PJ Harvey - White Chalk (2007)

Kijk erg uit naar dit nieuwe album van mevr. Harvey. Single "When Under Ether" doet veel goeds beloven. Veel nummers zouden enkel met pianobegeleiding zijn, wat haar stem goed doet uitkomen (verwacht veel kippenvelmomenten). Op haar vorige album deden de rustige nummers het qua sfeer erg goed.

Erg mooi weer hoor. Allemaal erg kale, kleine, korte zelfmoordliedjes. De single When Under Ether vind ik eigenlijk nog het minste nummer, wat zeurderig. De rest: mooimooimooi. Alvast een plaat voor de komende herfst!

Heel anders en mooi. Maar ik geef toch het voordeel aan de rauwe harvey.

Een mooie 3,5

Wat een donkere plaat!
Erg mooi tot dus ver.

Als fanatieke PJ fan durf ik het bijna niet te zeggen, maarruh het komt wat theatraal en kitscherig over. Soms maakt ze even een verkeerde keuze maar dat maakt haar ook charmant. Misschien vergist mijn Wicked Tongue zich even, dan slik ik hem snel weer in.

De nieuwe PJ Harvey, een artiest waar ik nog niet veel van ken (alleen Stories from the City,...). Die beviel erg goed bij me, heerlijke rockplaat met een paar rustige, gevoelige nummers erop. Dus ik was opzich best benieuwd naar haar nieuwe. In de cd-winkel waar ik altijd kom, stond al duidelijk aangegeven dat we de nieuwe plaat van deze dame eind september konden verwachten. Dus ik was alvast wat nieuws op internet gaan zoeken over de cd. Het enige wat echt duidelijk was dat het totaal anders ging worden: lieve liedjes, begeleid op piano.
Door een interview in OOR werd mijn belangstelling alleen maar groter. Erg fascinerend om te lezen hoe deze dame denkt en hoe het proces van het maken van dit album verlopen was. De plaat is is gebaseerd op naïviteit en onschuld, zegt ze zelf.

En wat blijkt? Gelekt . En ik heb totaal geen geduld, dus ik draai hem al een klein weekje .

En wat kan ik zeggen? Wat een plaat! Helemaal niet vergelijkbaar met iets van het ouder werk. Je moet de cd echt een paar kansen gunnen, want dit is een groeier.
Polly doet niet alleen iets totaal anders met haar instrumenten, maar ook met haar stem. Ze blijft erg hoog zingen, het klinkt allemaal erg lief, maar tegelijk erg droevig. Nergens zet ze haar rauwe rockstem op. Mensen kunnen het irritant vinden; ik vind het prachtig.
Polly tovert de mooiste melodieën uit haar piano en de harp op de achtergrond maakt het af. In het titelnummer wordt een mondharmonica ingezet en dat doet het ook erg goed.
Dear Darkness beschouw ik als het hoogtepunt van de cd. Er wordt een briefje geschreven aan de duisternis. Maar eigenlijk telt het album geen echt hoogtepunt, want ieder nummer is een parel op zich en het ene kippenvelmoment volgt na het andere. Nog een speciale vermelding voor The Piano, een nummer dat ietswat dreigend begint, maar in het refrein zo mooi wordt. The Mountain sluit de plaat met een prachtige climax af.

Mijn liefde voor PJ Harvey is enorm gegroeid door dit album, en het wordt dan ook snel tijd om de rest van haar discografie te beluisteren. Maar voor nu kan ik nog volop genieten van dit geweldige White Chalk. 24 september snel naar de winkel dus.

Oei, dit was toch wel even wennen hoor: is dit PJ Harvey? De zangeres met ballen? Dit hoge stemmetje op deze zoetige liedjes?
Ja, blijkbaar wel dus.
Dan is het dus zaak om PJ even uit je hoofd te zetten, de knop om te draaien en fris te gaan luisteren naar White Chalk en om dan te concluderen dat het eigenlijk best een mooi plaatje is geworden.
Iedere draaibeurt begint het allemaal wat aan kracht te winnen en blijkt dat mevrouw weliswaar niet de rockbitch staat uit te hangen maar dat het venijn misschien nog wel groter is dan ooit, alleen verwacht je dat niet op deze manier.
Gewoon even doorzetten dus.

inderdaad zeg, wat een ander geluid! even wennen, maar de eerste indruk is wel goed. dit klinkt okee. de komende dagen maar eens zien of het me echt gaat grijpen.

inderaad heel anders (dan verwacht) en ik ook geef voorkeur aan een wat rauwe PJ Harvey, maar eerste indruk van deze album is toch best positief, en voorlopig zeker een 7.5 uit 10 (kan nog oplopen) ... ze blijft een top artiest en zal invloed blijven geven aan heel veel bands die nu nog niet eens bestaan!!!

