PJ Harvey - White Chalk (2007)

De nieuwe PJ Harvey, een artiest waar ik nog niet veel van ken (alleen Stories from the City,...). Die beviel erg goed bij me, heerlijke rockplaat met een paar rustige, gevoelige nummers erop. Dus ik was opzich best benieuwd naar haar nieuwe. In de cd-winkel waar ik altijd kom, stond al duidelijk aangegeven dat we de nieuwe plaat van deze dame eind september konden verwachten. Dus ik was alvast wat nieuws op internet gaan zoeken over de cd. Het enige wat echt duidelijk was dat het totaal anders ging worden: lieve liedjes, begeleid op piano.
Door een interview in OOR werd mijn belangstelling alleen maar groter. Erg fascinerend om te lezen hoe deze dame denkt en hoe het proces van het maken van dit album verlopen was. De plaat is is gebaseerd op naïviteit en onschuld, zegt ze zelf.

En wat blijkt? Gelekt . En ik heb totaal geen geduld, dus ik draai hem al een klein weekje .

En wat kan ik zeggen? Wat een plaat! Helemaal niet vergelijkbaar met iets van het ouder werk. Je moet de cd echt een paar kansen gunnen, want dit is een groeier.
Polly doet niet alleen iets totaal anders met haar instrumenten, maar ook met haar stem. Ze blijft erg hoog zingen, het klinkt allemaal erg lief, maar tegelijk erg droevig. Nergens zet ze haar rauwe rockstem op. Mensen kunnen het irritant vinden; ik vind het prachtig.
Polly tovert de mooiste melodieën uit haar piano en de harp op de achtergrond maakt het af. In het titelnummer wordt een mondharmonica ingezet en dat doet het ook erg goed.
Dear Darkness beschouw ik als het hoogtepunt van de cd. Er wordt een briefje geschreven aan de duisternis. Maar eigenlijk telt het album geen echt hoogtepunt, want ieder nummer is een parel op zich en het ene kippenvelmoment volgt na het andere. Nog een speciale vermelding voor The Piano, een nummer dat ietswat dreigend begint, maar in het refrein zo mooi wordt. The Mountain sluit de plaat met een prachtige climax af.

Mijn liefde voor PJ Harvey is enorm gegroeid door dit album, en het wordt dan ook snel tijd om de rest van haar discografie te beluisteren. Maar voor nu kan ik nog volop genieten van dit geweldige White Chalk. 24 september snel naar de winkel dus.

Oei, dit was toch wel even wennen hoor: is dit PJ Harvey? De zangeres met ballen? Dit hoge stemmetje op deze zoetige liedjes?
Ja, blijkbaar wel dus.
Dan is het dus zaak om PJ even uit je hoofd te zetten, de knop om te draaien en fris te gaan luisteren naar White Chalk en om dan te concluderen dat het eigenlijk best een mooi plaatje is geworden.
Iedere draaibeurt begint het allemaal wat aan kracht te winnen en blijkt dat mevrouw weliswaar niet de rockbitch staat uit te hangen maar dat het venijn misschien nog wel groter is dan ooit, alleen verwacht je dat niet op deze manier.
Gewoon even doorzetten dus.

Ik kende alleen maar de ruige rauwe PJ. Ik heb deze zojuist voor het eerst gehoord en ben zwaar onder de indruk. Zo anders dan wat ik van haar kende, des te meer verrast ben ik. Het is allemaal, zoals hierboven eigenlijk ook al wordt gezegd, anders dan anders: geen voor de handliggende composities e.d., geen standaardformule, geen standaard stemgebruik. Het is van een verbijsterend artistiek en kunstzinnig nivo en tegelijkertijd vol emotie. Ik ga hem nog een keer draaien... ik ben ineens PJ fan geloof ik... Als ik deze eerder had gehoord, weet ik nu al dat hij in mijn top 10 van 2007 had gestaan.

De melancholie druipt er af bij dit album, langzaam zak je met elk nummer weer een beetje dieper de afgrond in. Vooral de uithalen in The Mountain doen de rillingen over mijn rug lopen, wat kan die vrouw zingen!

Deze plaat wordt elke keer een beetje beter! 5*