DeWolff - Love, Death & In Between (2023)

De afgelopen jaren ben ik de interesse in DeWolff redelijk verloren. In zoverre dat hun vorige album "Wolffpack" me zelfs totaal ontgaan is. De albums daarvoor vond ik helaas maar wat matig. Dit voorjaar kwam deze plaat toch weer onder m'n aandacht en gelukkig maar! Wat mij betreft is dit album zelfs het hoogtepunt van de toch wel imposante carrière van deze mannen. "Nighttrain" is een pakkende opener, welke direct de aandacht vraagt. En daarna is het gewoon een ruim uur lang feest van blues rock, psychedelische rock en soul invloeden. Energie en plezier spat er vanaf. Dat ze dit album live hebben opgenomen in een studio zal daar zeker wel een bijdrage in hebben gehad. Geen gekunstelde muziek dit. Hoogtepunt is natuurlijk het epos "Rosita", welke aanvoelt als een medley. Behoorlijke stap voorwaarts hebben ze weer gezet!

Wat een bezieling! Vond ik meteen al. En toch een groeiplaat.

Ik vind dit album maar niets. Heb ze ook ooit live gezien in Tegelen . Daar waren ze de afsluitende act van het bluesfestival 2015. We zijn toen ook eerder weg gegaan.

Dan heb je, als ik dit zo lees, vast niet de complete 68 minuten van dit album beluisterd?

Nog even voor de rest hier: ik heb heel veel concerten gezien, maar DeWolff is toch wel één van de betere live bands in Nederland ever. Dus mocht je er naartoe kunnen? Gaan!

Perfecte muziek maar die kwijligere zang trek ik niet.
Zouden ze een soort van Jim Morrison, David coverdale in dienst nemen kan het zo mijn favoriete band worden.Jammer de muziek is gaaf.