Ik moet toch ook even wennen aan deze plaat. Het is best een mooie plaat, maar ik luister hem voorlopig eventjes nog een paar keer op de luisterpaal, maar iets zegt me dat ik voor dit album niet naar de winkel ga rennen, maar ook dan kan altijd nog veranderen.

Wacht even met een oordeel

Zojuist maar eens beluisterd via de Luisterpaal en hij klinkt wel aardig moet ik zeggen. Het is een fijn album om naar te luisteren, die rustig voort kabbelt. De stem van Harvey is verder ook goed en breekbaar mooi.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Wow, wat kan ik zeggen?

Wat een pareltje is dit. Het duurde een paar dagen voordat ik verder kwam dan 't derde of vierde nummer, maar in totaliteit is het een sterk album.
Beetje invloed van cocorosie heb ik het idee, ook qua weirdness, maar vooral heel erg PJ Harvey, ook al klonk ze nooit zoals nu.
Een plaat die vertrouwd klinkt, een plaat die vreemd klinkt
Een plaat die je aantrekt, een plaat die je afstoot
Zeer ingrijpend en dubbel.

Het kwartje kan nu nog beide kanten op vallen. Het wordt een 5'je of het wordt een 2'tje. Je gaat er van houden of je gaat 'm niet mooi vinden.... Ik ben benieuwd wat de eindbestemming is.
Één ding weet ik zeker de reis wordt interessant.....

Mwaaa , eerste 3 nummers zijn goed daarna zakt het in maar de afsluiter geeft me wel weer kippevel ,mooiste plaat op dit album.
al met al middelmatig.
3*** voorlopig

Kan het niet beter verwoorden , heb hetzelfde gevoel met dit album. Geef mij maar stories from the city, stories from the sea. Deze white chalk = een 3 voor mij.

Dit is mijn kennismaking met PJ Harvey en ik vind het prachtig! Vooral de eerste drie nummers staan op repeat. Ben nu heel benieuwd naar de andere cd's, ben benieuwd naar de 'rock Harvey'. 3,5*

Makkelijk is 'ie niet... Het verbaast me, want de laatste tijd geef ik toch enigszins erg de voorkeur voor "makkelijke muziek".
Gewoon niet te moeilijk doen, lekker luisteren naar kwaliteits pop/rock: Editors, Saybia en zo. Prima pop, goede nummers, niet zeiken, niet te dramatisch, en leuk voor m'n partner die zachtjes mee zit te zingen. Alles pais en vree in huize Xel!
Waarom "makkelijke muziek" draaien? Nou, het is al stressig genoeg: drukke baan, gedoe met woning en geld, dus laten we in godsnaam vooral niet echt heel veel de diepte in duiken met muziek die een tijdje nodig heeft om je te raken. Vandaar dat ik nog maar ff niet aan Animal Collective begin. Tijd om rustig de diepte in te duiken is er niet...... Tijd. da's het probleem: vandaar dat een kort plaatje er wellicht toch stiekem tussen is geslopen. White Chalk is niet een makkelijke plaat, maar ik draai hem nu weer, net als gister en eergister, en de dag daarvoor........ Waarom?
Een actie vraagt een reactie, en wellicht is White Chalk voor mij even de anti-Editors, de anti-Saybia. Heb ik het even nodig. Detox!
PJ Harvey heb ik in ieder geval altijd al gevolgd, dus het is niet raar dat ik haar nieuwste gewoon weer blindelings heb gekocht. Maar dat het me zò ging raken is me toch gaan verbazen.

Op sommige momenten vind ik de plaat lelijk. De zang is vreemd hoog en PJ Harvey ontaardt af en toe in raar gekrijs.
Afwisseling is er ook niet echt, het is kort, het swingt nergens en het is niet meezingbaar......
PJ Harvey heeft kortom een zeer goede plaat gemaakt.

