DeWolff - Love, Death & In Between (2023)

De hoes stemt me alvast positief. Benieuwd of hun recente soft-funkrock uitstapjes nog enigszins terugkeren op dit album. Hoeft niet, als het maar goeie muziek is (en dat is bij hen vaak het geval).

Haha, die is mooi in al z’n lelijkheid.

Echt? wat vind jij een mooie hoes?

Productief bandje

Pfff. Dat verschilt echt heel erg. Als ik iets soortgelijks moet zoeken, dan is dit het eerste dat in me opkomt:

Jess and the Ancient Ones - Astral Sabbat (2013) - MusicMeter.nl

Die is wel echt lelijk. Deze is grafischer.

De heren leveren altijd wel kwaliteit. De vrijgegeven nummers klinken veel belovend en maken me nieuwsgierig naar het album.

Allebei even grafisch. Wat bedoel je te zeggen?

Die andere is meer schilderachtig. Deze is moderner. Hardere vormen, heldere kleuren en ook vrijwel geen menging van kleuren, meer tekening ook. Grafischer dus. Mijn voorkeur gaat sowieso hier naar uit.

Love, Death & In Between is het tiende studioalbum van de Limburgse formatie DeWolff. Daarmee komt de psychedelische rockband uit op een moyenne van ongeveer één album per anderhalf jaar; een gemiddelde waar menig artiest en band jaloers op zal zijn. Het grote afbreukrisico van een dergelijke productiviteit is dat naarmate de tijd vordert, er ingeboet wordt op kwaliteit. Zo niet bij DeWolff, want Love, Death & In Between is een ijzersterk album geworden.

Lees de rest van mijn recensie op: DeWolff - Love, Death & In Between - nieuweplaat.nl

Wat een prachtige plaat van deze mannen. Eén van hun beste en dat wil wat zeggen.

Je vindt deze mooier (en dat is helemaal prima), maar dat een tekening “grafischer” is dan een schilderij is natuurlijk klinkklare onzin. Beide zijn grafisch, want visueel vormgegeven.

Ik leg hierboven toch uit wat ik er grafischer aan vind? Als grafisch ontwerper al 20 jaar in het vaak dus ik denk dat ik er wel iets over zeggen kan. Die klinkklare onzin stop je maar terug in je broekzak.

Nee, je gebruikt het woord op een verkeerde manier. Ik ben best benieuwd naar je mening verder, maar zoek het eens op in het woordenboek. Het is een superalgemeen begrip namelijk. Als ik zeg dat The Beatles muzikaler zijn dan de Stones, dan slaat het taaltechnisch toch ook nergens op?

Ik heb het uitgelegd. Vergeet het woord grafisch maar. De stijl van dit artwork is anders dan die van die andere plaat. Dit spreekt me meer aan. Laten we het verder maar over de muziek hebben.

Goed plan!!

Gisteren voor het eerst dit album geluisterd en het is een prima album geworden! Deze band is echt sterk bezig!

Na een eerste luisterbeurt is de conclusie dat dit weer een uitstekend album is van de heren. Ik mis wel het geluid van een bas. Ik kan de baslijntjes in de nummers horen en ik vind het een gemiste kans. Het had dit album nog een extra boost gegeven. Voor mij een reden het album niet fysiek aan te schaffen.

Wat weer een heerlijk album. Voor mij een grote verbetering tenopzichte van de 2 voorgaande albums , die ook zeker niet slecht waren. Maar gewoon minder mijn smaak zal ik maar zeggen. Dewolff maak naar mijn mening geen slechte albums. Maar sommige liggen mij gewoon iets beter of minder. Deze weer lekker hoor. Bluesy, funky, psychedelische bluesrock. Toevoeging van de achtergrond zangeressen is top. De blazers vind ik persoonlijk niet zo , maar storen absoluut niet. Is even wennen maar denk uiteindelijk een goede Toevoeging de blazers. Weer een gevarieerd rauw maar heerlijk in het gehoor liggend album. Productieve band, en leveren een hoge kwaliteit retro bluesrock. Een Nederlandse band om trots op te zijn. Nu hopelijk gauw weer een live album, want de laaste live plaat dateert alweer uit 2019 . .....want live komen ze helemaal top over. Keep on rockin dewolff and kickin

Nieuwsgierigheid wordt soms beloond, want dit album klinkt en swingt wel heel erg lekker. Het is wel lang geleden dat ik een band met dergelijke geluiden heb beluisterd.

Maakt niet uit. Voor zo nu en dan vind ik dit gewoon erg leuk om te horen. Voor de broodnodige afwisseling ook.

De dansschoentjes staan in elk geval weer te trappelen van ongeduld.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: DeWolff - Love, Death & In Between - dekrentenuitdepop.blogspot.com

DeWolff - Love, Death & In Between
Nu de coronapandemie (tijdelijk?) achter ons ligt pakt de Limburgse band DeWolff flink uit met een lang en vol klinkend album, waarop de band de archieven van de jaren 70 induikt zonder ook maar een moment gedateerd te klinken

Ik vond de laatste albums van de Nederlandse band DeWolff net wat minder goed dan de eerste albums van de band, maar met Love, Death & In Between slaat de Limburgse band keihard terug. Samen met flink wat gastmuzikanten zoekt en vindt de band haar inspiratie in de jaren 70 en imponeert het ruim een uur lang met muzikaal en vocaal vuurwerk. Naast de vertrouwde invloeden uit de bluesrock en de psychedelica klinkt de band dit keer ook lekker soulvol. In de uptempo songs gaan de pannen van het dak, maar ook als DeWolff gas terug neemt zit je op het puntje van je stoel. Er zijn meer bands als DeWolff, maar zo goed als de Nederlandse band zijn er echt maar heel weinig.

