In Flames - Foregone (2023)

Tijdens mijn dagelijkse tienduizendstappen wandeling zet ik altijd een album op, het geeft mij mooi de kans om een nieuw album te beluisteren, of oude albums te ontdekken. Ik ben immers toch een tijdje onderweg. Gisteren (vrijdag) gelijk na zijn release en vandaag heb ik deze plaat aangezet bij mijn wandeling maar, ik was toch wat geschokt. Vele positieve berichten over deze plaat vertelden toch een come-back van de 'In Flames' zoals we het gewend zijn. Dat zijn grove woorden, en legt een hoge lat voor de plaat. Wanneer je langs het wat onnodige eerste nummer bent gekomen knalt 'In Flames' als het ware open, met 'State of Slow Decay' weten ze de lat nog maar net aan te tikken. De velheid van 'Friden' zoals vroeger mis je nog wel een klein beetje (het kan door productie komen of door leeftijd), het kan zomaar zijn dat die song nog afstamt van de oudere platen, het is snoeihard, diepe grunts en prima gitaarwerk. Het deathmetal bloed van deze gasten is hier duidelijk keihard gaan stromen, want het klinkt wel weer echt vertrouwd. Alleen daarna komen ze met 'Meet Your Maker' en dan heb je het door; de band is duidelijk nog niet uit hun roots, en de plaat kon best wat gaan worden.

De plaat huppelt ook lekker verder, zeker de duosongs van 'Foregone' vond ik ook erg aangenaam, en dan heb je alsnog het 'pt.2' die er overduidelijk uitspringt, en die ik misschien wel beschouw als één van de betere platen op deze schijf. Diepe grunts die met de zachte clean vocals van 'Friden' wordt afgewisseld, en met een diepe tekst. Zoals ik het ook mag horen van deze gasten, zoals ik het vooral wil horen. Eén keer op zo'n plaat is het echt niet erg even wat gas terug te nemen, het trok in ieder geval gewoon weer mijn aandacht en ik vond het echt fijn om naar te luisteren.

Alleen daarna gaat de band wel de mist in. Dit zachte geluid met clean vocals wordt wederom te lang door getrokken. Niet alleen met het wat slome 'Pure Light of Mind' maar ook met het vooral erg saaie 'A Dialogue in B Flat Minor' weet wederom deze plaat niet volledig te pakken, en te knallen. Dit zijn de songs waarmee we met mijn gevoel gewoon weer terug gaan naar de andere twee platen hiervoor, die beiden toch echt niet 'In Flames' waardig waren. Deze plaat echter steekt daar meer boven uit, zeker het eerste gedeelte (zoals ik al zei) weet echt te knallen, en daarna is de plaat nog lange niet van me af.

Maar, ik had wat meer gehoopt op afwisseling. Aangezien ze opscheuren, wordt je daarna eigenlijk niet meer getrakteerd met de zware vocalen van 'Friden'. Dat deze band niet meer het death metal niveau van de early' 00's weet te halen is lang duidelijk maar, ik vergeleek het allemaal toch wel met 'Come Clarity'. In mijn ogen de laatste harde plaat van de band, en volgens velen de 'aftakeling'. Daar was het nog een waanzinnige sound. Een keiwoeste 'Friden' die echt met keiharde vocalen aan kwam zetten, meer actie, meer energie. En dat is dus alles wat ik hier mis. Het zou (zoals ik al aangaf) de leeftijd van de heren kunnen zijn, die langzamerhand ook al de 50 aantikken, het is gewoon niet de stijl muziek wat ik verwacht van een band als IF.

Het neemt overigens niet weg dat ik niet meer hyped ben om de band wederom te zien op 'Dynamo MetalFest' dit jaar. De plaat gaat voor mij in ieder geval niet in de top 10 komen. Maar, dat is een kwestie van verschillende smaken.

Ik was verbaasd over de immens hoge prijzen van vinyl die vorig jaar ontstonden. Iets met grondstoffen en Poetin, begreep ik. Maar er is mogelijk nog een reden: Foregone is weer zo’n album dat verkrijgbaar is als dubbelelpee met slechts drie nummers op iedere kant. Dik en dubbel vinyl voor slechts twaalf nummers. Dat was voorheen gewoon op een enkele elpee verschenen, mits het Zweeds-Amerikaanse In Flames het principe van “kill your darlings” had toegepast.
Zoals hierboven al werd opgemerkt is dit album te lang. Daarbij echter een groot compliment voor de hoes, verwijzend naar het thema van de voortschrijdende tijd en de dood die ons wacht. Een ander speerpunt zijn de gitaarsolo’s van Björn Gelotte, die van hoog niveau zijn, melodieus en flitsend tegelijk.

Het instrumentale The Beginning of All Things that Will End met violen en cello’s is met zijn 133 seconden prachtig als opmaat naar meteen het beste nummer van de plaat, State of Slow Decay. Daarna is het aangenaam beuken met Meet Your Maker, maar omdat ik niet zo’n fan ben van de zangstem van Anders Fridéns stem, pakt Bleeding Out mij minder. Kwestie van smaak, de man doet niks verkeerds.
Het titelnummer, opgesplitst in twee tracks, is dan weer genieten. Leuk dat in het intro van Pure Light of Mind de openingstrack nog even terugkeert, maar dan blijkt dit weer zo’n zangnummer te zijn, waar ik minder mee heb.
Het gegrom van Fridén domineert in The Great Deceiver. Vergis ik me of gaat dit over de twee jaren met lockdowns? Humoristisch is het zinnetje “But Joey was right, this is the final countdown.”

De vier laatste nummers doen me minder. In the Dark begint met grunts maar schakelt dan over op zang, net als daarna A Dialogue in B Flat Minor. Cynosure is dan weer volledig gezongen. Met slotlied End the Transmission zijn grunten en zingen aardig in evenwicht. Als compositie is het niet zo sterk, al is de tekst het wederom waard om op je in te laten werken. Met deze nummers gaat de boel als een nachtkaarsje uit, ondanks het metalen geweld.

Jelle78 adviseerde gisteren zes tracks en ik volg hem grotendeels. Heb net zoveel favorietjes, maar dan de nummers 1 tot en met 3, 5 en 6 en tenslotte 8. Kom ik net als hij en Kondoro0614 uit op drieëneenhalve ster.

Deze gedeeltelijke terugkeer naar een meer heavy geluid, met de nadruk op uptempo tracks, is overwegend geslaagd te noemen. Hier en daar verliest de band zich nog steeds in te melodieuze songstructuren en zoete zanglijnen, vooral naar het einde van het album toe, maar de meeste tracks liggen bijzonder fijn in het gehoor, beuken lekker door en laten een band horen die een goede balans heeft gevonden tussen verleden en heden.

Gewoon weer een leuke cd van In Flames. Weinig nieuws onder de zon. Ik heb ze de afgelopen jaren niet heel goed gevolgd maar dit klinkt allemaal heel herkenbaar. Het geluid ligt veelal dicht tegen Come Clarity aan. Een nummer als The Great Deceiver zou daar zo op kunnen. Andere nummers hebben refreintjes (In the Dark, Bleeding Out) die daar iets te poppy voor zijn. Maar op zich misstaat die iets gladdere sound In Flames niet. Al met al is dit prima eigentijdse, toegankelijke metal.