"Sfeer" is hier het toverwoord. Muziek met "adem" en "stromend bloed": het leeft, het staat op zichzelf. Nummers klinken onaf, alleen maar met de bedoeling nog nauwkeuriger te gaan luisteren.

Wat baal ik dat ik niet de rust heb er echt intens eens in te duiken. The Piano, When under ether, White Chalk zijn mijn favorieten, puur omdat ik die nu enigszins doorgronden kan en dat ik er mijn gemoed aan kan koppelen. Hoop zo dat de rest volgt. (Dear Darkness belooft nu even veel voor mij, maar ik ben bang dat ik het licht niet meer kan vinden......)

Dat ik het niet een 5* geef komt omdat ik dat nooit doe bij platen die ik slechts kort in bezit heb; de eeuwigheidswaarde toont zich minstens na 2 jaar. Ik geeft het geen 4,5*, want dan zou deze plaat ver boven een groot aantal anderen moeten staan op dit moment, en PJ Harvey is een topper, maar nog geen grootheid.
Wellicht wordt dit een 4* (heb ik 'm nu op staan).

Ach, wellicht is dit stukje allemaal wat "insignificant", en is goede muziek gewoonweg iets om naar te luisteren, en niet iets om in woorden te vertalen......

Aanrader voor de doorzetter.

Groet,
Xel

Allemaal erg rustig; lijkt erg veel op Heather Nova. Op zich niet slecht, maar geef mij het rauwere werk maar.
Misschien moet ze maar weer een relatie met Nick Cave beginnen.

Geef mij ook de boze PJ maar..
Ik vind dat dunne stemmetje maar niks, en het geheel doet een beetje kitscherig aan, wat ik niet bij haar vind passen. Als het allemaal niet zo verdomde triest klonk zou je nog gaan denken dat ze gelukkig is ofzo..

Ik vind dit wel heel erg etherisch. Het is te waarderen dat ze weer een keer iets anders probeert, maar ik heb toch snel weer even 'Stories from the city, stories from the sea' opgezet...

van 3 naar 3,5, van 3,5 naar 4 grow grow grow ik ga em steeds meer waarderen

als opvolger van mijn bericht op op 24 september 2007, 12:55 uur

heb intussen (engels talig) recensie voor deze album gedaan.
Als de album wat langer was geweest had het een hogere cijfer gekregen, maar iets meer dan een half uur vond ik wel een min punt.

en voor degene die engels kunnen volgen, hier is wat ik ervan dacht:

PJ HARVEY - White Chalk (Island / Universal)
Released 24th September 2007
One of PJ Harvey's many strengths over the years is that she can release an album that ends up sounding totally different to one that she has put out before, in such a way that you actually end up expecting the unexpected. Here she replaces her rather unique guitar driven sound from the past 15 years with a piano! (something she apparently couldn’t even play when she made her last album "Uh Huh Her" in 2004) - When I reviewed her DVD "On Tour, Please Leave Quietly" * back in 2006 I said at the time: Apart from her music the most appealing thing about PJ Harvey is her unique talent for the totally unpredictable and that maybe just like modern day life not everything is necessarily better if it's always perfect ... Having now listened to her new album over the past few weeks I have pretty much come to the same conclusion - Although I really admire and like what she is trying to do here, "White Chalk" is an album that will probably divide her fans, and I also have to say that I am not convinced it will attract that many new fans. Musically, as well as lyrically (and there are some really dark moments on this album), Polly Jean Harvey seems to force herself out of her comfort zone, and takes you the listener with her, on a journey that at times is bleak and full of isolation. However, PJ Harvey has shown yet again that she's a truly original artist who has no need or desire to repeat herself and is still creating music that will go onto inspire so many more bands in the future. I would have given this album an 8.5 out of 10, only for a full priced CD the total running time of around 34 minutes has also created one unexpected disappointment too. - 7.5/10

Door het interview en de recensie van dit album in OOR, werd mijn interesse gewekt. Na één luisterbeurt dit album gelijk aangeschaft en ik moet zeggen dat ik dit een weergaloos album vind. Dit album is zo mooi en sereen dat het gelijk, ook door de vaak donkere teksten, naar je keel grijpt. 'Dear Darkness' maar ook 'To talk to you' zijn hiervan goede voorbeelden. Het zijn allemaal kleine kunstwerkjes waarin haar ziel wordt blootgelegd.

