Elder - Innate Passage (2022)

De eerste track is er! https://www.youtube.com/watch?v=hLus6KMpgp8

Gaan we checken; erg benieuwd...

De eerste 3 tracks en een deel van de 4e (= de duur van mijn verplaatsing vanmorgen) klinken tegelijk vanouds als Elder zonder veel zijwegen maar ook weer heerlijk divers en dynamisch. Zeker de openingstrack beukt er meteen in! Veelbelovend. Ook minder 'poppy' dan Omens (leg dat eens uit aan een gemiddelde mens haha), maar de spacerock-met-synths-koers van de Gold & Silver Sessions blijft behouden. Mij hoor je niet klagen

Vorige maand nog maar live gezien op Desertfest maar nu al zin in een nieuwe volwaardige show met deze songs.

Album draait nu, Endless Return was alvast een aardige terugkeer naar vorm. Omens was naar mijn mening wat halfbakken, Reflections blijft natuurlijk een schitterende plaat.

Net een 1e luisterbeurt gehad: heerlijke vibe die me een beetje hetzelfde bijna "hypnotiserende" gevoel geeft als King Buffalo...

Innate Passage toont Elder in hun kenmerkende mix van gewone naar progressievere rock, maar deze keer met een volwassener gezicht. Op wat vreemde keuzes qua mix na, overtuigt deze plaat zeker. In lange en zorgvuldig verweven composities worden we door de band gedurende een klein uur meegezogen, en zo zie ik het graag!

Op het eerste gehoor weer een erg fijne plaat. Voor de luisteraars die Elder al kennen brengt de plaat weinig nieuws, maar is er wel sprake van een andere balans dan op de voorgaande platen, een die mij zeker bevalt. Het stoner-gehalte is inmiddels echt tot een minimum gebracht, al worden er af toe nog wel dreunende vettige riffs neergelegd. Wat dat betreft typeert het gitaarwerk op deze plaat zich minder door riffs, maar door subtiele lagen die meesterlijk op elkaar gestapeld worden, met de toetsen als extra accent of tegenhanger van de gitaarpartijen. Qua sound voelt dit als een mix van de proggy kant van Reflections of a Floating World, de meer repetitieve krautrockkant van The Gold & Silver Sessions en de meer gerichte songwriting van Omens. Elder is toch wel echt een progrockband geworden nu die in dezelfde hoek zit als bands als Motorpsycho en Monomyth, maar blijft wel een bepaalde natuurlijke flow in zijn songs behouden die ze in hun stonerwerk ook hebben, dat is een erg lekkere combinatie.

ABDrums, heb je deze al op de radar? Ik denk dat deze plaat zeker wat voor jou is.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Weinig op te frissen aan deze release, aangezien ik deze gisteren vers van de winkel heb gehaald.

Het is mooi om de ontwikkeling van Elder te volgen. Waar de vroege albums nog een flinke scheut stonerinvloeden bevatten, klinkt de band op de laatste releases steeds meer als een psychedelische progrockband. De komst van Michael Risberg als tweede gitarist en toetsenist is een enorme verrijking voor het geluid van de band gebleken. Het is een genot om zijn gitaarpartijen met die van Nick DiSalvo verweven te horen en zijn klassieke synthgeluiden geven het totaalgeluid van de band meer diepte.

Over die laatste gesproken: de kenmerkende zang van Nick is wat mij betreft nooit het sterkste punt van de band geweest, maar heeft zijn charme. Op Innate Passage levert hij wel zijn beste zangprestatie tot op heden.

Innate Passage is een logisch vervolg van de koers die de band met The Gold & Silver Sessions inzette en vormt wat mij betreft een voorlopig hoogtepunt in de discografie van de band. En Merged In Dreams - Ne Plus Ultra is een van de beste tracks die ik dit jaar heb gehoord!

