Mo Foster - Bel Assis (1988)

Een pareltje van een album met puur instrumentale tracks. De opener, met Gary Moore op gitaar, klinkt fantastisch!

De eerste keer dat ik de naam Mo Foster tegenkwam, was bij het debuut van de Michael Schenker Group, maar zijn naam viel mij pas echt op in 1983 via Victims of the Future van Gary Moore, waar hij op twee nummers bassist van dienst is.
Ik wist toen niet dat ik hem voor het eerst hoorde op Don't Cry for Me Argentina van Julie Covington, een nummer dat vanaf december 1977 niet van Hilversum 3 af te branden was en dat ik toen zo váák heb gehoord dat het me de oren uitkwam. Het biedt weer een geheel andere muziekstijl. Rondkoeklen leert dat de lijst aan albums en singles waarop hij te horen is, zeer lang is en de variatie aan genres en stijlen groot: Mo Foster was een alleskunner (hij overleed in 2023).

Wat ik niet wist is dat Moore op zijn beurt bij Foster te gast is geweest. Zoals het vorige bericht meldt is Bel Assis een instrumentaal album, dat rustige fusion brengt met veel lange noten. Na Moores gitaarwerk op opener The Light in Your Eyes, blijkt de hoofdrol in A Walk in the Country gereserveerd voor Fosters fretloze bas en op Gaia is die plek voor de sopraansax van Stan Sulzman.
Fusion is sterk aanwezig in Crete Revisited, het kalme So Far Away klinkt als de tune van tv-serie A Touch of Frost, met wederom Sulzmans sax plus gitaar van Ray Russell, eveneens subtiel maar elke noot raak spelend.
Dat de sessiemuzikant enkele collega's vroeg hem te assisteren, is bepaald niet vreemd. Simon Phillips is drummer, toetsen worden behalve door Foster zelf ook gedaan door Rod Argent, bekend van The Zombies en bij mijn generatie nog meer van zijn eigen Argent.

Op de tweede plaatkant is Pump II het stevige nummer, het wordt gevolgd door het ingetogen en akoestische Jaco, ongetwijfeld opgedragen aan de het jaar ervoor overleden meesterbassist Jaco Pastorius.
1988 was het jaar dat de verkoopcijfers van vinyl steeds lager werden ten gunste van die van cd. Ik hoorde bij de eerste groep, maar Bel Assis is zo'n album dat dankzij een extra nummer (track 11 Nomad) hielp om óók over te stappen op het kleine formaat. Toch is dit album nog analoog opgenomen, getuige de hoestekst "This music was recorded on 24-track analogue at 30 IPS without noise reduction, and mixed to 2-track analogue using Dolby SR. Subsequent mastering to the 1610 format and PQ editing at EMI Abbey Road."

Laatavondmuziek of voor de zondagochtend, maar binnen die grenzen wel degelijk afwisselend met daarbij enkele volume-erupties. En mocht Don't Cry for Me Argentina weer eens op radio langskomen, dan zal ik met extra aandacht luisteren...

Ja, echt enorm wat die man allemaal gedaan heeft. Ik ben zijn naam heel vaak op platenhoezen tegengekomen. Dat hij ook op Evita meespeelde (dat album heb ik, en heeft een prachtig libretto, waar het ook duidelijk in staat), had ik me dan weer niet gerealiseerd, maar het is wel tekenend voor zijn veelzijdigheid.
Ik associeerde hem op mijn beurt dan weer wél met Variations, een vroeg album van Andrew Lloyd Webber en diens broer Julian. Daarop allerlei klassieke thema's, gespeeld door gelouterde rockmusici, onder wie Gary Moore, Jon Hiseman, Don Airey en Rod Argent, maar met een hoofdrol voor Julian, die klassiek cellist is. Ooit uit nieuwsgierigheid eens meegepakt uit een tweedehands platenbak, en een aanrader als je 'm niet al te duur tegenkomt.

Maar goed daar speelt Foster dan weer net níet op mee, hoewel dat gezien de andere musici wel voor de hand had gelegen, want ik vermoed dat ze elkaar allemaal persoonlijk gekend hebben. Op die plaat is het dan weer vakbroeder Herbie Flowers - ook zo iemand die op honderden Britse rock- en popsessies meespeelde - die de bas ter hand neemt.

Ik wist niet dat Mo Foster ook solowerk had gemaakt. Zal eens luisteren.