DeWolff - Love, Death & In Between (2023)

Love, Death & In Between is het tiende studioalbum van de Limburgse formatie DeWolff. Daarmee komt de psychedelische rockband uit op een moyenne van ongeveer één album per anderhalf jaar; een gemiddelde waar menig artiest en band jaloers op zal zijn. Het grote afbreukrisico van een dergelijke productiviteit is dat naarmate de tijd vordert, er ingeboet wordt op kwaliteit. Zo niet bij DeWolff, want Love, Death & In Between is een ijzersterk album geworden.

Lees de rest van mijn recensie op: DeWolff - Love, Death & In Between - nieuweplaat.nl

Nieuwsgierigheid wordt soms beloond, want dit album klinkt en swingt wel heel erg lekker. Het is wel lang geleden dat ik een band met dergelijke geluiden heb beluisterd.

Maakt niet uit. Voor zo nu en dan vind ik dit gewoon erg leuk om te horen. Voor de broodnodige afwisseling ook.

De dansschoentjes staan in elk geval weer te trappelen van ongeduld.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: DeWolff - Love, Death & In Between - dekrentenuitdepop.blogspot.com

DeWolff - Love, Death & In Between
Nu de coronapandemie (tijdelijk?) achter ons ligt pakt de Limburgse band DeWolff flink uit met een lang en vol klinkend album, waarop de band de archieven van de jaren 70 induikt zonder ook maar een moment gedateerd te klinken

Ik vond de laatste albums van de Nederlandse band DeWolff net wat minder goed dan de eerste albums van de band, maar met Love, Death & In Between slaat de Limburgse band keihard terug. Samen met flink wat gastmuzikanten zoekt en vindt de band haar inspiratie in de jaren 70 en imponeert het ruim een uur lang met muzikaal en vocaal vuurwerk. Naast de vertrouwde invloeden uit de bluesrock en de psychedelica klinkt de band dit keer ook lekker soulvol. In de uptempo songs gaan de pannen van het dak, maar ook als DeWolff gas terug neemt zit je op het puntje van je stoel. Er zijn meer bands als DeWolff, maar zo goed als de Nederlandse band zijn er echt maar heel weinig.

Ik heb sinds 2009 veel aandacht besteed aan de muziek van de Nederlandse band DeWolff, die de afgelopen veertien jaar een indrukwekkend aantal uitstekende albums heeft uitgebracht. Na het met bescheiden middelen en ‘on the road’ opgenomen Tascam Tapes uit 2020 raakte ik echter ook wel wat uitgekeken op de muziek van de Limburgse band. Het in 2021 verschenen Wolffpack deed me veel minder dan de meeste andere DeWolff albums en ook het vorig jaar met de Amerikaanse band Dawn Brothers gemaakte Double Cream raakte me minder dan gebruikelijk.

Ik begon daarom met bescheiden verwachtingen aan de beluistering van het nieuwe album van de band, maar wat is Love, Death & In Between een fantastisch album geworden. Na het relatief sobere Tascam Tapes en het in coronatijd en daarom deels individueel opgenomen Wolffpack, vond de Nederlandse band het weer eens tijd voor een ouderwets opgenomen album. De studio werd daarom naast de broers Pablo en Luka van de Poel en Robin Piso gevuld met heel veel gastmuzikanten, waarna de tracks live werden ingespeeld. Het levert een energieke luistertrip op, die ruim 65 minuten lang de aandacht opeist.

DeWolff vond de inspiratie voor Love, Death & In Between tijdens een roadtrip door de Verenigde Staten, die de band onder andere bij een dienst in de kerk van Al Green in Memphis, Tennessee bracht. Ik moest onmiddellijk denken aan de kerkdienst in de legendarische jaren 70 film The Blues Brothers (de film zelf is overigens uit 1980), waarvoor Love, Death & In Between niet zou misstaan als alternatieve soundtrack.

DeWolff citeerde op haar vorige albums al nadrukkelijk uit de muziek die in de jaren 60 en 70 werd gemaakt en doet dat ook weer op haar nieuwe album, dat een flinke soulinjectie heeft gekregen. Het met flink wat muzikanten gemaakte albums staat vol met heerlijk gitaarwerk, fantastisch klinkende Hammond en Wurlitzer orgels en voegt ook nog blazers en koortjes toe. Het gevaar van overdaad ligt op de loer, maar Love, Death & In Between klinkt geen moment overdadig. DeWolff neemt in flink wat songs gas terug en als er flink wordt uitgepakt is dat functioneel.

Er zijn wel meer bands die putten uit de rijke archieven van met name de jaren 70 en een voorkeur hebben voor de genres die ook DeWolff aanpakt, waaronder psychedelica, bluesrock en dit keer veel soul, maar er zijn niet veel bands die het geluid en de sfeer van de jaren 70 zo goed weten te vangen als DeWolff. Love, Death & In Between staat vol met gitaarsolo’s en orgelspel zoals je dat tegenwoordig nauwelijks meer hoort, maar het knappe van de muziek van de Limburgse band is dat ook Love, Death & In Between weer geen moment klinkt als een opgewarmde prak uit het verre verleden.

De band speelt met veel passie en gevoel en slaat bovendien steeds weer net wat andere wegen in, waardoor een speelduur van ruim 65 minuten niet teveel van het goede is en ook een track van 16 minuten blijft boeien. In muzikaal opzicht knalt Love, Death & In Between uit de speakers, maar ook de zang op het album is fantastisch en dit geldt zowel voor de leadzang als voor de achtergrondzang. Ik was een beetje uitgekeken op DeWolff, maar ben weer helemaal bij de les door dit album dat wat mij betreft moet worden gerekend tot de beste DeWolff albums tot dusver. Erwin Zijleman

Enkele nummers geluisterd, Wontcha Wontcha (wat een titel) is erg lekker… smaakt naar meer!

De afgelopen jaren ben ik de interesse in DeWolff redelijk verloren. In zoverre dat hun vorige album "Wolffpack" me zelfs totaal ontgaan is. De albums daarvoor vond ik helaas maar wat matig. Dit voorjaar kwam deze plaat toch weer onder m'n aandacht en gelukkig maar! Wat mij betreft is dit album zelfs het hoogtepunt van de toch wel imposante carrière van deze mannen. "Nighttrain" is een pakkende opener, welke direct de aandacht vraagt. En daarna is het gewoon een ruim uur lang feest van blues rock, psychedelische rock en soul invloeden. Energie en plezier spat er vanaf. Dat ze dit album live hebben opgenomen in een studio zal daar zeker wel een bijdrage in hebben gehad. Geen gekunstelde muziek dit. Hoogtepunt is natuurlijk het epos "Rosita", welke aanvoelt als een medley. Behoorlijke stap voorwaarts hebben ze weer gezet!