Score: 91/100

1. Wilderun - Epigone
2. Elder - Innate Passage
3. Disillusion - Ayam
4. Persefone - Metanoia
5. Lalu - Paint The Sky
6. 40 Watt Sun - Perfect Light
7. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain
8. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
9. Jethro Tull - The Zealot Gene
10. Toundra - Hex
11. Big Big Train - Welcome To The Planet
12. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

Een welkome tip Don Cappuccino, één van de vele welkome tips die je me de afgelopen weken hebt gegeven. Deze draait veelvuldig zijn rondjes in mijn installatie en verveeld zeker nog niet. Ik hoor een heerlijke eb en flow (incluis een flinke bank groove) aan muzikale lagen en constateer dat het gitaarwerk qua klankkleur sterk leunt op de stonerrock, iets waar ik zeker niet over kan klagen. Op een post-rock-achtige manier worden de composities zorgvuldig laagje voor laagje opgebouwd, een kwaliteit die maar weinig bands is gegeven. Vooral het langste nummer op deze plaat, Merged In Dreams, valt hierbij in positieve zin op.

De zang doet me denken aan King Buffalo, maar waar ik de zang bij laatstgenoemde band bij vlagen storend vind moet ik zeggen dat de stem van de zanger van deze band genoeg persoonlijkheid en body heeft om deze nummers te kunnen dragen. Verder ben ik van mening dat de toevoeging van synthesizers aan het totaalgeluid is overigens een zeer goede keuze geweest en echt een genot voor het oor. Vaak verdwijnt zo'n synthesizer in de brei aan geluid die een band creëert op een album en heeft de synth weinig toegevoegde waarde. Maar Elder weet hier de synthesizer te laten spreken, en tegelijkertijd de melodieën en harmonieën op zo'n manier te verweven met de rest van het geluid dat het echt iets toevoegt. Iets dat mijns inziens onderscheidend werkt voor dit album en het geluid van de band.

Al met al een plaat waar ik, sinds ik ben getipt, veel plezier aan heb beleefd. Ik durf eigenlijk wel direct hoog in te zetten met 4,5*, aangezien ik enorm fan ben van het geluid en het compositionele vernuft van de band en omdat deze plaat simpelweg bulkt van de kwaliteit. En ik ben nog lang niet uitgeluisterd op dit mooie werkje, want ik ontdek continue nog nieuwe laagjes van schoonheid die me eerder niet waren opgevallen. Het langzaam uitpluizen van een album op een dergelijke manier is echt één van de leukste bezigheden die je als muziekliefhebber kan hebben.

Dat er nog meer tips van jou zullen volgen Don, want ik beleef er erg veel plezier aan.

, en voor die tips van Don Cappuccino houd ik me ook graag aanbevolen (en geef ik ondertussen Innate Passage nog een slinger...)

Die voortdurende maalstroom aan nieuwe muziek die continu je oor vraagt, waar je de echte kleppers altijd des te meer goed moet zien uit te vlooien en dan, ja, was deze je toch bijna ontgaan. Het grote Elder, die tegenwoordig voornamelijk in Berlijn residerende Amerikaanse band, met op zang en gitaar Nick DiSalvo, toetsen Mike Risberg, drums Georg Edert en bas Jack Donovan.
Vreemd genoeg krijgen ze soms nog steeds het etiket stoner of doom opgekleefd, daar zijn ze inderdaad wel grensverleggend in geweest, maar daar mag men dus stilaan mee ophouden. Wat Elder hedentendage met zijn zesde project brengt is intussen, in verderzetting van hun vorige, 'Omens', toch wel andere koek. Meergranenkoek. Met 'Innate Passage' leveren ze anno 2022 een ontzagwekkend volcreatief en stijlvol kunstwerk af dat, hoewel eigentijds, met de voeten duidelijk diep in die vette klei staat van de progressieve rock. Lange weelderige tienminutenstukken die rijden als expedities en die een ingewikkelde dynamiek ontwikkelen die je tegelijk - niet evident - tijdens elk ritonderdeel toch alert en gefascineerd houden. Bij het ondergaan van die constant prachtige sfeervolle mix van zinderende riffs, onverwachte grooves, ongebreidelde keyboardpassages, altijd weldadige, meervoudige zanglijnen en inventieve percussie, waan je je zo vaak terug in de transcenderende expressiviteit van de seventies. Zwem je met hun kleurrijk uitdijende jams weer mee in de topographic oceans van mannen ooit als Howe, Wakeman, Anderson, Squire, White en van al die respectabele progressievelingen die sindsdien de creatie van suggestieve, psychedelische soundscapes mee hebben bepaald. Dergelijke wonderlijke structuren zet Elder tegenwoordig ook op en ok, dit Elder doet het dan op 'Innate Passage' bij wijlen ook nog eens gepeperder, on a very heavy metal way.

