Freddie Gibbs - $oul $old $eparately (2022)

Big Boss Rabbit & Black Illuminati zijn twee van mijn favo Freddie tracks. Echt zonde dat die niet op triple s staan. Beetje raar ook. Gang Signs had ook niet misstaan.

Erg onevenwichtig album die staat en valt met de productie (die over het algemeen niet bijster veel soeps is, yep zelfs Madlib is niet op zijn A-game). Een aantal prima tracks, maar het merendeel weet nauwelijks indruk te maken. Pain & Strife is zelfs tenenkrommend, het refrein van Paak op Feel No Pain ook, jammer want de rest van de track is wel tof (lekkere flow van Freddie en Rae).

Dit had Freddie Gibbs zijn eerste album zijn vanaf een groter label. Ben hier benieuwd naar maar zie dat één van mijn favoriete tracks van de laatste maanden er niet op staat, Black Illuminati met Jadakiss. Zonde weer. Misschien komt er nog een Deluxe versie?? Deze snel maar eens opzetten.

Het album begint iets minder en is een beetje hit or miss, maar vanaf Space Rabbit is het weer ouderwets genieten met Freddie. Favoriete nummers op het moment toch wel Space Rabbit, Feel No Pain en Gold Rings

Nummer met DJ Paul is wel keihard!
Rabbit Vision is ook prima.

Hier had meer ingezeten.

In tegenstelling tot anderen ben ik van mening dat hier geen slechte tracks opstaan maar ware uitschieters zijn ook erg beperkt op $oul $old $eparately. Eenmaal ik deze LP op zwier luistert het gewoon prima weg maar er zit niet veel in om naar terug te keren. Dat is ontzettend jammer aangezien Freddie Gibbs op de singles dat het album niet gehaald hebben liet zien meer in zijn mars te hebben! Gang Signs met ScHoolboy Q, Big Boss Rabbit, Ice Cream met Rick Ross en voornamelijk Black Illuminati met Jadakiss waren geweldige singles en het is betreurenswaardig dat deze zijn vijfde soloalbum niet gehaald hebben (vooral die laatstgenoemde is één van de toppers van 2022!). Maar je mag een project niet beoordelen op wat het niet is of op wat het had kunnen zijn.

En wat het is is oké. Het voelt aan als een lekker vullende snack terwijl je eigenlijk aan het wachten was op een 3-gangen menu, een kanshebber op AOTY als het ware. Gold Rings vind ik een schoolvoorbeeld van mijn gevoel jegens deze LP: Freddie Gibbs en Pusha T in 2022 zouden samen één van de beste nummers van het jaar moeten maken maar de track is goed... gewoon goed. Bijzonder is het niet, ik zal het niet snel opzetten maar als het voorbij komt ligt het absoluut lekker in het gehoor.
Freddie Gibbs heeft in het verleden al bewezen een prima chemie te hebben met The Alchemist en Madlib, maar bijzonder zijn Blackest in the Room en CIA eigenlijk ook niet te noemen.

Veel nummers onderscheiden zich niet echt van het gros. Couldn't Be Done is een opwekkend nummer met een toffe sample en een mooie bijdrage van Kelly Price. Het refrein van Pain & Strife vind ik wel geinig omdat het me doet denken aan Bone Thugs-N-Harmony. Lobster Omelette is heel wat ingetogener dan Ice Cream maar Ross en Gibbs leveren ook hier een leuke collaboratie af. Rabbit Vision is geweldig en PYS met DJ Paul is inderdaad keihard! Dark Hearted is een fijn somberder nummer.
Grandma's Stove met Musiq Soulchild is wat mij betreft eigenlijk (veruit) het beste nummer dat $$$ te bieden heeft. Gibbs gaat heerlijk op die prachtige beat en Musiq Soulchild sluit het met zijn zang mooi af.

Zoals eerder aangegeven waren The Alchemist en Madlib tegenvallers. Bij de single Too Much valt het me te hard op dat het gemaakt is voor de radio. Feel No Pain mocht ook een niveau hoger met Gibbs, Anderson .Paak en The Chef op één track. Over Gold Rings heb ik het in een eerdere alinea al gehad en ook van de samenwerking met Scarface had ik meer verwacht. Decoded voelt op één of andere manier onafgewerkt en rommelig, ook trek ik de beat van DJ Dahi niet goed. Toch het minste nummer op de plaat wat mij betreft, deze "bonustrack" zou ik niet missen.

Ik twijfel tussen een 3,5 of een kleine 4. Voor nu zak ik toch met een halfje.

3,5*

Ik vind dit gewoon een heel hard album, misschien qua producties iets gevarieerder en iets minder smaakvol dan Freddie's albums met Madlib. Plus een paar refreintjes die iets minder zijn zoals die van Anderson. Paak & Kelly Price, maar wat ik dope vind is dat Freddie nog nooit zo persoonlijk is geweest als op dit album. Daarnaast een paar tracks met Freddie's kenmerkende snelle flow waar ik wel weer echt van kan genieten.

Af en toe vond ik het album wel slecht afgemixt. De beats kwamen niet helemaal naar voren en zijn stem stond iets teveel op de voorgrond. Al met al een gevarieerd album met veel toffe tracks.

Ik kan de singles in ieder geval wel smaken, vooral Dark Hearted. Een wat meer commerciële sound mss, maar zeker wel met onderhoudende producties.

Hoor hem toch liever met één producer die qua sound één lijn aanhoudt. Muzikaal zit het prima in elkaar, alleen het gaat het teveel kanten op. Freddie Gibbs heeft de potentie om boven de producties uit te stijgen en er zelf één geheel van te maken, maar hij kiest ervoor om zich aan te passen aan de producties. Verder absoluut geen onaardig album, maar te gevarieerd en onrustig.

Wisselvallig is the word.

28 oktober is de 'Bonus Edition' van dit album uitgekomen en jawel, nu staan de 5 singles die initieel niet op de LP stonden er ook gewoon op!

Dark Hearted is een meesterwerk, en de opener is meesterlijk.

Space Rabbit is ook erg hard.

M'n plasser ook na de verse van Ricky Rozay.

Een van de positieve verrassingen van 2022 voor mij. Was bij Freddie er eigenlijk van overtuigd dat ik slechts zijn albums met 1 topproducer aan de knoppen tof zou vinden, maar niets blijkt minder waar. Tof album, met Dark hearted als absoluut hoogtepunt.