kant van zich zien. Nog meer dan normaal
Ik moet het nog allemaal binnen laten komen en misschien wat vaker gaan luisteren. Ergens tussen 3,5 en 4 sterren zal dit voor mij worden.