Het album heeft een sfeer welke je ook bij een groep als Sigur Rós terugvindt

De geringe lengte van dit album vindt ik eigenlijk geen probleem. Het is moeilijk om die spanningsboog veel langer vol te houden.

Voor mij het beste album dit jaar van vrouwlijke singer/songwriter (en Tori Amos kwam dit jaar al met zo'n goed album).

Heeft PJ Harvey de man van haar leven gevonden?, vroeg ik me af toen ik deze middag een eerste keer doorheen de nummers fietste.

De plaat klinkt zo in balans qua sfeer (herfstig, om eens een cliché uit de lade te halen) dat ik vermoed dat ze wel eens een vorm van vrede zou kunnen hebben gevonden in real life.

In tijden waar de platenindustrie op sterven na dood is, getuigt van het van een gedurfde onverschilligheid om zo'n karig vormgegeven langspeler op de consument los te laten.

Ik durf wel 'ns te denken dat la Harvey meer geïntresseerd is in het muziek maken dan in het blijven oppoetsen van een imago.

Hey - ho, wat een consternatie was er in '92 toen "Dry" op de markt verscheen ("Maar ze staat naakt op de ommezijde van de cd!"). Naarmate het oeuvre van PJ Harvey in omvang toeneemt, blijkt - naar mijn gevoel - die foto een soort manifest à la:

"Dit ben ik - jullie hebben nu alles gezien. En kunnen jullie nu even luisteren naar mijn muziek?"

Eigenlijk is PJ Harvey de enige artieste die ik zelf heb horen evolueren doorheen de jaren. Dat schept een band, zou ik zeggen

Wie had dat gedacht? Ik heb verdorie al jàren een vriendin. Ik realiseer het me nu pas

! Mooi geschreven. Ik volg PJ nog niet zo lang, maar ik kan me er iets bij voorstellen.

Mijn vriendin is een groot fan van Polly dus ik ben verplicht dit dan natuurlijk ook te luisteren heh. Maar over de jaren ben ik toch ook steeds meer fan geworden van haar werk, vooral Is this Desire en To Bring you my love vind ik erg goed. Toen ik dit voor het eerst luisterde was ik wel erg verrast en vrij sceptisch maar ik vind het eigenlijk een prachtig album aan het worden, misschien zelfs wel haar beste.

Potentie om men favoriete plaat van het jaar te worden 4,5*

Ja dit is duidelijk haar beste album, heel donker en vooral heel divers in nummers hoewel eigenlijk alles voornamelijk op piano is. Haar stem is misschien wel veel hoger en ik prefereer eigenlijk haar lagere stem, maar de arrangementen zijn zo memorabel dat ik constant terug blijf komen naar dit album, veel meer dan met haar andere albums. 4.5 ster en een zeker stekje in mijn top 10 van het jaar.

Oei, dit klimt toch wel flink hoog in mijn top 10 van dit jaar zeg!

Heb vandaag het origineel in handen en had 2 eerdere luisterbeurten online... Na dagen helemaal verslaafd te zijn aan Stories from the City, Stories from the Sea is dit mijn verslaving de komende dagen denk ik...

Donker, maar erg mooi!

(na nog 2 luisterbeurten ga ik mijn stem geven voor dit album... maar het zal minimaal 4 zijn, zeker!)

Edit:
4,5 ster nu! Wat een enorm goed album! Nu even afwachten of ik volgende week naar Parijs ga om PJ Harvey te zien, ik hoor morgen of overmorgen of het doorgaat!

vanavond (vrijdag 16 november) is PJ live te zien op BBC2 als een van de gasten op "Later with Jools Holland" (vanaf 00:30 uur NL tijd) waar ze 2 tracks van deze album zal spelen

http://www.musicmeter.nl/forum/5/2250

Hallo,
vraag me al heel lang af wie de feature is in Dear Darkness? Om één of andere reden denk ik de hele tijd aan Lou Reed, maar dat zou waarschijnlijk wel noemenswaardig geweest zijn..