Ze trappen deze keer af door in het magische 'Catastasis', tussen vele ritmische oorverbluffende tableaus, melodisch onbestemd gemaakt door hun verenigde synths, gitaren en drums, vooral de vocalen een ereplaats te geven. Een complexe harmonische vervlechting daarenboven van DiSalvo's verfijnde gezangen met - en dat voor het eerst - die van een gastzanger, Behrang Alavi van de Berlijnse rockband Samavayo.
Het epische 'Endless Return' is opgebouwd in meeslepende lagen van versnipperde gitaren, indrukwekkende solo's en opzwepende riffs, die verschillende stemmingen oproepen.
'Coalescence' heeft een wild rammend rockgeluid in zich, een voortdurende fonkeling van repeterende melodielijnen en boeiende geluidscascades waarbinnen elk bandlid onderweg evenwichtig zijn plaats krijgt en ieder de ander naar nieuwe pieken duwt. Het rondt af met een fraaie vintage synthsolo. In 'Merged in Dreams – Ne Plus Ultra' zit een stuk treurende, meanderende syntheziserambient, een ingewikkelde ritmiek en de zware duistere gitaren roepen hier nog het meest Elder's voorgeschiedenis als stoner- doommetalplayers op. Vooral daar waar het gestaag opbouwend golft naar z'n kolkende eindculminatiepunt. Maar dan nog dwalen je gedachten steeds weer en meer nog naar oersfeervaders à la Yes of King Krimson. 'The Purpose', het wonderbaarlijke einde, opstartend in ogenschijnlijke zachtheid van rondcirkelende akkoorden, groeit in zijn weelderige directheid langs ijzig scherpe riffs uit naar een gepassioneerd vocaal hoogtepunt. Na de finale gitarenvloed ebt met de fade-out de totale introspectieve rust weer binnen.

'Innate Passage' is, aldus tekstschrijver Nick DiSalvo zelf, een geluidsfantasie ontluikt tijdens de pandemie, over hoe we, elk op eigen manier, zelfbeschouwend of niet, onze surreële wereld van vandaag verwerken om weer tot groei te kunnen komen. 'Innate Passage' staat daarbij voor het intrinsieke overgaan als een existentieel menselijk proces. Met hun meesterlijk uitgestrekte progwoordenschat zetten ze een amalgaam aan emoties tot in het detail om in één lang volwassen sonisch avontuur, wederom in vijf fantastische, subtiele passages, bovendien in een zonneklare productie. Daarmee overtreft 'Innate Passage' zijn ook al niet onverdienstelijke voorganger 'Omens' moeiteloos. Sta dus open voor deze virtuozen, neem een koptelefoon en laat je leiden door de heerlijke kracht van DiSalvo's hoge vocalen. Beleef vooral het prachtige muzikale verhaal van Elder in hun reeks van vijf haast psychedelische boosts. 'Innate Passage' is één duizelingwekkend stromende roes in tijdloze diepten van eerder nog nooit verkende wereldzeeën. In de nadagen van het jaar zit er altijd nog wel een juweel van een album in het pak. Haalt dit Elder daarmee tijdig de eindejaarslijstjes?

Het enthousiasme van henrie9 in zijn mooie beschrijving alhier, ga ik vandaag zeker niet evenaren. Ik kom niet veel verder dan dat de stijl waarin dit album van Elder is gegoten - overigens wel prachtig voorzien van een mooi, helder geluid - mij minder aanspreekt dan bij overigens ook al mijn andere buurmannen hierboven en dan kan ik de juiste woorden weer niet vinden.