Ik heb sinds 2009 veel aandacht besteed aan de muziek van de Nederlandse band DeWolff, die de afgelopen veertien jaar een indrukwekkend aantal uitstekende albums heeft uitgebracht. Na het met bescheiden middelen en ‘on the road’ opgenomen Tascam Tapes uit 2020 raakte ik echter ook wel wat uitgekeken op de muziek van de Limburgse band. Het in 2021 verschenen Wolffpack deed me veel minder dan de meeste andere DeWolff albums en ook het vorig jaar met de Amerikaanse band Dawn Brothers gemaakte Double Cream raakte me minder dan gebruikelijk.

Ik begon daarom met bescheiden verwachtingen aan de beluistering van het nieuwe album van de band, maar wat is Love, Death & In Between een fantastisch album geworden. Na het relatief sobere Tascam Tapes en het in coronatijd en daarom deels individueel opgenomen Wolffpack, vond de Nederlandse band het weer eens tijd voor een ouderwets opgenomen album. De studio werd daarom naast de broers Pablo en Luka van de Poel en Robin Piso gevuld met heel veel gastmuzikanten, waarna de tracks live werden ingespeeld. Het levert een energieke luistertrip op, die ruim 65 minuten lang de aandacht opeist.

DeWolff vond de inspiratie voor Love, Death & In Between tijdens een roadtrip door de Verenigde Staten, die de band onder andere bij een dienst in de kerk van Al Green in Memphis, Tennessee bracht. Ik moest onmiddellijk denken aan de kerkdienst in de legendarische jaren 70 film The Blues Brothers (de film zelf is overigens uit 1980), waarvoor Love, Death & In Between niet zou misstaan als alternatieve soundtrack.

DeWolff citeerde op haar vorige albums al nadrukkelijk uit de muziek die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt en doet dat ook weer op haar nieuwe album, dat een flinke soulinjectie heeft gekregen. Het met flink wat muzikanten gemaakte albums staat vol met heerlijk gitaarwerk, fantastisch klinkende Hammond en Wurlitzer orgels en voegt ook nog blazers en koortjes toe. Het gevaar van overdaad ligt op de loer, maar Love, Death & In Between klinkt geen moment overdadig. DeWolff neemt in flink wat songs gas terug en als er flink wordt uitgepakt is dat functioneel.

Er zijn wel meer bands die putten uit de rijke archieven van met name de jaren 70 en een voorkeur hebben voor de genres die ook DeWolff aanpakt, waaronder psychedelica, bluesrock en dit keer veel soul, maar er zijn niet veel bands die het geluid en de sfeer van de jaren 70 zo goed weten te vangen als DeWolff. Love, Death & In Between staat vol met gitaarsolo’s en orgelspel zoals je dat tegenwoordig nauwelijks meer hoort, maar het knappe van de muziek van de Limburgse band is dat ook Love, Death & In Between weer geen moment klinkt als een opgewarmde prak uit het verre verleden.

De band speelt met veel passie en gevoel en slaat bovendien steeds weer net wat andere wegen in, waardoor een speelduur van ruim 65 minuten niet teveel van het goede is en ook een track van 16 minuten blijft boeien. In muzikaal opzicht knalt Love, Death & In Between uit de speakers, maar ook de zang op het album is fantastisch en dit geldt zowel voor de leadzang als voor de achtergrondzang. Ik was een beetje uitgekeken op DeWolff, maar ben weer helemaal bij de les door dit album dat wat mij betreft moet worden gerekend tot de beste DeWolff albums tot dusver. Erwin Zijleman

Enkele nummers geluisterd, Wontcha Wontcha (wat een titel) is erg lekker… smaakt naar meer!

Deze wordt deze week nog aangeschaft op vinyl. Wat een rijkdom aan muziek.

Wat een album! Deze neigt nu al naar 4,5* Zaterdag mag ik DeWolff live aanschouwen in Tivoli, zin in!

erwinz, die Dawn Brothers komen gewoon uit Rotterdam anders.

Wat een feest is dit album! Het meer dan zestien minuten durende Rosita is helemaal geweldig.

O verkeerde info.

In Tivoli op 11 februari dat nummer van 16 minuten mogen meemaken. Wat een ongelofelijk strakke band, wat een niveau, wat een retro en swing en ongelofelijke professionaliteit.

De plaat is inmiddels aangeschaft en de waardering groeit alleen maar. Zo juist met een halfje verhoogd. Ik sluit de volle mep niet meer uit. Wat een rijkdom aan geluiden en inspiratie. Het is ook een zeer warm album. Carrière hoogtepunt? De tijd zal het leren.

Wat een fijn album van DeWolff, in ieder geval een hoogtepunt tot op heden en de andere albums waren ook al niet misselijk. Live blijven ze echter het best en ik heb ze afgelopen vrijdag 16 februari in Doornroosje gezien. Heerlijk! Rosita als toegift, waarbij ze deze ook nog even uitsponnen tot een minuut of twintig. Vervolgens nog wat fijne plaatjes van Wim Behre platendraaier. Ik verwacht deze hoog in het lijstje favoriete concerten 2023.

Documentaire over de plaat: Together at Kerwax (The making of Love, Death & In Between)