De beheersing van de instrumenten is weliswaar sterk, maar... ik vind de composities niet aangrijpend, huiveringwekkend of 'hartverscheurend' (genoeg). En als dan ook nog de zangpartijen 'het' niet gaan doen, dan zet Alicia toch liever de meer sobere, naargeestige, duistere en/of de meer melancholieke post/progrock/enzovoorts geluiden op.

De hoes is dit een verwrongen beeld van de Schreeuw van Much?

Ik snap wat je bedoelt, maar het lijkt me nogal ver gezocht. Het lijkt in dit geval eerder op de rimpeling van water dan op de traumatische penseelstreken van Munch als je het mij vraagt.

Heb er me ook suf op gezocht. Volgens mij zou het beeld ev. kunnen te maken hebben met iets wat van binnenuit verteerd, vernietigd wordt. Zoals Nick DiSalvo het ook ergens zingt in 'Merged In Dreams - Ne Plus Ultra' : "Sense a rippling of time/A sudden lapse, a system breaking down/Collapsing from inside".

Dit lijkt mij een bol met een hap eruit. Zoals je dat weleens ziet op plaatjes van planeten. Misschien is dit wel Venus met haar (vermoedelijke) kern van ijzer en een mantel van gesmolten gesteente. Een eruptie lijkt aanstaande.

Terugkomend op die cover... Meesterbrein Nick DiSalvio van Elder heeft het er in een gesprek met The Metal Tris over dat hij zich een tijd terug hevig aangegrepen voelde door het relaas van zijn vriend, over hoe die in zeven haasten zijn woning in de North-West moest ontvluchten voor de hell-fire-bosbranden. Zich met de wagen weghaastend keek hij met ontzag om naar het brandend inferno, midden op de dag zag hij enkel één helledonker brandend inferno, het leek het Land van het Kwaad, van Mordor wel. Voorts heeft hij het er met betrekking tot de thematiek van het album verder ook over ineenstortende systemen hedentendage waar alle zekerheden wegvallen, hetgeen hij in de lyrics van 'Merged In Dreams - Ne Plus Ultra' ook benoemt. Zeer waarschijnlijk dat het fraaie schilderij op de cover dus een heel uit het leven gegrepen metafoor is van die visie op mens en maatschappij.

Zeer relevant interview overigens waarmee bij mij het respect voor de man en Elder's muziek alleen maar aandikt.

Het hele interview:https://m.youtube.com/watch?v=M8Yda8ThDiU

Langs de neus weg vernemen ook (!) dat Nick in november liefst tien dagen in de opnamestudio heeft samengezeten met het Belgische Fire Down Below, what's in a name here. Fire Down Below wordt gelinkt aan bands als Kyuss, Truckfighters, Red Fang, Tool en Soundgarden, wordt al systematisch geprezen voor hun unieke sound: een uitzonderlijke mix van fuzzed-out stoner, heavy psych en nineties grunge met daarbovenop accenten uit de spacerock en doom metal. Met een klepper als Nick DiSalvo hadden ze dus zeker de juiste man aan de knoppen. Kunnen niet wachten om straks ook die release op te pikken.

Een positieve recensie doet me bij dit album uitkomen en maakt me dan toch nieuwsgierig. Als oudere jongere heb ik jaren dit genre gekoesterd, maar heb in de loop der jaren een andere muzikale afslag genomen. Een fijne uitzondering was het album The all is one van Motorpsycho en dan kan dit wel eens de volgende vreemde eend in de vinyl collectie worden. Prima gemusiceerd en geproduceerd album! Stem volgt.

De psychedelische progrock van Elder wordt nooit te zweverig, want de riffs zegevieren ★★★★☆
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Ik kan maar moeilijk meegaan in de lovende woorden. Het voelt aan als mengelmoes van andere bands met een niet erg uitgesproken eigen smoel. Ik snap wel als je van deze stijl houdt dat het wel in je straatje past.